Google+ Followers

Στα τέσσερα περπατάει η νύχτα...

Στα τέσσερα περπατάει η νύχτα,
ακροβατώντας ανάμεσα στην απελπισία
και τη σιωπή,
μ’ εσένα στην παραφροσύνη
κι εμένα να μιλώ για εκδημίες.

Δεν επιλέξαμε εμείς τους ουρανούς,
ούτε και το πλανητικό σύστημα
που στέγασε τη μοναξιά μας.

Τα μάτια κρατώ πέρα απ' τις σκοτεινιές
και την απαξίωση των ονείρων.

           Να χαμογελάς,
           παίζοντας με τις λέξεις.

Τη θλίψη μου κρατώ, για μια σιωπή ακροτελεύτια...
Ακόμα και η οθόνη του υπολογιστή
μυρίζει απουσία.
Ανάμεσα στα delete και τα enter
χορεύουν τα φωνήεντα της σιωπής
και τα σύμφωνα της άρνησης.
           Άραγε, με Ctrl+A
           μπορώ να μαρκάρω προσδοκίες;

(ΛΟΓΟΣ και αιτία για ένα τραγούδι)

Δεν υπάρχουν σχόλια: