Google+ Followers

Με αφορμή τις μπριζόλες του κ. Μουζάλα…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissanet στις 24-3-2016)


Λοιπόν κ. Τασία όπως θα πληροφορηθήκατε οι πρόσφυγες / μετανάστες / λοιποί δεν λιάζονται μόνο, παρ’ όλο που μπήκε πρόωρα κάπως η άνοιξη. Αυτοπυρπολούνται κιόλας στην προσπάθειά τους να συγκινήσουν Σκοπιανούς και Ευρωπαίους ν’ ανοίξουν τα σύνορά τους για να φτάσουν μέχρι εκεί που παράγονται τα δικαιώματα του ανθρώπου, ή νομίζουν πως έτσι συμβαίνει.
Δεν λιάζονται, και δεν εξαφανίζονται, λοιπόν. Και στο άμεσο μέλλον θα δούμε περισσότερα. Όπως είδαμε να τους φορούν και χειροπέδες, έστω πλαστικές μιας χρήσεως.
Τα δικά σας συντρόφια το αποφάσισαν αυτό. Ευτυχώς. Γιατί αν το είχαν αποφασίσει Πασόκοι ή Νουδίτες, θα είχε καεί το σύμπαν. Μ’ εσένα επικεφαλής, τα φιλάνθρωπα παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχαν οργανώσει επελάσεις στα λιμάνια και θα επιχειρούσαν να συμπαρασταθούν στους πρόσφυγες / μετανάστες και λοιπούς, καταγγέλλοντας απάνθρωπες συμπεριφορές της δεξιάς, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων δυνάμεων της συντήρησης. Βέβαια τα γραφεία της ψυχρής προπαγάνδας της κυβέρνησής σου ήδη έχουν χτίσει τις απαντήσεις τους, μην ξεχνώντας να μας υπενθυμίσουν τα σαράντα χρόνια της βρόμικης διαχείρισης της εξουσίας και άλλα τέτοια που συντηρεί η κίτρινη συνείδηση, χωρίς να βγάλουν κιχ για την Αμυγδαλέζα. 


Έφυγαν και οι Μ.Κ.Ο. από την Ειδομένη. Παρά την κονόμα που εξασφάλιζαν. Πια ο φόβος εξαπλώνεται και μάλλον έφτασε η ώρα του Στρατού και των ΜΑΤ της Αστυνομίας ή όπως αλλιώς ονομάζονται τώρα. Γιατί όταν η πείνα θερίζει, όταν η απόγνωση χτυπάει κόκκινο, δύσκολα εμποδίζεται ο άνθρωπος να γίνει λύκος.
Ο σύντροφός σου, βέβαια, ο κ. Μουζάλας, μίλησε για απρόβλεπτες καταστάσεις. Σαφώς και παρέλειψε να πει ότι η ικανότητα του πολιτικού κρίνεται και από το να μπορεί να προβλέψει. Κι ένας που δεν βλέπει τι συμβαίνει βαθιά στον ορίζοντα χαρακτηρίζεται ως κοντόφθαλμος. Αλλά αυτά δεν σε ακουμπούν. Άλλωστε ούτε στην Ειδομένη κατοικείς, ούτε στα Διαβατά. Ούτε δηλαδή πέρασες από το Νταχάου, αλλά και ούτε ήπιες καφέ στο Χίλτον, λόγω ταξικής συνείδησης, βεβαίως, βεβαίως… Εκτός αν ήπιες. Αλλά ούτε και στην δική μας Μάνδρα.  Ίσως και να μην ξέρεις που πέφτει αυτή η Μάνδρα, αρκούμενη να γνωρίζεις την άλλη, κοντά στην Αθήνα. Αλλά ακόμα κι αν ήξερες, θα έβρισκες δικαιολογία, επικαλούμενη πως, και οι Μανδριώτες, πρόσφυγες ήταν κάποτε και ξέρουν από τον πόνο της προσφυγιάς. Ναι μεν, αλλά…
Πάντα ένα ‘‘αλλά’’, ανατρέπει τα δεδομένα. Γι’ αυτό κ. Τασία ίσως είναι καιρός να παραδεχτείς πως έλεγες ανοησίες. Και να συλλογιστείς πως όλα αυτά τα νέα παιδιά που στρατεύθηκαν για να υπερασπίσουν την τιμή της πατρίδας, όχι και με πολύ προθυμία όλα, δεν είχαν ονειρευτεί ούτε να μαγειρεύουν για να τρώνε πρόσφυγες, ούτε για να τηρούν την τάξη σε προσφυγικά στρατόπεδα…
Και κάτι ακόμα κ. Τασία, που αν θέλεις το μεταφέρεις και στον σύντροφο Φίλη. Δεν πάνε πολλές ώρες που ένας συγγραφέας απ’ τους σημαντικότερους της εποχής μας, ο Θανάσης Βαλτινός, δήλωσε σε συνέντευξή του στο LIFO: «Με τέτοιους ηγέτες που πουλούν την ύψιστη ταπείνωση ως υπερήφανη στάση, ντρέπεσαι πια να λες ότι είσαι Έλληνας». Αν το έλεγε ο Χωμενίδης, αν το έλεγε ο Τατσόπουλος, ίσως να μην είχε αυτήν την βαρύτητα. Το είπε όμως ο Θανάσης Βαλτινός. 

Ο Θανάσης Βαλτινός έχει πικρή ιστορία πίσω του και ό,τι λέει και γράφει περνά στην Ιστορία, κ. Τασία. Η «Ορθοκωστά» του θα εκτιμηθεί ως έπος από τους μέλλοντες ιστορικούς. Εσύ θα ξεχαστείς. Όπως και ο κ. Τόσκας, ο κ. Μουζάλας, ο κ. Καμμένος και άλλα συντρόφια σου, συνυπεύθυνα για τη δημιουργία κάθε Ειδομένης, αλλά και για την αντίληψη περί της μη ύπαρξης συνόρων στη θάλασσα. Και το «λιάζονται» θα χρησιμοποιείται για να γελούν κάποιοι σαρκάζοντας. Οποία τιμή να γελούν κάποιοι μαζί σου και μάλιστα στα γεράματά σου, κ. Τασία…
Αλλά εγώ γελώ πικρά και με κάποιες δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων σχετικές με την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, με αφορμή τα γεγονότα των Βρυξελών. Απαιτείται λένε συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων για να μην ζήσει και η χώρα μας όμοιες καταστάσεις. Αν όλα αυτά τα πρόσωπα ήταν ακόμα αντιπολίτευση πόση συναίνεση θα προσέφεραν, όταν είναι κοινή η αλήθεια πως για την πρόληψη απαιτούνται και παρακολουθήσεις προσώπων και κάποιες ανορθόδοξες τακτικές; Θα συμφωνούσαν ή θα πιπίλιζαν θεωρίες περί ανθρώπινων δικαιωμάτων; Το παρελθόν τους για άλλα βεβαιώνει, άλλη ιδεολογία έχουν πουλήσει. Έστω και με βαριά καρδιά συντάσσονται τώρα μαζί με την Ευρώπη, πανέτοιμοι βεβαίως να της καταλογίσουν ευθύνες για αποικιακές συμπεριφορές και άλλα. Σ’ αυτά τα άλλα, συμπεριλαμβάνεται και το «Ο ΙΣΙΣ που έκαιγε τους ανθρώπους και τους έκανε μπριζόλες» του συντρόφου σου κ. Μουζάλα, που μας συνήθισε άλλα να λέει και άλλα να εννοεί. Σαν το ‘‘όχι’’ που έγινε ‘‘ναι’’ και το ‘‘γκόου χομ’’, που έγινε γλύψιμο ποδιών της Άγκελα.
Τι κάθομαι και σου γράφω; Εδώ η κεντρική Ευρώπη τρώει τον τρόμο με το κουτάλι κι εγώ σου θυμίζω ιστορίες τραγελαφικές. Ναι, προτίμησα να σου γράψω αυτά, παρά να γράψω πως αύριο, μεθαύριο, έχει σειρά η Ρώμη, το Βερολίνο, η Στοκχόλμη, ίσως και η Αθήνα. Έχουμε που έχουμε τον εφιάλτη των χρεών και των κόκκινων δανείων, ας μην έχουμε προς το παρόν και τον τρόμο του θανάτου…
Καλό ξημέρωμα κ. Τασία…
Άγγελος Πετρουλάκης 
23/3/2016 – 04.25




…και μη χειρότερα.



Μονολογώντας
 
Πριν κάποιους μήνες θα χαρακτηρίζαμε παρανοϊκό όποιον θα υποστήριζε ότι η λέξη Ειδομένη δεν θα ήταν ένα απλό τοπωνύμιο, αλλά ένα σύμβολο εξαθλίωσης της σύγχρονης προσφυγιάς και παράλληλα της κρατικής ανικανότητας.
Να που το ζούμε κι αυτό, γνωρίζοντας πλέον καλά ότι στην περιοχή συμβαίνουν αδιανόητα γεγονότα. Έμποροι του ανθρώπινου πόνου και της απόγνωσης διοργανώνουν ομαδικές απόπειρες εισχώρησης των προσφύγων στα Σκόπια. Σκοπιανοί αστυνομικοί κόβουν το δικό τους συρματόπλεγμα για να πετάξουν, στην κυριολεξία, τους εισχωρήσαντες πίσω στη χώρα μας. Ουδείς κρατικός φορέας να γνωρίζει ακριβείς αριθμούς, να γνωρίζει πώς και γιατί, να γνωρίζει το αύριο τόσο των προσφύγων, όσο και της τοπικής κοινωνίας.



Κράτος σημαίνει ισχύς, δύναμη. Αυτό το κάτι που είναι δυνατό. Στην Ειδομένη αυτή η έννοια έχει ενταφιαστεί. Κάποιοι εκεί υποδύονται τους κρατικούς λειτουργούς. Πιθανότατα υπακούοντας σε σκοπιμότητες. Όμως το Κράτος συχνά ταυτίζεται και με το Εθνικό. Και το εθνικό συμφέρον είναι υπεράνω κάθε άλλου συμφέροντος. Αυτό τουλάχιστον μάθαμε τόσα χρόνια ενταγμένοι σε μια κοινωνία με αρχές και νόμους. Κράτος, Έθνος, Πατρίδα. Όλα αυτά, που σήμερα, σ’ εκείνον τον τόπο, δεν συναντάς. Και νιώθω ιδιαίτερα ταπεινωμένος γι’ αυτό.
Το πώς νιώθουν οι τοπικές κοινωνίες, το αγνοώ. Ίσως να μην έχω και δικαίωμα να μιλήσω εξ ονόματός τους. Το σίγουρο είναι πως δρουν εξ ονόματός τους οι αρμόδιοι, για το μεταναστευτικό και τους πρόσφυγες, υπουργός και υφυπουργός. Το αν σωστά πράττουν και η πραγματικότητα το αποδεικνύει, αλλά και οι εξελίξεις θα δικαιώσουν. Πάντως ο λασπότοπος και η εξαθλίωση μόνο εύσημα δεν μπορούν να επισύρουν. Βέβαια σχεδόν όλοι οι κυβερνητικοί δηλώνουν με ‘υφος που κιμαίνεται από περισπούδαστο μέχρι επιθετικό ότι έκαναν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο. Ωιμέ…
Μήπως, όμως, μπορεί να διεκδικήσει εύσημα υποτυπώδους ανθρώπινης φιλοξενίας ο καταυλισμός στην διπλανή μας ΡΟΚΑ; Ίσως, αν και οι εγκαταστημένοι αλλοδαποί ήδη κυκλοφόρησαν δήλωση δυσαρέσκειας. Ποιο είναι το μέτρο και ποια η σωστή απάντηση στην νέα πραγματικότητα;
Παρακολουθώντας στην τηλεόραση τα σχετικά ρεπορτάζ για την επίσκεψη της Αντζελίνα Τζολί, συλλογίζομαι τη δυναμική που μπορεί ν’ αναπτυχθεί από πρόσωπα που απολαμβάνουν την αίγλη της ευρύτερης προβολής. Βέβαια η κ. Τζολί έφτασε στη χώρα μας, στα πλαίσια περιοδείας της σε χώρες με προσφυγικούς καταυλισμούς ως απεσταλμένη του Φιλίππο Γκράντι, Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, που ακόμα κι αν ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη του θα μείνει σε ψηφίσματα συμπαθείας.
Άραγε θα ήταν διαφορετική η απήχηση του προσφυγικού δράματος στην χώρα μας, αν στην δική μας προσπάθεια να πείσουμε την Ευρώπη και τους δυνατούς της γης Αμερικανούς και Ρώσους είχαν προστεθεί και οι φωνές διασημοτήτων από τους χώρους της Τέχνης και της Διανόησης;
Μια ακόμα μεγαλύτερη διεθνοποίηση της αλήθειας μήπως και υπερίσχυε των σκοτεινών συμφερόντων που κρύβονται πίσω από το δράμα αυτών των ανθρώπων;

Πιθανόν αερολογώ, πιθανόν να στοχάζομαι ιδιαίτερα ρομαντικά σε σχέση με την ανά τους αιώνες περιπέτεια του ανθρώπου, που πάντα αναδεικνύει ως νικητή τον ισχυρότερο και όχι τον φιλανθρωπινότερο.
Πιθανόν και η δική μου απόγνωση να μ’ εμποδίζει να δω την αλήθεια της ρέουσας πραγματικότητας, αδικώντας αυτούς που χαράσσουν την πολιτική για το προσφυγικό. Από την άλλη, η επί μήνες εγκληματική αδράνεια των ιθυνόντων, η κραυγαλέα ανικανότητα δημιουργίας ρηξικέλευθων λύσεων και η συνεχής ολίσθηση σε «ατοπήματα» λεκτικά ή συμπεριφοράς, μάλλον συνηγορούν περί μιας αχαρτογράφητης πολιτικής, παραπαίουσας ανάμεσα στο τυχαίο και στην ελαφρότητα.
Παραπαίω κι εγώ ανάμεσα σε συναισθήματα και σκέψεις. Από την μια οι συν-Έλληνες που τρέχουν να δώσουν μια τσάντα τρόφιμα, από την άλλη οι συν-Έλληνες που διοργανώνουν μέχρι και αεροπορικές λαθρομετακινήσεις, στα δεξιά οι απελπισμένοι που πνίγονται σ’ ένα αφρισμένο ποτάμι φέροντας στον νου μας εκείνο το σκληρό ρουμελιώτικο μοιρολόι της Ρούσας Παπαδιάς για τα δυο αδέλφια που βρέθηκαν πνιγμένα αλλά σφιχταγκαλιασμένα, στ’ αριστερά ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος της κυβέρνησης που αφήνει να του ξεφύγει η κατ’ αυτόν αλήθεια περί του ονόματος των Σκοπίων (γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει), άσχετα με την για τα μάτια του κόσμου «συγγνώμην», κάπου τριγύρω οι Μ.Κ.Ο. με όλη την περιρρέουσα μαύρη προέλευση και δραστηριοποίησή τους, μου αφαιρούν την ικανότητα να σχηματίσω μια εικόνα προσιτή στην λογική.
Αλλά πόση λογική μπορεί να έχει η εικόνα δυο ξυπόλητων ποδιών μέσα στη λάσπη;
Πόση λογική μπορεί να έχει η εικόνα ενός προσώπου που το δέρνει η βροχή και η απόγνωση;
Πόση λογική μπορεί να έχει η εικόνα ενός άψυχου κορμιού που δεν πρόλαβε να χαρεί τον έρωτα;
Πόση λογική μπορεί να έχει ένας λάκκος στα βουνά που γίνεται ανώνυμος τάφος;
Πόση λογική μπορεί να έχουν οι τόσοι λάκκοι που ανοίχτηκαν στα νησιά, οι τόσες μάνες που περιμένουν τα νέα που δεν θα φτάσουν ποτέ;
Πόση λογική μπορεί να έχουν οι ψυχρές ανακοινώσεις για πόσοι ναυάγησαν και πόσοι πνίγηκαν;
Πόση λογική μπορεί να έχει η εικόνα του δεκάχρονου προσφυγόπουλου, που κοιτάζει με μάτια φορτωμένα απελπισία και άδειο στομάχι, πίσω από τον συρμάτινο φράχτη της ΡΟΚΑ, να περνούν μπροστά του αυτοκίνητα με κάποιον προορισμό, όχι πάντως με τον δικό του;

Άγγελος Πετρουλάκης

Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις - Κραυγή

Κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του Καθηγητή της Νευρολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Γιώργου Χατζηγεωργίου "Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις".
Ο φίλος γιατρός μού εμπιστεύθηκε το εισαγωγικό κείμενο.
Την Παρασκευή 11/03/2016 ανάμεσα σ' έναν καφέ, πολλά τσιγάρα και ακόμα περισσότερη κουβέντα, μού το πρόσφερε.
Ήταν ώρα συγκίνησης.
Αναδημοσιεύω αυτό το μικρό κείμενο, το "αντί εισαγωγής" στο βιβλίο, ως μικρό ολόλευκο λουλούδι στο πέρασμα του Πέτρου από τη ζωή.

---------------------
Αντί Εισαγωγής

Η Κραυγή



Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις…

 
Και μετά… το απόλυτο τίποτα
 
 
 Σου μιλώ και ξέρω πως δε θ’ απαντήσεις. Δεν ακούν, ούτε απαντούν οι νεκροί. Αλλά,  αν επιμένω σου μιλώ έστω ξέροντας πως δε θα πάρω απάντηση, είναι γιατί το νιώθω ως δική μου ανάγκη, να έχω ένα λόγο και μια αιτία να μη μένω στη σιωπή και στη νάρκη.

Το ήξερα παιδιόθεν πως οι νεκροί δε μιλούν. Άλλωστε νωρίς, πολύ νωρίς πάσχισα να συμφιλιωθώ με το θάνατο. Όμως όχι. Όσο κι αν λένε πως η ζωή πάει χέρι - χέρι με το θάνατο, συμφιλίωση δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να υπάρχει σαν χάνεις δικό σου κομμάτι, δε θέλεις τέτοια συμφιλίωση. Θέλεις να υπάρχουν μόνο μνήμες…
Εσύ που μεγάλωνες χρόνο το χρόνο…
Εσύ που αμφισβητούσες…
Εσύ που γελούσες ξέγνοιαστα.
Μόνο αυτές τις μνήμες ήθελα από την πρώτη στιγμή. Ή – σωστότερα – από τη στιγμή που εσύ ακίνητος στο τραπέζι του νεκροτομείου κι εγώ, ακίνητος, όρθιος, να σε κοιτάζω στη σιωπή. Τόση σιωπηλή σιωπή δεν είχα ζήσει. Τόση καυτή παγωνιά…

Ακίνητοι και οι δυο. Νεκρός εσύ, ζωντανός εγώ. Ζωντανή και η μητέρα σου, που χάιδευε τα μαλλιά και το πρόσωπό σου, που σε φιλούσε στο μέτωπο και στα χείλη, που σου μιλούσε ψιθυριστά, ξέροντας πως δε θα πάρει απάντηση.
Και πίσω μας ο γιατρός. «Βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις», η μόνη φράση που βγήκε από τα χείλη του, η μόνη φράση που στριφογυρίζει ακόμα στον ακουστικό μου πόρο κι ας ειπώθηκε τόσο χαμηλόφωνα.
Εσύ και οι «βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις». Εγώ και οι «βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις» σου. Εμείς και η απουσία σου…Ανάμεσά μας ένας θάνατος.

Είχα ακούσει πολλές φορές αυτόν το ιατρικό όρο. Και τον είχα βιώσει σε άλλες καταστάσεις. Σε τροχαία ατυχήματα άλλων, συχνότατα, σε ανθρωποκτονίες δυο, τρεις φορές. Σε ιατροδικαστικές εκθέσεις υποθέσεων που είχα εμπλακεί ως εκ της υπηρεσίας μου τότε, ενεργώντας προανακρίσεις. Αλλά, ήταν συμβάντα άλλων. Που σημαίνει ότι σ’ αγγίζουν όπως μια χειραψία, δεν πονούν μόνιμα, δεν προχωρούν κάτω από το δέρμα, δεν εισχωρούν σε φλέβες και αρτηρίες. Τα ζεις περίπου ως θεατής…
Ως θεατής στο θάνατο; Άραγε να υπάρχει αυτός ο ρόλος στη ζωή; Ο John Donne (1573 - 1631), είχε γράψει πως όταν ακούς την καμπάνα μη ρωτάς για ποιον χτυπά, χτυπά για σένα. Βέβαια, έπρεπε να περάσουν πάνω από τριακόσια χρόνια και να βάλει τη σχετική γραφή προμετωπίδα στο μυθιστόρημά του «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ (1940), για να μάθουμε, οι πολλοί, πως κάθε θάνατος λιγοστεύει εμάς τους ίδιους. Έτσι, κάθε θεατής στον θάνατο μπορεί να είναι και πρωταγωνιστής συνάμα. Δεν ήξερα λοιπόν πως μέσα από όλους εκείνους τους θανάτους θα ζούσα και το δικό σου θάνατο, δεν μπορούσα να πιθανολογήσω όταν αντέγραφα τον όρο «κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις» σε αναφορές τροχαίων ατυχημάτων, ήταν σαν να κατέγραφα και τις δικές σου κακώσεις, κακώσεις ενός κρανίου που συχνά έκλεινα στην αγκαλιά μου, που είχα χαϊδέψει αμέτρητες φορές το μέτωπό του, που είχα ανακατώσει αμέτρητες φορές τα μαλλιά του…
Και τώρα οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις έρχονται να ομολογήσουν ένα τέλος. Έρχονται να δηλώσουν στους γιατρούς πόσο ανίσχυροι είναι μπροστά στην έκτασή τους, πόσο συντελούν για να γίνει μια και μόνο στιγμή κορυφαία στη ζωή μας. Πριν τη στιγμή αυτή, τα πάντα. Μετά, το απόλυτο τίποτα. Ανάμεσα στο προ και στο μετά ένα μόνο κοσμογονικό μόριο χρόνου με τραυματισμένα νεύρα, τσαλακωμένα αγγεία, με κακοποιημένους ιστούς. Και λέξεις, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ…
Άραγε, την ώρα που όλα τσακίζονταν στο κρανίο σου μπορούσες να νιώσεις κάτι; Δε θα το μάθω ποτέ. Ίσως και κανείς γιατρός του κόσμου να μπορεί να βεβαιώσει κάτι γι’ αυτό. Και πια δε ρωτώ πώς και γιατί μπορεί να φύγει η ζωή σ’ αυτό το απειροελάχιστο σημείο του χρόνου, ξέροντας πως δεν εξιχνιάζονται οι δρόμοι του θανάτου, παρά μόνο κατανοούνται, με την ποίηση ίσως, ίσως και με τη μουσική, ή με το απόλυτο μαύρο σ’ ένα κάδρο. Για όλα ένα «ίσως». Σε όλες τις απόπειρες για την ερμηνεία του θανάτου, το αίτημα της ελάχιστης αντίφασης υπαρκτό. Μόνη βεβαιότητα ο ίδιος ο θάνατος, οι κακώσεις που τον προκάλεσαν…
 Άγγελος Πετρουλάκης
                                                                                                                                  
                                                 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Καλό κουράγιο αδελφοί…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
--------------------------------------- 
Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 11-3-2016


Άφωνος παρακολουθώ τα γεγονότα. Πλέον είμαι βέβαιος ότι βρισκόμαστε στο προοίμιο του προλόγου, ούτε καν στον πρόλογο. Το τι θα ζήσουμε, όταν θα μπούμε στο κυρίως θέμα, δεν θέλω να το σκέφτομαι…
Στην αρχή ήταν η αντίληψη περί πολυπολιτισμικότητας. Μετά ήρθε η γελοιότητα της φαιδρής κυρίας περί ελαχίστων διερχομένων από την πλατεία της Ομονοίας που αφού συνέλλεγαν ολίγον ήλιο εξαφανίζονταν. Ύστερα ήρθε η θεωρία περί ανοικτών συνόρων και μιας θάλασσας χωρίς σύνορα. Η Αμυγδαλέζα ήταν ένα κακό παρελθόν που θα πρέπει όχι απλά να ξεχαστεί, αλλά να παραδοθεί στην πυρά.
Και μετά; Και τώρα;
Τώρα όλα στο κόκκινο. Όχι αυτό που έχει κάνει παντιέρα το Κ.Κ.Ε., ούτε εκείνο του έρωτα, αλλά το κόκκινο της απόλυτης κρισιμότητας, του μέγιστου κινδύνου. Η τρελή χαρά και οι ανέμελες θεωρίες (τα αφηγήματα, δηλαδή) έδωσαν την θέση τους στην αμηχανία, στις σπασμωδικές λύσεις, στις εκκλήσεις για συγκατάβαση και συνεργασία. Τίποτα απ’ αυτά όμως δεν θα εμποδίσει τις 50.000 προσφύγων – μεταναστών, να γίνουν 100.000, να γίνουν 500.000, να φτάσουν το ένα εκατομμύριο.
Η Ενωμένη Ευρώπη, χωρίς ηγέτες για όραμα, επιστρέφει στα εθνικά της σύνορα. Ποιος θα εμποδίσει τους Κροάτες να ισχυριστούν ότι δεν επιθυμούν να είναι ένας φιλόξενος λαός; Ποιος θα υποχρεώσει τους Σέρβους να ισχυριστούν ότι ακόμα δεν επούλωσαν τις αμερικάνικες πληγές από τον τελευταίο πόλεμο; Όταν η ίδια η Κεντρική Ευρώπη δεν είχε τίποτα άλλο στις επιδιώξεις της παρά την οικονομική ανάπτυξη, ποιος θα μιλήσει για ανθρωπιστικές αξίες; Άλλωστε η ιστορία έχει αποδείξει τα αντίθετα. Και για την σημερινή κατάσταση ακόμα δεν έχει μιλήσει ένας από τους βασικότερους παίκτες της περιοχής και των κεκρυμμένων συμφερόντων.: Το Ισραήλ, που πάντα διατηρεί στο φουλ τις μηχανές της πολεμικής του μηχανής. Στο κάτω κάτω της γραφής δικαίωμά μου είναι ποιον θα μπάσω στο σπίτι μου. Και ο ανθρωπισμός; Συχνά μια ιστορία που αφορά τους άλλους, ή έστω εκείνους που στην περιπέτεια του Ανθρώπου δεν επηρεάζονται από χρώματα, θρησκείες, εθνικούς εγωισμούς. Το δραματικό είναι πως αυτοί δεν κινούν τις διαδικασίες της εξωτερικής πολιτικής.
Η «Ευρώπη» είναι λέξη σύμβολο και σαν σύμβολο εκφράζει την οπτική από την οποία ο καθείς το ερμηνεύει. Είχε… δακρύσει με τον πνιγμένο νεαρό Σύριο, αλλά δεν δακρύζει για την ανθρώπινη περιπέτεια που εξαντλείται στις σκηνές. Που σημαίνει πως δεν θα επεμβεί στην καρδιά του προβλήματος που είναι η ίδια η Συρία και τα συμφέροντα που παίζονται εκεί. Στους τεράστιους ηχομονωμένους ουρανοξύστες των Η.Π.Α., ή του Χόνγκ Κόνγκ, ή της Σιγκαπούρης,  όπου παίζονται οι τύχες της επόμενης εκατονταετίας και σχεδιάζονται οι στρατηγικές του μέλλοντος δεν φτάνουν ούτε οι εικόνες από την Ειδομένη, ούτε η ηλιθιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν εισχωρούν ούτε οι αστειότητες των αμερικάνικων προεκλογικών διαδικασιών. Οι στρατηγικές που επιχειρούν την άλωση των παγκόσμιων κεφαλαίων ίσως έχουν στόχο την εξάντληση των οικονομιών που στέκονται εμπόδιο στη διαμόρφωση της νέας τάξης. Σ’ αυτό το ασύλληπτων διαστάσεων οικονομικό παιγνίδι η μικρή μας Ελλάδα δεν αποτελεί ούτε σκόνη, που θα την απορροφήσει η σκούπα της θεωρίας των παιγνίων.
Κατά τα άλλα η ελληνική κοινωνία έχει αναθέσει στον κ. Κατρούγκαλο την υπόθεση της ανόρθωσής της και στον κ. Φίλη την αναδιάταξη της Παιδείας της. Ο αδιάβαστος κ. Τσίπρας προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα έχοντας απέναντί του ένα γεράκι που ακούει στο όνομα Νταβούτογλου. Τουλάχιστον αν είχε διαβάσει λίγες σελίδες από το πρόσφατο μυθιστόρημα του Μίμη Ανδρουλάκη, το «Ταξίδι του μέλιτος», θα ήταν πιο νουνεχής στην εξωτερική του πολιτική, καθοδηγούμενος από την σκέψη του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Αύριο, μεθαύριο ακόμα πιο έκπληκτοι θα ζούμε την κατάρρευση όσων απέμειναν και τα νέα παιδιά θα κληθούν να γευθούν έναν άλλον κόσμο, εντελώς διαφορετικό απ’ αυτόν της ανεμελιάς που τους έχει εξασφαλίσει εντελώς εγκληματικά η δική μας γενιά. Ουδείς μπορεί να προσβλέψει τα αποτελέσματα. Η γραφική ελληνική φιλοξενία θα ψάχνει να βρει άλλα μέτρα και σταθμά για να ορίσει την νέα κοινωνική ταυτότητα.
Καλό κουράγιο αδελφοί…





Να μην γίνει η χώρα κολαστήριο…



Μονολογώντας
Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 4-3-2016
 

Ξημερώνει. Το μαύρο της νύχτας μπλεδίζει και οι δρόμοι υποδέχονται όλο και περισσότερα αυτοκίνητα. Το ρολόι δείχνει 06.15 και τα καφέ της πόλης δίνουν το ένα κυπελάκι πίσω από το άλλο. Καπουτσίνο, εσπρέσο, νες-καφέ. Κάποια τυροπιτάδικα μπαίνουν στον πρωινό χορό της κατανάλωσης και οι φούρνοι βγάζουν τα πρώτα αχνιστά ψωμιά. Τα όνειρα της νύχτας υποχωρούν κι αυτά, ενώ στους διαδρόμους των νοσοκομείων η βάρδια της ημέρας αντικαθιστά τη νυχτερινή, παραλαμβάνοντας πόνους και αγωνίες σιωπηλών ασθενών.
Ένας τηλεοπτικός σταθμός ήδη έχει ξεκινήσει την πρωινή ενημερωτική του εκπομπή. Θ’ ακολουθήσουν και άλλοι, με τις οθόνες μας να γεμίζουν από εικόνες της νύχτας. Πρόσωπα τσαλακωμένα, παιδάκια με τα μάτια τους φορτωμένα έκπληξη, σκηνές, μπόγοι με ρούχα, τραυματισμένες ελπίδες. Οι πρόσφυγες είναι εδώ, εδώ και οι μετανάστες, εδώ και η απόγνωση. Σήμερα η επικαιρότητα δεν περιλαμβάνει πνιγμούς, μόνο μια κραυγαλέα ανικανότητα της κρατικής μηχανής ν’ αντιμετωπίσει τα φαινόμενα. Δεν αποκλείεται όμως, στη διάρκεια της ημέρας, η αγωνιώδης φωνή κάποιου ανταποκριτή να μας ενημερώσει για ένα νέο ναυάγιο με άγνωστο αριθμό πνιγμένων, ανάμεσά τους και παιδιά…
Πάντα η Μεσόγειος ήταν ένας χώρος διασταύρωσης μετακινούμενων πληθυσμών. Οι ισχυρότεροι εισβολείς επιβάλλονταν με το μαχαίρι και τη φωτιά. Η ιστορία όμως δεν διαθέτει γραπτά τεκμήρια για να ξέρουμε πόσους νεκρούς άφησε πίσω της η κάθοδος των Δωριέων. Πόσοι είχαν συρθεί σκλάβοι στα νέα νοικοκυριά της εποχής, πόσες γυναίκες είχαν βιαστεί, πόσοι γέροντες είχαν ξεκοιλιαστεί. Κάποια αιγυπτιακά κείμενα δείχνουν κάρα που τα σέρνουν βόδια, φορτωμένα με γυναίκες και παιδιά ν’ ακολουθούν την πορεία της θάλασσας. Σ’ ένα ανάγλυφο ο Αινείας εγκαταλείπει την Τροία κουβαλώντας τον πατέρα του στους ώμους του. Η προσφυγιά της Τροίας μέσα από την Αινειάδα του Βιργίλιου, επίκαιρη όσο ποτέ.
Και οι μεταναστεύσεις διαδέχονταν η μια την άλλη. Είτε γιατί κάποιοι έψαχναν πλουσιότερη γη, είτε για να ξεφύγουν από τον θάνατο.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, ωσάν ανεύθυνος πρόεδρος σχολικού συμβουλίου, σε μια απόπειρα να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αναρωτιέται με σαρκασμό αν φταίει η κ. Τασία που πλήθηναν τα καραβάνια των προσφύγων τα οποία προκαλούν οι βομβαρδισμοί του Άσαντ. Όχι κ. Τσίπρα. Για τους βομβαρδισμούς δεν φταίει η κ. Τασία. Αλίμονο. Η κ. Τασία, όμως, και οι όμοιοί σου φταίτε γιατί αφήσατε να φύγουν άπρακτοι τόσοι μήνες, φταίτε που δεν οργανώσατε την άμυνά μας απέναντι στη δυστυχία που θα έφερνε – και έφερε – το φαινόμενο. Διαθέτατε άπειρες ώρες για να θεραπεύατε την ταξική σας συνείδηση και ούτε μια για το πώς θα οργανώνατε την χώρα, έτσι ώστε και οι πρόσφυγες να έχουν μια στοιχειώδη στήριξη, αλλά και να μην διαταρασσόταν η ζωή των τοπικών πληθυσμών.
Τι θα γίνονταν αυτές οι χιλιάδες ανθρώπων αν δεν είχαν σπεύσει οι απλοί πολίτες με τις φορτωμένες φαγητά και ρούχα τσάντες τους; Και τώρα προσπαθείτε να ευαισθητοποιήσετε την Ευρώπη και να την πείσετε ότι είναι δικό της το πρόβλημα. Πασχίζοντας να κρατήσετε εν κρυπτώ τα διαδραματιζόμενα στα άθλια κέντρα υποδοχής, αποκλείοντας την πρόσβαση των δημοσιογράφων. Πού ακούστηκε σε μια δημοκρατική χώρα, σήμερα, ν’ απαγορεύεται η είσοδος των Μ.Μ.Ε. στα κέντρα φιλοξενίας των προσφύγων; Οι αιτιάσεις σας παραπέμπουν στο Γκουαντάναμο και όχι σε καταυλισμούς που δημιουργεί ο ανθρωπισμός μας. 


Εσείς, που αυτοδιαφημιζόσασταν ως υπέρμαχοι της ελευθεροτυπίας. Φαρισαίοι…
Με την Ευρώπη να μην σας εμπιστεύεται την διαχείριση των κονδυλίων της βοήθειας. Οποία ντροπή…
Όμως πέρα απ’ όλα αυτά, ο ένας προβληματισμός προκαλεί άλλον. Σήμερα οι πρόσφυγες στην Ειδομένη υπολογίζονται σε 12.000. Πιθανότατα, με την καθημερινή ροή των αφίξεων γρήγορα να ξεπεράσουν τις 15.000, δηλαδή θα έχουμε να κάνουμε με μια νέα πόλη, πληθυσμιακά ίση με τα Φάρσαλα. Μια πόλη χωρίς δίκτυο αποχέτευσης, χωρίς κέντρο υγείας, χωρίς κατοικίες, με τους κατοίκους να περιμένουν κάποιος να τους σιτίσει, να τους ποτίσει, να τους περιθάλψει. Και όταν η πόλη αυτή φτάσει τους 50.000, ποιος βεβαιώνει ότι η πείνα και οι άλλες ανάγκες δεν οδηγήσουν τους απελπισμένους φυγάδες στις αυλές των σπιτιών της περιοχής και μέσα στα ίδια τα σπίτια; Πώς θ’ αντιδράσουν οι κάτοικοι, πώς θ’ αντιδράσει το κράτος; Αν προκληθεί κάποιο επεισόδιο μεταξύ προσφύγων και κατοίκων, ποιος βεβαιώνει ότι δεν θα είναι αιματηρό και δεν θα το εκμεταλλευτούν οι ανά τον κόσμο εχθροί της χώρας;
Ο πρωθυπουργός δήλωσε στον δημοσιογράφο Χατζηνικολάου πως κανείς δεν περίμενε να αυξηθεί τόσο το κύμα των φυγάδων.
Ψέματα τραγικά. Πολλοί ούρλιαζαν. Δημοσιογράφοι, κοινωνικοί αναλυτές, διεθνολόγοι. Εκείνοι δεν ήθελαν ν’ ακούσουν. Εκείνοι έγραφαν στα παπούτσια τους τις προβλέψεις και τις κραυγές αγωνίας όσων μιλούσαν και προειδοποιούσαν πως είμαστε ακόμα στην αρχή. Όπως ακόμα γράφουν στα παπούτσια τους αυτούς που προειδοποιούν για την επικείμενη μεταναστευτική έκρηξη από την πλευρά της Αιγύπτου, που δεν θα είναι μόνο των Αιγύπτιων, αλλά και των γειτονικών αφρικανικών κρατών…
Είθε η χώρα να μην γίνει κολαστήριο τόσο για εμάς τους ίδιους, όσο και για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Αν και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος γι’ αυτό.

Άγγελος Πετρουλάκης

Δεν θέλω να τα σκέφτομαι…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 26-2-2016
-------------...............----------------------------


Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 οι πέντε – έξη ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν να συγκροτήσουν την ενωμένη Ευρώπη είχαν κατά νου την διαμόρφωση του Ανατολικού και Δυτικού μπλοκ και την ανάπτυξη του «Ψυχρού Πολέμου». Ήξεραν πως ήταν ανάγκη να επιζήσουν ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο παντοδύναμους πόλους και αν μπορούσαν ν’ αποκτήσουν και αυτοδύναμη οικονομία, έτσι ώστε τα κράτη τους να μην είναι έρμαια του δολαρίου.
Όλα όσα συζητήθηκαν τότε είχαν άμεση σχέση με την παγκόσμια κατάσταση που περιστρεφόταν από τους άξονες Ρωσία Αμερική. Αυτή η πραγματικότητα συνεχίστηκε για πολλά - πολλά χρόνια με κύριους μοχλούς ανάπτυξης την οικονομία και τους εξοπλισμούς. Ακόμα και όταν η κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση χρεοκόπησε ως πολιτικό σύστημα και ως οικονομία, και οι ανάγκες των εξοπλισμών μειώθηκαν η ενωμένη οικονομική πραγματικότητα συνέχισε να εξελίσσεται. Όνειρο ευρωπαϊκό υπήρξε το Ευρώ, το κοινό νόμισμα, πρώτιστα, σε συνδυασμό με την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, υπηρεσιών, προϊόντων. Κοινές αγροτικές πολιτικές, κοινές οικονομικές επιδιώξεις…
Οι ηγέτες της δεκαετίας του ’60, του ’70, του ’80, ίσως και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ούτε που μπορούσαν ν’ ασχοληθούν με το ζήτημα της μετανάστευσης, του φονταμενταλισμού, της ισλαμικής τρομοκρατίας. Το Ισλάμ ήταν ένας κόσμος πίσω από τον κόσμο, ο Φουκουγιάμα διακήρυξε το Τέλος της Ιστορίας, ο Χάντιγκτον χαρακτηρίστηκε αιρετικός για την Σύγκρουση των Πολιτισμών. Τον τελευταίο μάλιστα, και κάποιοι δικοί μας διανοούμενοι (Ζουράρις, Γιανναράς, κ.α.) τον έστησαν στον τοίχο εκδίδοντας μια κομψή συλλογή άρθρων με τα οποία ξιφουλκούσαν εναντίων της άποψής του ότι η νοοτροπία μας ακουμπά περισσότερο στην Ανατολή.

Χρόνια πριν όμως ο Κόνραντ Λόρεντζ στα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας είχε αναφέρει την μετανάστευση από ανατολή προς δύση και από νότο προς βορρά, αλλά ως συνέπεια του υπερπληθυσμού ως συνέπεια της υπεργεννητικότητας λαών της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής.
Πια η αλήθεια είναι άλλη. Αυτήν την άλλη αλήθεια δεν μπορούν να κατανοήσουν οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες γιατί δεκαετίες τώρα πρότασσαν την Οικονομία και όχι το Πνεύμα της Ευρώπης. Ακόμα και η μεγάλη επανάσταση που επιχειρήθηκε με τον γαλλικό Μάη του ’68, έμεινε σε κάποιες λεπτομέρειες που αφορούσαν την σεξουαλική συμπεριφορά περισσότερο.
Η δυστυχία να είναι η οικονομία μιας χώρας το βασικό κριτήριο για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και όχι το Πνεύμα και η Παιδεία της έχει αποτέλεσμα την διαφοροποίηση της αντιμετώπισης του μεταναστευτικού. Όπως και η παλινδρόμησή μας μέσα ή έξω από το ευρώ και η μη εναρμόνισή μας με τα κοινά ευρωπαϊκά διαρθρωτικά μέτρα, οδηγεί πλέον στην άρνηση κάποιων κρατών να δεχτούν ως σύνορα της Ευρώπης τα σύνορα της Ελλάδας. Παράλογη αντίληψη, ωστόσο με δραματικά αποτελέσματα για τη χώρα μας.
Η δεινή πραγματικότητα που βιώνει η χώρα μας τις τελευταίες εβδομάδες δεν είναι τυχαία. Η χλιαρή αντιμετώπιση του μεταναστευτικού για σχεδόν ένα χρόνο με τις αστείες ως και γραφικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών δεν είναι ανεύθυνη για τις ραγδαίες εξελίξεις. Ένας χρόνος δεν είναι λίγος για να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί μια πολιτική λογικής αντιμετώπισης των ροών των προσφύγων και των μεταναστών. Η δημιουργία των κέντρων υποδοχής τις τελευταίες ημέρες απέδειξε πως πολλά μπορούσαν να γίνουν κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου χρόνου και φυσικά όχι κάτω από καθεστώς πίεσης. Γιατί δεν έγιναν; Ας απαντήσει η ταξική συνείδηση των ανθρώπων που ανάλαβαν να αναδείξουν υπερήφανη εξωτερική πολιτική, να σχίσουν μνημόνια, να στείλουν την Μέρκελ στο σπίτι της. Ο τραγέλαφος είναι πως σήμερα εκλιπαρούμε μη και μας γυρίσει την πλάτη της η Μέρκελ και περιοριστεί στο σπίτι της, αφήνοντάς μας έρμαια στις καταστάσεις. Πώς αλλάζουν οι καιροί;
Ανάμεσα σε όλα τα άλλα προσπαθώ να κάνω μια υπόθεση, έτσι για να σταθμίσω τα όρια μεταξύ υποκρισίας και αλήθειας. Αν σήμερα ήταν μια άλλη κυβέρνηση, Ν. Δ. ή ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή τριών τεσσάρων συνασπισμένων κομμάτων και ο ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση… Αν… Πού θα ήταν η κ. Τασία και ο κ. Καμμένος με τις πολιτικές τους θέσεις; Στα συρματοπλέγματα ποιων κέντρων υποδοχής θα είχαν στρατοπεδεύσει; Ποια θα ήταν η δημόσια κριτική τους για τα ναυάγια, τα πνιγμένα παιδιά, την κατάσταση στην Ειδομένη; Σε ποια κάγκελα θα ήταν σκαρφαλωμένη η κ. Κωνσταντοπούλου; Ποιας ομάδας αλληλέγγυων πολιτών θα ηγούνταν σαν σε εκστρατεία η κ. Ραχήλ;
Σήμερα τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο ανώνυμος πολίτης τρέχει με νερά, σάντουιτς, γάλατα, κονσέρβες. Άσχετα αν κάποιοι πολίτες διαμαρτύρονται για την εγκατάσταση των κέντρων υποδοχής στον τόπο τους. Μπορεί και γι’ αυτό να ευθύνονται οι αρμόδιοι που τρέχουν βιαστικά και απρογραμμάτιστα να καλύψουν την απραξία ολόκληρου χρόνου.
Ίσως αύριο έξω από την πόλη μας να μην περνούν μόνο λεωφορεία με πρόσφυγες, αλλά καραβάνια ολόκληρα, πεζή. Να σέρνουν τα βήματά τους ημιλιπόθυμα παιδιά, νηστικά, διψασμένα. Κάποιοι να φοβούνται και βιαιοπραγίες. Άλλοι να συλλογίζονται το βιος τους. Ομάδες να σπεύδουν να βοηθήσουν και να νιώθουν αναποτελεσματικές…
Δεν θέλω να τα σκέφτομαι. Μάλλον κοντά είναι.

Άγγελος Πετρουλάκης