Google+ Followers

Δυο χρόνια μετά…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή, 27-1-2017 στην έντυπη LARISSA net)
----------------------------------------------- 
Πρωί Τετάρτης και ψιλόβροχο. Ένα ουρανός γκρίζος, καθαρά χειμωνιάτικος. Πιο χειμωνιάτικος ο ουρανός μέσα σου. Από την ανοιχτή τηλεόραση έρχονται οι φωνές των παρουσιαστών και των καλεσμένων τους. Όλοι τους στο καθιστικό σου.
Άλλωστε σήμερα είναι μέρα γιορτής: Του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ενός εκ των Τριών Ιεραρχών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί σημαντικό άγιο, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καταπολέμηση των αιρέσεων. Ήταν μεγάλη πληγή για τον Χριστιανισμό οι αιρέσεις. Χύθηκε αίμα για την αντιμετώπισή τους.
Πάντα οι αιρετικοί αποτελούσαν πρόβλημα άλλωστε. Ήταν οι διαφωνούντες. Και στην Κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση τους συναντάμε. Σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε οικισμούς εκτοπισμένων στη Σιβηρία, σε τάφους…
Και στην Ελλάδα τους συναντούσαμε. Σε ξερονήσια και άλλους τόπους εκτόπισης ή φυλάκισης. Από τα δικτατορικά καθεστώτα. Τα πιο χαρακτηριστικά εκείνο του Μεταξά και το άλλο των συνταγματαρχών. Μια μορφή αιρετικών ήταν και είναι οι απανταχού διαφωνούντες πολιτικά, ιδεολογικά…
Τώρα, πώς η διεστραμμένη σκέψη του γράφοντα ξεκίνησε από τις αιρέσεις της Εκκλησίας κι έφτασε στους αιρετικούς του σήμερα;
Ίσως γιατί, πέρα από τη γιορτή του Γρηγορίου Θεολόγου, η μέρα η σημερινή είναι και γιορτή της κυβέρνησης, αφού επετειακά συμπληρώνονται τα δυο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Κι εδώ συναντάμε αιρετικούς. Διαφωνούντες…
Κάποιοι απ’ αυτούς, τους αιρετικούς ΣΥΡΙΖΑίους, αυτο-εκτοπίστηκαν, δηλώνοντας πως εκείνοι είναι οι ορθόδοξοι, ενώ οι κυβερνώντες παρεξέκλιναν της πορείας τους. Δήλωσαν καθαρά τη διαφωνία τους και κατηγόρησαν τους πρώην συντρόφους τους για κωλοτουμπίστες. Η μνήμη συναντά την κ. Κωνσταντοπούλου στα κάγκελα της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά και στην αφόρητη μοναξιά της στο προεδρείο της Βουλής. Συναντά επίσης τον κ. Λαφαζάνη έτοιμο να βαδίσει κατά του νομισματοκοπείου… Αλλά και τον κ. Βαρουφάκη να υπονοεί πως υπήρξε το εξιλαστήριο θύμα.
Έχουν οι επέτειοι τους απολογισμούς τους. Που βέβαια είναι σχετικοί με την οπτική από την οποία γίνονται. Άλλη η οπτική του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, άλλη η οπτική των αυτό-εξόριστων του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλη η οπτική των ΑΝΕΛ. Οι μεν έδωσαν πολιτικό όρκο, οι δε, ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο.
Οι διαφορές, ιδεολογικά, τεράστιες. Καμιά όμως σε ό,τι αφορά την εξουσία. Άλλωστε η συμμαχία εξασφάλισε ακόμα και σε βουλευτές των 2.500 σταυρών υπουργικό θώκο. Έτσι εύκολα τον πετάς; Εδώ δεν τον πέταξε ο κ. Ζουράρις, που ήρθε αντιμέτωπος με όσα γράφει στα «Φιλοκαλούμεν μετ' ανταρσίας», «Χέσαιτο ει μαχέσαιτο», «Γελάς ελλάς αποφράς», «Λ.Ο.Κ. Λόγοι οβρίμων καταδρομών» και στα άλλα του βιβλία.

Ας είναι. Ούτως ή άλλως μέγας κριτής – είτε γιορτάζονται τα δυο, είτε τα οκτώ χρόνια στην εξουσία – είναι ο ψηφοφόρος. Αυτός καταμετρά τα θετικά και τ’ αρνητικά. Και στέλνει στ’ αζήτητα της ιστορίας πολλούς απ’ αυτούς που αποφάσιζαν για τη ζωή μας.
Σταματώ την πληκτρολόγηση του κειμένου γιατί στην τηλεόραση «σφάζονται». Μουρμουρίζω το «Ω… τι κόσμος μπαμπά», του φίλου Ανδρέα Γιουρμετάκη και παρακολουθώ εκφράσεις καφενείου. Δεν είναι η πρώτη φορά. Και στο ελληνικό κοινοβούλιο ακούγονται, συχνά πυκνά, φράσεις που σε κάνουν να κοκκινίζεις και ν’ αναρωτιέσαι σε ποια χώρα μετανάστευσε το πολιτικό ήθος;
Τι ατυχία… Σαν σήμερα, που κάνω αυτές τις σκέψεις για το ελληνικό κοινοβούλιο, θεμελιώθηκε το κτήριο της Βουλής. Άραγε τι θα έλεγε αν εμφανιζόταν σήμερα ο αρχιτέκτονάς του Φρειδερίκος Γκέρτνερ; Δε βαριέσαι αδελφέ... Ούτως ή άλλως, οι τοίχοι του και ως ανάκτορα – κατοικία του πρώτου βασιλικού ζεύγους, του Όθωνα και της Αμαλίας, και των μετέπειτα βασιλέων, έχουν να διηγηθούν πολλές μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας.
Άλλη ατυχία… Αυτές οι σελίδες που τις βρίσκεις με την ένδειξη «Σαν σήμερα», θυμίζουν πως, σαν σήμερα που γιορτάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, πέθανε το 1985 ένας από τους πιο τίμιους της Αριστεράς, ο Ηλίας Ηλιού.
Θυμίζουν, ακόμα, πως σαν σήμερα είχε γεννηθεί ο Ζαμπέτας. Αλήθεια αν ζούσε σήμερα, τι τραγούδια θα έγραφε για όσα βιώνει ο Έλληνας;
Τι βιώνει σήμερα ο Έλληνας; Μια ερώτηση που εισπράττει τόσες απαντήσεις όσες και οι Έλληνες.
Μα δεν βαριέσαι, αδελφέ…
Σήμερα που τα διαβάζεις αυτά και είναι Παρασκευή, 27 Γενάρη, δηλαδή δυο μέρες μετά από τα δυο χρόνια της μεγάλης αλλαγής, είναι μια άλλη μέρα. Αύριο θα είναι, επίσης, μια άλλη μέρα. Χαμογέλα, λοιπόν. Ούτως ή άλλως δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει…
 Άγγελος Πετρουλάκης


Κουτόχορτο: Αυτό το κάτι που μένει…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
 (Δημοσιεύθηκε στην έντυπη LARISSA net, την Παρασκευή 20-1-2017)

Τα δάνεια των κομμάτων και των Μ.Μ.Ε. Ωραίος τίτλος για κωμωδία. Είναι και επίκαιρος: Παίζεται ακόμα.
Το πόρισμα: ΔΕΝ εντοπίσθηκαν ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα.
Εδώ τα γέλια γίνονται κραυγές. Έλεος. Μην μας διακορεύετε άλλο. Θα πάθουμε ακράτεια… Από τα γέλια. Ίσως και ειλεό. Αριστερό ειλεό.
Αφήστε μας στη μαυρίλα μας. Αυτό το παιδί που το λένε Παππά, αφήστε το στην ηρεμία του. Και με ύφος καρδιναλίου ούτως ή άλλως αστείο είναι. Το αναγκάζετε να προμηθεύεται τόνους κουτόχορτο να μας ταΐζει. Κρίμα δεν είναι; Μπορεί με βαζελίνη να έκανε καλύτερη δουλειά. Λιγότερο θα πονούσαμε..

Τι θα έπρεπε;
Να ξεσηκωθεί αυτός ο λαός και να βγει με τσουγκράνες στους δρόμους;
Κρίμα δεν είναι τόσο δούλεμα;
Χρόνια ολόκληρα δεν ήταν ο ΔΟΛ ο ναός της διαπλοκής; Εκεί δεν μαγειρεύονταν οι αλήτικες συμφωνίες που έκαναν την αριστερά μαϊντανό ψιλοκομμένο; Γραμμένα όλα αυτά.
Και τώρα;
Ποια μάγισσα το έρανε και έγινε ιστορικό συγκρότημα.
Αχ κύριε Τσίπρα μου. Όσα κρυφά κι αν γίνονται, κάποια μέρα θα βγουν στον αέρα γιατί ούτε η πολιτική, ούτε οι πολιτικοί έχουν μπέσα. Και όποια γλώσσα και να επιστρατεύσεις τότε, τα άπλυτα, άπλυτα θα μείνουν και θα τα κληρονομήσουν τα παλικάρια που σε στηρίζουν.
Κρίμα, πολύ κρίμα.

Βέβαια πιο κρίμα είναι για τον Μουλόπουλο, που ξαφνικά από μαχητής δανείζεται το χαμόγελο της μαριονέτας. Στημένη λεμονόκουπα τα έλεγε μια τσιγγάνα που θα έβλεπε την παλάμη του. Θα πεις… μέχρι τότε: Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο… Αλή πασάς μας. Κι αυτόν τον έφαγαν όμως οι Οθωμανοί κι ελάχιστα διδαχθήκαμε απ’ τα καμώματά του.
Εντάξει… Εσείς αντί να ψάξετε τον Κασομούλη και τον Περαιβό, πήγατε κατευθείαν στον Κωστή Παπαγιώργη, στα «Καπάκια» του. Στις ρίζες της φυλής δηλαδή, στην αποθέωση της διαπλοκής. Κάτι είναι κι αυτό. Αλλά πληρώνεται.
Ήδη το έχετε πληρώσει. Βλέπατε ράσο και αλλάζατε δρόμο. Τώρα το ψάχνετε να τρέξετε για εναγκαλισμούς. Χθες ήταν ο Άνθιμος, αύριο θα είναι ο Λενής, αρκεί να κουνήσει το δάκτυλο και ν’ ανοίξει τις αγκαλιές του. Και με τη χάρη του θα προχωρήσετε στο επόμενο στάδιο. Γη και ύδωρ και την καρέκλα. Ωραία και την κερδίσατε. Πάμε παρακάτω. Την ανεργία την παλέψατε; Εννοώ στην πράξη, όχι στα χαρτιά.
Έχει και η ανηθικότητα τον πάτο της. Μπορεί να είναι βαθύς, ανεξιχνίαστος. Κάποτε φανερώνεται όμως.
Τώρα βγήκε ο ΔΟΛ. Τα μασημένα λόγια. Οι βουλευτές που πυροβολούσαν το αμαρτωλό συγκρότημα. ψάχνουν τα λόγια τους, Πού να βρεθεί τόση λευκή μπογιά για να βαφτεί το μαύρο άσπρο.
Ακόμα μια φορά μασημένα λόγια, ακόμα μια προσπάθεια εξιλέωσης.
Δικαιολογία για όλα οι θέσεις των εργαζομένων. Ποιων εργαζομένων; Που κατά χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους από τα μικρομάγαζα. Αχ αυτοί οι εργαζόμενοι που γίνονται όχημα προπαγάνδας.
Κάτω τα χέρια, λοιπόν, από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πήρε παραμάσχαλα το αλάθητο του Πάπα και προχωράει. Με σταθερά βήματα. Γιατί οι χαχόλοι υπάρχουν. Καθημερινά παράγονται και άλλοι. Και θέλουν έναν ΣΥΡΙΖΑ για να έχουν λόγο ύπαρξης. Ούτως ή άλλως το πείραμα Καλογρίτσα είναι σε εξέλιξη ακόμα. Δεν πέθανε. Θα επανέλθει. Δικό μας παιδί είναι, θα ξαναρθεί η ώρα του. Και η έκπληξη θα υπάρξει. Οι ασκήσεις επί χάρτου θα μεταφερθούν στην κοινωνία. Και η κοινωνία αγαπά το κουτόχορτο.
Το απέδειξε.
Εμπρός λοιπόν…
Πεδίο δόξης λαμπρό.
Κι αν δεν πετύχουν αυτά, υπάρχει και η δραχμή. Το ένδυμα της εθνικής υπερηφάνειας και ο Κάστρο.
Όλα στο τραπέζι, αρκεί στον θρόνο να μένει χαμογελαστός ο βασιλιάς.
Θαυμάστε τον!

Άγγελος Πετρουλάκης


;


Κάθε αχλάδα έχει την ουρά της...




ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net την Παρασκευή, 13-1-2017)
------------------------------------------------------------------- 
Ο κ. Γιώργος Κυρίτσης επαγγελματοποιείται ως δημοσιογράφος. Η καλή του τύχη τον έφερε στα βουλευτικά έδρανα και από τον Μάρτιο του 2016 έχει ορισθεί εκπρόσωπος τύπου του Συντονιστικού για το προσφυγικό. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο όπου σπούδασε έμαθε προφανώς πολλά. Γνώσεις που του φάνηκαν προφανώς χρήσιμες κατά την πολύχρονη θητεία του στην «Αυγή». Ίσως να του φαίνονται και σήμερα, που με ύφος κάμποσων καρδιναλίων (όπως λέει ο λαός) αναλύει τα μεγάλα και θαυμαστά που η κυβέρνηση πράττει στην υπόθεση του προσφυγικού.

Όμως δεν έμαθε αυτό που λέει με έμφαση ο λαός: «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά».
Βέβαια αυτήν την τόσο σοφή λαϊκή ρήση και άλλοι πολιτικοί, όλων των κομμάτων, δεν την άκουσαν και δεν την έμαθαν ποτέ.
Ο κ. Τσίπρας και ο παρακοιμώμενός του κ. Παπάς επίσης δεν εντρύφησαν στις λαϊκές παροιμίες και ρήσεις, παρά το ότι ο Ν. Πολίτης από το 1902, παράδωσε στους επιθυμούντες μιαν κάποια εθνική αυτογνωσία, το αξεπέραστο 4τομο έργο του: «Παροιμίαι». Δηλαδή δεν έμαθαν πως «ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται». Έτσι, λοιπόν, σε κάθε ευκαιρία τονίζουν πως υπήρξαν πιστοί στις προεκλογικές εξαγγελίες για τη χορήγηση της 13ης σύνταξης.
Ας μείνουμε λίγο στην ερμηνεία. 13η σύνταξη είναι μια επιπλέον σύνταξη. Δηλαδή: Αν η σύνταξη είναι 800, έρχονται άλλα 800 ευρώ. Αν είναι 500, έρχονται άλλα 500. Αν ήταν 1.300, έρχονται άλλα 1.300.
Παρακολουθώ ανελλιπώς τις δηλώσεις. Το «13η σύνταξη» έχει γίνει καραμέλα και βέβαια απονέμει τον χαρακτηρισμό του «ψεύτη» σε όσους την επικαλούνται. Για τον απλό λόγο: Δόθηκε η διαφορά μέχρι 800 ευρώ, δηλαδή αν κάποιος έχει σύνταξη 750 δόθηκαν 50 ευρώ. Αν ήταν 400 δόθηκαν 400 ευρώ. Αυτό δεν είναι 13η σύνταξη. Βοήθημα είναι, ιδιαίτερα χρήσιμο για όσους έχουν πολύ χαμηλή σύνταξη. Και ως βοήθημα είναι αξιομνημόνευτο. Ως σύνταξη είναι ένα γελοίο ψέμα και αυτό οι δημοσιογράφοι της ΣΥΡΙΖΑϊκής προπαγάνδας στην εφημερίδα «Αυγή» και στη «Εφημερίδα των συντακτών», αλλά και άλλοι αλλού το καταπίνουν χαμογελώντας, διδάσκοντας κίτρινη δημοσιογραφία.
Βεβαίως για τη σημερινή κατάντια δεν ευθύνεται μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Απεναντίας. Το έδαφος καλλιεργήθηκε με βαθύ όργωμα από τον Κώστα Καραμανλή και τους μανδαρίνους του. Δεν ξεχνώ το ύφος τους, ή την περισπούδαστη φωνή του κ. Θ. Ρουσόπουλου. Δημοσιογράφος κι αυτός, που παρά τις σπουδές του κατάντησε όργανο προπαγάνδας τότε. Η χαριστική βολή δόθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου, που όλοι οι ΠΑΣΟΚοι τον χαρακτήριζαν «παιντί», αλλά τον έχρισαν πρόεδρο του κόμματός τους. Βέβαια, το 2010 δεν ήταν καθόλου «παιντί». Ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας στα 60 του. Θα ήθελα να τον χαρακτηρίσω «ώριμο άντρα», αλλά το επίθετο «ώριμος» δεν αφορά μόνο την ηλικία. Αναγκαστικά εμπεριέχει και τη νοητική κατάσταση. Έναν ανόητο δεν μπορεί να τον χαρακτηρίσεις ώριμο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για τα ψέματα και την ανικανότητα να διαχειριστεί την κρίση. Τα ψέματα ήταν βέβαια πάντα το χαρακτηριστικό των Ελλήνων αριστερών, με αποκορύφωμα την καταραμένη πενταετία 1944-1949∙ η ανικανότητα όμως δεν είχε εμφανιστεί στην πολιτική δράση.
Με το τελευταίο χιόνι τα ψέματα έστησαν χορό με την ανικανότητα. Αρχιερέας τους ο κ. Μουζάλας, που πια κανείς δεν με πείθει για την τιμιότητά του στη διαχείριση του προσφυγικού παρέα με τις Μ.Κ.Ο.
Πρωτοχορευτής ο κ. Γ. Κυρίτσης. Λασπολόγος πριν δυο χρόνια στην υπόθεση του θανάτου των φοιτητών στην πόλη μας, κάνει γαργάρες τώρα με τα προβλήματα που προκάλεσε η κακοκαιρία στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Είχε προφανώς επιλεγεί εκπρόσωπος τύπου για την πειστικότητα του ύφους και της γλώσσας του. Άλλο, όμως, ύφος και άλλο ήθος. Εδώ κάτι δεν πάει καλά. Επίσης, άλλο ύφος και άλλο αχλάδα. Το πρώτο ουρά δεν έχει, η δεύτερη όμως έχει. Και όσα έγραφε, με πύρινο πληκτρολόγιο, πριν δυο χρόνια, τώρα σαρκάζουν τον άντρα. 

Το δίδυμο Μουζάλα – Κυρίτση προφανώς αποφεύγει να πιει καφέ με την κυρία εκείνη που χαμογελούσε ειρωνικά και έλεγε πως οι πρόσφυγες λιάζονται στις πλατείες της Αθήνας. Ίσως τους τρομάζει μήπως και εισπράξουν την απάντηση ότι διασκεδάζουν, παίζοντας χιονοπόλεμο και απολαμβάνουν τσάμπα – οι πρόσφυγες – ό,τι οι άλλοι πληρώνουν αδρά για να τα χαρούν στην Αράχωβα, το Καϊκματσαλάν, τα Χάνια, τα Καλάβρυτα, το Μαίναλο.
Στα 65 μου περιμένω μάταια να βρεθεί πολιτικός που να μιλήσει, ως εκπρόσωπος της Κυβέρνησής του, με σεμνότητα και αλήθεια. Όπως περιμένω μάταια να δω πολιτικό που να λειτουργεί χωρίς «αυλή». Θυμάμαι συμπολίτες που απαιτούσαν να τους εκλιπαρήσεις, να τους προσκυνήσεις για να εξυπηρετήσουν το αυτονόητο. «Ιδιαίτεροι», κωλογλύφτες, παράγοντες κ.λ.π. Η κατάντια χρεώνεται στις ηγεσίες των κομμάτων.
Όπως χρεώνεται στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για τη διαχείριση του προσφυγικού στην κακοκαιρία. Που βέβαια δεν αντιμετωπίζεται με την απαγόρευση λήψης φωτογραφιών στους καταυλισμούς.


Άγγελος Πετρουλάκης

Δεν θέλω να πονάς με τον πόνο μου...



Θα χιονίσει∙ το ξέρεις;

Θα μαζέψω ξεπαγιασμένες θλίψεις
για τη μουσική του απογεύματος.
Ύστερα, με τ’ απαγορευμένα τσιγάρα,
θ’ αφηγηθώ το παραμύθι της ματαιότητας.

Είναι ψέμα πως άδεια παλτό περπατούν στους δρόμους.
Σε όλα υπάρχουν ανθρώπινα σώματα,
σε όλα υπάρχει μια ντροπή.

Είναι η γελοιότητα της απύθμενης αυταπάτης,
είναι ό,τι εκπορνεύθηκε για να κυριαρχήσει
στα τσαλακωμένα εγώ μας.

Δεν θέλω να πονάς με τον πόνο μου.
Καλύτερα να σωπαίνεις…

                                                    3/1/2017 
(ΛΟΓΟΣ και αιτία για μια θύμηση) 
 

Αργά, αργά με ξεφλουδίζω...

Αργά, αργά με ξεφλουδίζω.

Κάθε που βραδιάζει ίδια διαδικασία.
Αλλού τα χαμόγελα, αλλού οι προσδοκίες...
Ένα τρενάκι στο παλιό παιδικό δωμάτιο,
ένα ξεχασμένο τετράδιο στο δωμάτιο της εφηβείας.
 

Αποφλοιώνομαι συνήθως τραγουδώντας.
 

Αλλού τα σιωπηλά απογεύματα,
αλλού οι ξυπόλητες νύχτες.

Μένω γυμνός, χωρίς αναμνήσεις.
Μόνο με μια επιθυμία:
Ν' αρχίσω απ' την αρχή την ίδια στιγμή.

Ύστερα, ξαφνικά, μελαγχολώ.
Άλλοτε φταίει ένα ζεϊμπέκικο,
άλλοτε μια θύμηση του ήχου των βημάτων σου.

Τα γυμνά σου πέλματα στο άδειο δωμάτιο,
το "όμικρο" από το "αντίο",
το πώς δάγκωνες τα κεράσια.

Κάποια ταξίδια
συναντούν νύχτες αδιαπέραστες,
που δεν αρκούνται σ' ένα μόνο ξεφλούδισμα.
Ζητούν τον ανασκολοπισμό σου.
                                                  7/1/2017
(ΛΟΓΟΣ και αιτία για μια θύμηση)
 

Στο σώμα σου ταξιδεύω...

Στο σώμα σου ταξιδεύω...
Περιπλέω τις ακρογιαλιές της σάρκας σου.
Μένω μετέωρος ανάμεσα σε δυο μικρές κραυγές
κι ένα λαχάνιασμα.

            Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο.

Φυλακίζω στο όνειρο ένα στήθος φορτωμένο άνοιξες
για να φωλιάζει εκεί
το αγαπημένο κονσέρτο του Αρανχουέθ
σ’ ένα αντάτζιο που καταρρέει
ανάμεσα στα χείλη σου…

            Το σώμα σου έξω από τον κόσμο.

Μια ανάσα αιωνιότητας στα χέρια μου.
Ένα τραγούδι που ξεπερνά
την αγωνία της αγρύπνιας του ατελέσφορου.

Σ’ αγαπώ
και τη σάρκα σου ραίνω
με λέξεις που μαδώ σαν μαργαρίτες.

(ΛΟΓΟΣ και αιτία για ένα τραγούδι) 
 

Στα τέσσερα περπατάει η νύχτα...

Στα τέσσερα περπατάει η νύχτα,
ακροβατώντας ανάμεσα στην απελπισία
και τη σιωπή,
μ’ εσένα στην παραφροσύνη
κι εμένα να μιλώ για εκδημίες.

Δεν επιλέξαμε εμείς τους ουρανούς,
ούτε και το πλανητικό σύστημα
που στέγασε τη μοναξιά μας.

Τα μάτια κρατώ πέρα απ' τις σκοτεινιές
και την απαξίωση των ονείρων.

           Να χαμογελάς,
           παίζοντας με τις λέξεις.

Τη θλίψη μου κρατώ, για μια σιωπή ακροτελεύτια...
Ακόμα και η οθόνη του υπολογιστή
μυρίζει απουσία.
Ανάμεσα στα delete και τα enter
χορεύουν τα φωνήεντα της σιωπής
και τα σύμφωνα της άρνησης.
           Άραγε, με Ctrl+A
           μπορώ να μαρκάρω προσδοκίες;

(ΛΟΓΟΣ και αιτία για ένα τραγούδι)

Η αθλιότητα της δημοσιογραφίας…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
 (Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larisa net την Πέμπτη, 5-1-2017.

 Πάνε περίπου τρεις δεκαετίες από τότε που δίδασκα δημοσιογραφία σε νεαρά παιδιά, τονίζοντας συχνά πυκνά πως η δημοσιογραφία δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα. Πως το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η αμφισβήτηση, που σημαίνει ο έλεγχος των πράξεων της εξουσίας. Και πως ο δημοσιογράφος οφείλει να έχει παραχώσει τις κομματικές του απόψεις πολλά μέτρα κάτω από τη γη, έτσι ώστε να είναι πάντα με το μέρος τού αδικημένου. Διαφορετικά, γίνεται υπηρέτης τής αυθαιρεσίας και των κομματικών συμφερόντων. Είναι μέγιστη ντροπή να λειτουργεί ως εκπρόσωπος τύπου κομμάτων, να επιχειρεί να δικαιολογεί τις αμαρτίες τους, επιστρατεύοντας όλη του την ευφυΐα.
 Δυστυχώς στον τόπο μας το λειτούργημα της δημοσιογραφίας έχει τραυματιστεί σχεδόν θανάσιμα. Ελάχιστες οι φωνές που απομείναν σ’ αυτό, κι αυτές δεν βρίσκουν εύκολα χώρο να εκφραστούν. Γιατί οι εκδότες ξεπουλιούνται ακόμα πιο εύκολα στα συμφέροντα. Γι’ αυτούς είναι άγνωστη λέξη η ηθικότητα και βέβαια μετατρέπονται σε φερέφωνα των κρατούντων.
Τα Μέσα Ενημέρωσης επηρεάζουν την κοινή γνώμη, και αυτό είναι που φοβάται η εκάστοτε εξουσία. Γι’ αυτό και προσπαθεί να επηρεάζει τα Μέσα Ενημέρωσης με πολλά «γλυκίσματα». Παροχές, δάνεια, διευκολύνσεις, δώρα. Τα θέλει δικά της. Να μην ασχολούνται με το ότι χρονίζει η έκδοση των συντάξεων, αλλά με τα εγκαίνια ενός κομματιού δρόμου που φτιάχνεται εδώ και τριάντα χρόνια, για παράδειγμα.
Το οικονομικό ναυάγιο του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη δεν είναι κάτι που έγινε ξαφνικά. Πολλοί το ήξεραν χρόνια τώρα. Άλλωστε γι’ αυτό του χορηγούσαν τεράστια δάνεια. Κανείς δεν ήλπιζε να πάρει πίσω αυτά τα δάνεια, αφού οι κυκλοφορίες τών εφημερίδων μειώνονται συνεχώς, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν την ηλεκτρονική ενημέρωση και αφού η διαφημιστική αγορά φθίνει λόγω της οικονομικής κρίσης που πλήττει όλο και περισσότερες επιχειρήσεις. Και όμως τα δάνεια έρρεαν.
Το ότι κατέστη φτωχότερος ο Δ.Ο.Λ., δεν σημαίνει πως φτώχυναν και αυτοί που τον διοίκησαν. Αυτοί τον άρμεγαν κανονικά. Συναλλάσσονταν με την εξουσία, πληροφορούσαν με μισές αλήθειες το αναγνωστικό τους κοινό, προσπαθούσαν με αλχημείες ν’ αυξήσουν την κυκλοφορία τους. Πάντα τα κόμματα ήθελαν να έχουν όχι μόνο την φιλική αντιμετώπιση, αλλά και τα δικά τους μέσα, από τα οποία θα διοχέτευαν την προπαγάνδα τους.
Τα κατάπτυστα ραντεβού Τσίπρα – Ψυχάρη, καλύπτονται από σιωπή αράγιστη. Μόνο ένας που έχει να κρύψει αμαρτωλές κουβέντες κρατά το στόμα του κλειστό.
Το πώς, λοιπόν, θα σωθεί ο Δ.Ο.Λ. γίνεται το μέγα θέμα των ημερών, με πρόσχημα ότι θα βγουν στην ανεργία εκατοντάδες εργαζόμενοι και πως δεν είναι σωστό να κλείνουν ιστορικές εφημερίδες. Το ότι την τελευταία εξαετία, ιδιαίτερα την τελευταία διετία, κλείνουν μια μετά την άλλη χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, βγάζοντας στην ανεργία δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους, δεν προκαλεί πόνο, ή τουλάχιστον τον ίδιο πόνο, για να γίνει κάτι, ώστε αυτές οι επιχειρήσεις να γίνουν βιώσιμες. Σιγά που ενδιαφέρει την εξουσία αν έβαλε λουκέτο κάποιο επιπλάδικο στη Λάρισα, ή αν κατέβασε ρολά ένα οπωροπωλείο σε κάποια γειτονιά.
Την εξουσία την ενδιαφέρει πώς οι σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτοι σωματοφύλακές της, οι δημοσιογράφοι δηλαδή και τα Μέσα, θα πείσουν τις μάζες ότι για όλα φταίνε οι προηγούμενοι και πως, επιτέλους, μπήκαμε σε πορεία ανάπτυξης. (;;;) Ή πώς θα τις πείσουν ότι οι φορολογίες δεν έχουν και μεγάλη επίπτωση στην τσέπη τους.
Στο κάτω-κάτω, η κόκα δεν φορολογήθηκε! Μόνο τα τσιγάρα που καπνίζουν οι πλούσιοι φορολογήθηκαν. Τα άλλα, αυτά που καπνίζουν οικοδόμοι και λοιπά φτωχαδάκια, έμειναν εκτός φορολογίας. Τα «Χιουντάι» της φτωχολογιάς καίνε αφορολόγητη βενζίνη, και μόνο η βενζίνη τών «Μερσεντές» φορολογείται. Η αθλιότητα δεν έχει οροφή. Η λάσπη δεν έχει τελειωμό. Με τα Μ.Μ.Ε. να δίνουν εξετάσεις δουλικότητας στην Εξουσία και να τσαλαπατούν τον όρο «λειτούργημα».


Δυο χρόνια πριν, ο κορυφαίος υπουργός τής κυβέρνησης, το είδωλο του πρωθυπουργού «Γιάνης» (εμένα με δυο «ν» μου το έμαθε ο δάσκαλος – όχι βέβαια του κολεγίου στο οποίο πήγαινε ο εν λόγω γιος του Καθηγητή και μεγαλοδιευθυντή της Χαλυβουργικής) Βαρουφάκης, που επί έξι μήνες απολάμβανε της πρωθυπουργικής εμπιστοσύνης, έπαιζε, (με την επίδειξη του κωλοδάχτυλου και των παρδαλών πουκάμισων), την τύχη τής χώρας στις αίθουσες των οικονομικών συνεδρίων και συμβουλίων, και την έχανε. Επιβραβεύθηκε με την αποστρατεία του, χωρίς να του ζητηθούν ευθύνες. 
Οι δημοσιογράφοι, που γλείφουν τον κώλο τής κυβέρνησης, για να γίνουν επιτέλους πλούσιοι κι αυτοί, ή της όποιας εξουσίας για μια έμμισθη θέση πλάι της, ξεχνούν τα τρέχοντα γεγονότα και γίνονται κριτές και εισαγγελείς ενός αμαρτωλού παρελθόντος. Οι πριν απ’ αυτούς, γλείφτες τών τότε κυβερνήσεων, λουφάζουν. Περιμένουν να έρθει ξανά η σειρά τους, να πάρουν εκδίκηση και να τα ξανα-κονομήσουν. Σχεδόν όλοι τους έμαθαν να ξεπουλούν την αξιοπρέπεια και τον ρεαλισμό τής πραγματικότητας. Τρέχουν πίσω από παράγοντες και στελέχη, παραποιούν αυτό που συμβαίνει, το ρήμαγμα της ελληνικής κοινωνίας, που ούτε η ίδια φαίνεται να έχει αντιληφθεί το μέγεθός του.
Η βρόμικη δημοσιογραφία έχει τεράστιες ευθύνες για το κατάντημα της χώρας. Οι εκδότες και οι δημοσιογράφοι που την εκφράζουν, είναι το ίδιο κατάπτυστοι μ’ αυτούς που ρημάζουν τη χώρα, μ’ αυτούς που τη ρήμαζαν, και μ’ αυτούς που -κατά πάσα πιθανότητα- θα εξακολουθήσουν να τη ρημάζουν…
Άγγελος Πετρουλάκης