Google+ Followers

Πόσο αγάπησα το ακριβό σου χάδι... (ΛΟΓΟΣ τρίτος - Α17).

Τοπία ερημικά τα μουράγια που σε προσμένω,
γεμάτα άπνοια
σάπιες ψαρόβαρκες
και απουσία...

Στο απόλυτο τίποτα
τα βήματα μετρούν τα χνάρια τους.

Δέκα μπροστά. -Δώδεκα πίσω.
Δέκα μπροστά. -Δώδεκα πίσω.
Να λέω : -Τι είχα και τι έχασα;
Να λέω: -Τι είμαι και ποιος είμαι;
Να ψάχνω: -Πού το δάκρυ μου;
Και να ρωτώ: -Πού το αίμα μου;
Εσένα να ρωτάω: -ΓΙΑΤΙ;

Γιατί εγώ,
που ποτέ δεν έκλαψα στον ήλιο;
γιατί εγώ,
που ποτέ δε στάθηκα απόμακρα;

Την ώρα της αλήθειας
θα μάθεις πόσο αγάπησα το ακριβό σου χάδι,
τις τρομερές εκρήξεις σου...
Θα μάθεις γιατί ζωγράφιζα τα γκρεμισμένα κάστρα,
γιατί κοντράριζα τη ζωή τραγουδώντας...

Περιμένοντας...
Τραγουδώντας...

Δεν υπάρχουν σχόλια: