Google+ Followers

Ποιος θα ζει, ποιος θα έχει πεθάνει;



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
 --------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
 --------------------------------

Το 2060 ο κ. Τσίπρας θα είναι 86 χρονών, αφού έχει γεννηθεί στις 28 Ιουλίου 1974. Πιθανόν και να μην ζει. Αυτό θα σήμαινε πως δεν θα μπορούσε να γιορτάσει την απελευθέρωση της χώρας από δανειστές και μνημόνια, πρωτογενή πλεονάσματα και άλλα συναφή.

Το 2060 ο κ. Καμμένος θα είναι 95 χρονών, αφού έχει γεννηθεί το 1965. Εύχομαι να ζει για να γιορτάσει, μαζί με τον κ. Τσίπρα, τη γενναία απόφαση να βάλουν ημερομηνία λήξης στο δράμα τής χώρας.
Ο κ. Τσακαλώτος θα είναι ακριβώς 100. Αν υποθέσουμε ότι ισχύει η λαϊκή ρήση για τις κατάρες, μάλλον θα έχει αποδημήσει σε τόπο που δεν θα θυμίζει την σύγχρονη «έρημη χώρα», αφού, όπως λένε, εκείνος ο τόπος είναι χλοερός, φωτεινός, χωρίς οδύνες. Το πέρασμά του όμως από τη ζωή θα έχει αφήνει ισχυρό αποτύπωμα. Η πολιτική ιστορία θα τον εγγράψει ως τον μοναδικό Έλληνα πολιτικό, που ενώ δεν ήξερε την ελληνική γλώσσα, διαπραγματεύθηκε την οικονομική επιβίωση της χώρας. Βεβαίως, οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους γίνονται στην αγγλική, αλλά αποφασίζονται σ’ αυτές όλα όσα ορίζουν την καθημερινότητα των Ελλήνων, από το Καστελόριζο ως το Διδυμότειχο.


Για τον κ. Πολάκη που είναι συνομήλικος του κ. Καμμένου, αδυνατώ να υποθέσω κάτι, φοβούμενος μήπως η χέρα του με βάλει τρία μέτρα κάτω, όπως κάποτε είχε πει για λασπολόγους δημοσιογράφους. Βεβαίως εγώ με την λασπολογία δεν έχω καμιά σχέση, αλλά όπως λέει ο λαός «φύλαγε τα ρούχα σου, για να έχεις τα μισά».
Πάμε παρακάτω: Ο κ. Μητσοτάκης θα είναι 92 χρονών (1968), ενώ ο κ. Λεβέντης 109 (!) ή θα τον έχουν ξεχάσει πλήρως.
Ο μικρότερος βουλευτής του σημερινού κοινοβουλίου, ο Αναστάσιος Μεγαλομύστακας, γεννημένος το 1988 θα είναι 72 χρονών και ίσως ανάβει κερί στον κ. Λεβέντη, που φέρνοντας επιτέλους το κόμμα του στη Βουλή, του έδωσε την ευκαιρία στα 27 του χρόνια, το 2015, να γίνει κι αυτός ένας από τους πατέρες τού έθνους.
Ο φιλόσοφος της Βουλής, που έχει πει πως το 2060 θα έχουν πεθάνει οι δανειστές και το «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει», αξιότιμος κ. Ζουράρις, σίγουρα θα έχει πεθάνει, μια και ήδη είναι 77 χρονών. Λέτε να ζήσει μέχρι τα 120;

Το 2060 εκείνοι που θα είναι νεότεροι των 43 ετών δεν έχουν ακόμα γεννηθεί. Δεν έχουν πάει σχολείο, δεν έχουν ερωτευθεί, δεν έχουν σταδιοδρομήσει. Εμείς, είναι γεγονός, πως δεν μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα είναι η εκπαίδευση τότε, πώς θα είναι το οδικό δίκτυο της χώρας, ποιες δυνάμεις θα κυριαρχούν σε παγκόσμιο επίπεδο, ποιοι πόλεμοι θα έχουν αιματοκυλήσει έθνη και ανθρωπότητα, ποιες θα είναι οι δυνατότητες της επιστήμης.
Το 1910 οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να φανταστούν τι θα ζούσε η ανθρωπότητα μέχρι το 1950, ούτε ποιες κοσμογονικές αλλαγές θα επιτελούνταν.
Από αυτήν την άποψη ο κ. Ζουράρις έχει δίκαιο. Από την άλλη όμως; Πώς υπογράφεις, εσύ ο κοινός θνητός, αποφάσεις που θα ισχύουν μέχρι το 2060; Ποιος σου το έδωσε το δικαίωμα; Οι 153 βουλευτές; Ποιος σου είπε πως αυτοί αντιπροσωπεύουν το σύνολο του ελληνικού λαού; Κάπου δυο εκατομμύρια Έλληνες αντιπροσωπεύουν. Μόνο. Οι υπόλοιποι Έλληνες ρωτήθηκαν για τόσο σημαντικές αποφάσεις; Πού το βρήκες γραμμένο να ορίζεις τη ζωή τών παιδιών μου και των εγγονών μου, και των παιδιών τών εγγονών μου;
«Στις 20 Σεπτέμβρη τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», είχε πει στις 12 Σεπτεμβρίου του 2015 ο κ. Τσίπρας, σε ομιλία του στο Κερατσίνι. Και όντως, τον Ιούνιο του 2017, με φόντο το οργουελικό 2060, μπορεί να πανηγυρίζει. Τους τελείωσε και μας τελείωσε συνάμα. Κατόρθωσε να κάνει τους ανήμπορους συνταξιούχους να κλαίνε, τους μικροεπιχειρηματίες να αγωνιούν για την επιβίωσή τους και τον κρατικό μηχανισμό ν’ ακινητοποιηθεί.
Η πρώτη φορά αριστερά δείχνει τον δρόμο. Το χρονόμετρο περιστρέφεται με χρονολογία τερματισμού το 2060. Το κατάφεραν. Κουράστηκαν από τις περήφανες διαπραγματεύσεις, αλλά στο τέλος το κατάφεραν. Σάρωσαν κόκκινες γραμμές, γκρέμισαν δεδουλευμένα, διέλυσαν κεκτημένα, ανακάλυψαν λεξιλόγια και ερμηνείες που προκαλούν οργή, εξευτέλισαν θεσμούς, πιστοί στο εμφυλιοπολεμικό «τούς τελειώνουμε».
Ας είναι. Πάντα μέσα από τις καταστροφές ανθίζει και μια ελπίδα. Όσες γραβάτες με πέη αναρτηθούν στις σελίδες του κ. Καμμένου, όσα αισχρόλογα βγουν από το στόμα τού κ. Πολάκη και όχι μόνο, η ελπίδα θα βρει τρόπους να ξαναγεννηθεί…

Φτώχεια, μετανάστευση και δικαίωση…



ΒΙΒΛΙΟπαρουσίαση
-------------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-------------------------------------


Γιώτα Φώτου:
«Στης καρυδιάς τον ίσκιο…»
Από τις εκδόσεις «ΨΥΧΟΓΙΟΣ»


Η Γιώτα Φώτου έκανε την εμφάνισή της στα ελληνικά γράμματα μ’ ένα βιβλίο για παιδιά, το «ΑΛΦΑ του Άγγελου». Ακολούθησαν και άλλα βιβλία για παιδιά, μέχρι που το 2008 εμφανίζεται στο χώρο τής λογοτεχνίας με το μυθιστόρημα «Τα βιολιά της χαράδρας».
Το 2005 όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ο αόρατος Πολ», της είχα πει πως το επόμενο βήμα της θα είναι να μπει στον χώρο της λογοτεχνίας με μυθιστόρημα, γιατί αυτός ήταν ο χώρος της. Με την αμεσότητα και τη σεμνότητα που τη διακρίνει, είχε απαντήσει πως το θεωρεί ιδιαίτερα μακρινό αυτό το όνειρο.
Όμως, τρία χρόνια μετά, το όνειρο έγινε πραγματικότητα και το «Στης καρυδιάς τον ίσκιο» είναι το έκτο της μυθιστόρημα, χωρίς να έχει εγκαταλείψει το παιδικό βιβλίο, όπου εκεί έχει να παρουσιάσει δεκατρία βιβλία. Αναμφίβολα έχουμε να κάνουμε με μια συγγραφέα ιδιαίτερα γόνιμη, επίσης ιδιαίτερα αθόρυβη, που όμως έχει σταθερούς φίλους και… ορκισμένους αναγνώστες.

«Στης καρυδιάς τον ίσκιο»... Τίτλος που δεν προδιαθέτει τον αναγνώστη για όσα ξεδιπλώνονται στις σελίδες του. Η καρυδιά, ένα συγκεκριμένο δέντρο σ΄ένα πλάτωμα ενός χωριού στην ορεινή Ευρυτανία, λειτουργεί ως πρόσχημα για να ξεδιπλωθεί η ζωή κάποιων ανθρώπων, που βιώνουν την ελληνική πραγματικότητα τόσο στην περίοδο του Μεσοπολέμου, όσο και στην Κατοχή, και στον Εμφύλιο.
Ο αναγνώστης θα πρέπει να έχει στον νου του μια αδιάψευστη αλήθεια: Η Ελλάδα δεν βίωνε, από περιοχή σε περιοχή, τις ίδιες κοινωνικές συνθήκες, όπως, επίσης, δεν βίωνε όσα βίωνε μια άλλη περιοχή της Ευρώπης. Άρα τον κάτοικο της ορεινής Ευρυτανίας δεν ενδιέφερε τίποτα απ’ όσα μπορεί να ενδιέφεραν έναν κάτοικο άλλης περιοχής. Για τους περισσότερους, το βασικό μέλημά τους ήταν να επιζήσουν, να κυριαρχήσουν πάνω στην πείνα τους.
Σε σχέση με τις υπόλοιπες συνθήκες που διαμόρφωναν τη ζωή του Ευρωπαίου ή του Αμερικανού, οι διαφορές ήταν ανυπολόγιστες και αγεφύρωτες. Στο μικρό χωριό όπου διαδραματίζεται η ιστορία τα πράγματα είναι πολύ απλά. Να υπάρχει μια στέγη για να μην μπαίνει η βροχή και το χιόνι και να υπάρχει έστω ένα πιάτο αραιωμένη χορτόσουπα, όχι γιατί οι άνθρωποι ήταν εκ πεποιθήσεως… «χορτοφάγοι», πιστοί στην υγιεινή διατροφή, αλλά γιατί πεινούσαν, στην κυριολεξία..
Εκεί θα γεννηθεί η κεντρική ηρωίδα και θα πορευτεί με τις φοβίες της, τις προκαταλήψεις, την αγωνία της καθημερινότητας. Πλάι της θα κινείται μια κοινωνία ανθρώπων, επίσης βασανισμένων, που δεν γνωρίζουν τι έγινε στο Βερντέν, που δεν θα μάθουν ποτέ για τη Νύχτα των κρυστάλλων, που δεν έχουν ακούσει το όνομα Άλμπερτ Αϊνστάιν, ούτε το Τζέιμς Τζόις, δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «Ντανταϊστές» και πολλά άλλα.
Τόσο η ίδια, όσα και τα πρόσωπα που κινούνται γύρω της θα ζήσουν τα απόνερα των πολέμων, θα πληρώσουν το αναλογούν τίμημα και θα προχωρήσουν ένα βήμα τη ζωή τους με τη μετανάστευση. Η λογοτεχνία μιλά για το τεράστιο θέμα της μετανάστευσης, με λέξεις απλές, ωστόσο σκληρές μέσα στην αλήθεια τους. Εκατοντάδες σελίδες σχετικών μελετών λένε πολύ λιγότερα και λιγότερο ουσιαστικά από κάποιες δεκάδες σελίδες της Γιώτας Φώτου, που αναδεικνύει τον καημό και τον πόνο τού μετανάστη, χωρίς να καταφύγει σε στατιστικά στοιχεία ή κοινωνιολογικές αναλύσεις. Η Φώτου έχει την ικανότητα να μιλά για σπουδαία πράγματα, αποφεύγοντας κραυγαλέες εκφράσεις και δημιουργώντας ολοζώντανα σκηνικά.

Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, μ’ ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, από μια συγγραφέα που δεν χρειάζεται να καταφύγει σε υπερβολές για ν' αποδείξει ότι μπορεί να είναι στην πρώτη γραμμή τού χώρου τής λογοτεχνίας.
Ισορροπημένο γράψιμο, χωρίς ακροβατισμούς και μύθους που αποσκοπούν σε εντυπωσιασμούς. Με αρχή - μέση - τέλος. Με ματιά υπερβατική πάνω στην Ιστορία τού τόπου, στα σημεία όπου χρειάστηκε να κάνει αναφορές. Κι εδώ η ισορροπία ιδανική, με οδηγό τη συμφιλιωτική αντιμετώπιση γεγονότων που δίχασαν τον τόπο.
Ο μύθος σε πολλά σημεία γίνεται κοινωνικό σχόλιο και αναφορά σε δεινά άγνωστα στους νεότερους, γι' αυτό και διδαχτικός. Η έρευνα και η μελέτη τής Ιστορίας εμφανής, ιδιαίτερα όπου αυτή ακουμπά όχι τους πρωταγωνιστές, αλλά τους απλούς ανθρώπους.
Σχολαστική εμφανίζεται ακόμα και σε θέματα ιδιαίτερης φύσης, όπως η ερωτική ζωή τών γυναικών σε μια εποχή που όλα ήταν απαγορευμένα. Ακόμα και στις λεπτομέρειες του πόκερ και μάλιστα, τόσο πιστά, που ο αναγνώστης ζει την αγωνία τού παίκτη σαν να είναι δική του.
Έντεχνα η συγγραφέας ανοίγει μικρά ή και μεγάλα παράθυρα, που αφορούν τις ζωές άλλων ανθρώπων, του περιβάλλοντος του κεντρικού προσώπου/άξονα, της μυθιστορίας, ανθρώπων που, επίσης με πόνο εκπλήρωσαν την πορεία τους εκείνες τις πέτρινες εποχές. Και είναι μορφές με δευτερεύοντα ή και τριτεύοντα ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, που όμως, έστω ακόμα κι όταν περνούν σιωπηλά από το κάδρο, και χάνονται, λειτουργούν συμπληρωματικά και όχι προσχηματικά για τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων.
Εύσημα θα πρέπει να δοθούν στη Φώτου και για την πλοκή, η οποία αποφεύγει δαιδαλώδεις διαδρομές, ακολουθώντας καθαρούς δρόμους, χωρίς ξαφνιάσματα, όπως ακριβώς είναι και οι ζωές πολλών ανθρώπων.
Δεν θεωρώ ότι οι περίπλοκες εξελίξεις των μύθων ή οι παραδοξολογίες που σκαρφίζονται κάποιοι συγγραφείς, προσθέτουν θετικά στοιχεία σ’ ένα μυθιστόρημα. Αντιθέτως, έχω την άποψη, ότι αφαιρούν την ουσία της διήγησης και προδίδουν τάσεις είτε φλυαρίας, είτε εντυπωσιασμού. Φρονώ πως το μυθιστόρημα πρέπει να είναι ρεαλιστικό όσο η ίδια η ζωή, ειλικρινές, ακριβές, αλλά και δηλωτικό τού χρόνου και του τόπου. Η Φώτου διαθέτει όλα αυτά τα θετικά στοιχεία, αδιαφορώντας αν θα κατηγορηθεί για έλλειψη φαντασίας. Έχει πλεόνασμα ρεαλισμού και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

 Ανεπιφύλακτα πιστεύω πως η Φώτου δείχνει ότι δεν χρειάζεται η υπερβολή για να χτιστεί ένα μυθιστόρημα, ούτε η επίκληση δαιμονίων και άλλων γελοιοτήτων για να καταγραφεί η δυστυχία, αλλά και η δικαίωση, στοιχεία που χαρακτηρίζουν πολλά από τα βιβλία που λανσάρονται ως επιτυχημένα.

Στα χρόνια της μπουρδολογίας…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
 ---------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη

Η κ. Κωνσταντοπούλου αποφάσισε να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στη Γερμανία. Και ξέροντας πως, όπως κάθε χρόνο, στο μνημόσυνο των σφαγιασθέντων θα παρίστατο και ο Γερμανός πρέσβης, πήρε την κουστωδία της και πήγε. Και βγήκε μπροστά να του πει ότι η χώρα του δεν έχει καταβάλει τις αποζημιώσεις προς τα θύματα. Υπό τις επευφημίες τής κουστωδίας της. 

Και; Θα το μάθαινε ο κ. Σόιμπλε και θα βυθιζόταν στη θλίψη; Θα τον έπνιγε η συγκίνηση και θ’ αποφάσιζε να ξαναδεί ένα θέμα κλεισμένο εδώ και πολλά - πολλά χρόνια;
Ο κ. Γλέζος, με τη σοφία τής ηλικίας του, διέσωσε την αξιοπρέπεια του μνημοσύνου. Και χειροκροτήθηκε από μη εγκάθετους. Ούτως ή άλλως δεν είχε πάει με κουστωδία. Όπως έμαθα, πολλοί Διστομίτες, έμειναν αμέτοχοι, στη θλίψη τους, στη σιωπή τους κλεισμένοι.

Η κ. Κωνσταντοπούλου κατόρθωσε να κάνει πολλούς να τη χλευάσουν, να τη λοιδορήσουν, να την (ξανά)χαρακτηρίσουν σούργελο, γραφική, εμπαθή κ.λ.π.
Ο κ. Γλέζος, για δεύτερη φορά σε λίγες ημέρες, κέρδισε την εκτίμηση σχεδόν του συνόλου τής ελληνικής κοινωνίας. Δίδαξε ήθος. Έτσι απλά.
Το ίδιο απλά, στα προάστια της Αθήνας, ένα τυχαίο γεγονός, αποκάλυψε πως μέσα στο κράτος, λειτουργούν πολλά άλλα κράτη. Στο Μενίδι της Αττικής, μια σφαίρα εξ ουρανού, αφαίρεσε τη ζωή ενός δεκάχρονου. Ότι αιτία θανάτου ήταν η σφαίρα, το αποκάλυψε ο ιατροδικαστής. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλοι πίστευαν πως άλλα ήταν τα αίτια θανάτου. Η δημόσια αποκάλυψη της αιτίας θανάτου έδωσε τη δυνατότητα στον – έστω εξ αμελείας δράστη – να κρυφτεί και να εξαφανίσει το όπλο. Ίσως, αν δεν είχε δημοσιοποιηθεί, η αστυνομία να είχε φτάσει στον, αμέριμνο μέχρι τότε, δράστη και αυτός να είχε οδηγηθεί στον εισαγγελέα, πάντως όχι για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. 

Αλλά εκείνο που αποτελεί μέγα ερωτηματικό είναι η αποκάλυψη του άλλου κράτους που υφίσταται στο Μενίδι. Το ειδικών συνθηκών κράτος, όπου η εμπορία όπλων, ναρκωτικών, κλοπιμαίων και λοιπών αμαρτωλών προϊόντων, αποτελεί θεσμό. Κάποιοι λένε, πως τα ίδια ισχύουν και στο Ζεφύρι, αλλά και στον Δενδροπόταμο της Θεσσαλονίκης. Κάποιοι άλλοι προσθέτουν πως και σε χωριά της Κρήτης συμβαίνουν τα ίδια. Υπάρχουν κι εκείνοι που καταγγέλλουν πως κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στα Εξάρχεια. Αλλά και στο Πολυτεχνείο.
Δεν θέλω να το πιστέψω και όμως η αλήθεια βοά. Αλλά το σχεδόν ηλίθιο ύφος τού αρμόδιου υπουργού, που βεβαιώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο, με πείθει ότι ο μεν υπουργός είναι πανέξυπνος, τα δε χέρια του είναι δεμένα. Από ποιους; Σιγά μην το ομολογήσει. Αν προβεί σε τέτοια ομολογία θα μείνει μόνο με τη συνταξούλα τού αντιστρατήγου. Κρίμα δεν είναι; Αφήνεις το βαρέλι με το μέλι για μια κονσέρβα σκατά; Στο κάτω - κάτω για τον κ. Μπαλάφα «μια στραβή έγινε»…
Πάμε παρακάτω…
Στο Αμύνταιο η ΔΕΗ έδωσε τις υπόγειες εξετάσεις της και πέτυχε να ωθήσει τους καταναλωτές να τραγουδήσουν το «Γεννήθηκες για την καταστροφή…». Γιατί οι ζημιές θα πληρωθούν μόνο από τους καταναλωτές, οι οποίοι επιπροσθέτως θα κληθούν να πληρώσουν και το κόστος των επιτροπών που θα εξετάσουν το συμβάν, για να μην καταλογιστούν ευθύνες στους ανθρώπους της ΔΕΗ.

Στη Λάρισα, το χαμογελαστό παιδί που ακούει στο όνομα Φάμελλος, δήλωσε ότι «τα μέτρα τα ζήτησαν το 2015 οι δανειστές». Χαρήκαμε πολύ για τη διαφώτιση. Αυτό το ξέραμε και από το 2014, και από το 2013, και από το 2012, και από το 2011. Και γι’ αυτό ακριβώς ο «κυρίαρχος» λαός έστειλε τη Ν.Δ. στην αντιπολίτευση, για ανικανότητα, κι έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, να φέρει την αλλαγή, την ελπίδα και την ανάπτυξη με τις ικανότητές του. Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ, καθότι δεν ήταν αυτοδύναμος, προχώρησε στην ανίερη συμμαχία με τους ΑΝΕΛ, που αποδεικνύουν σε καθημερινή πρακτική πόσο… ανεξάρτητοι είναι.
Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό ο κ. Σκουρλέτης, πολύ πρόσφατα, επιχείρησε να δώσει τον κρυφό χαρακτήρα και τις αθέατες χάρες της ήττας, θέλοντας να πείσει πως δεν πολιτικολογεί μόνο βερμπαλίζοντας, αλλά και φιλοσοφεί. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο κ. Κουρουμπλής, ενώ ο ανεξάρτητος Έλληνας κ. Ζουράρις, με την ευρυμάθειά του, μας πληροφόρησε ότι το 2060 κανείς από τους δανειστές δεν θα ζει, χωρίς αυτήν τη φορά να χρειαστεί τη βοήθεια του Θουκυδίδη.
Οι ιδρυτές και πρωτεργάτες τού κινήματος «Δεν πληρώνω» αποφάσισαν να αυξήσουν τον αριθμό των διοδίων. Ο υπουργός που υμνεί τον πρωθυπουργό του, όπως ο Μπελογιάννης υμνούσε τον Στάλιν, μιλά για ισορροπία στο μέλλον, την ίδια στιγμή που ο ταξιδιώτης από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, πληρώνει για διόδια όσο και καύσιμα, εκτός αν είναι πετρελαιοκίνητος ή αεριοκίνητος, οπότε τα καύσιμα είναι λιγότερα.
Αυτή βέβαια η μπουρδολογία δεν εξυπηρετεί και πολύ τους ισχυρισμούς τού κ. Τσίπρα, αλλά αυτός έχει και ιδιαίτερες ικανότητες και εμπειρία στις κωλοτούμπες, αφού ξέρει ότι μαζί του είναι 153 ατρόμητοι και ακλόνητοι μονομάχοι, ό,τι και να συμβεί.
Όμως ας σταματήσω εδώ. Έχω μια πρόταση από την κ. Ανάπτυξη για καφέ και λέω να μην χάσω την ευκαιρία…
 -----------------------------
Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή, 16-6-2017, στην έντυπη Larissa net.


Ν’ ακούω, μόνο, πως είσαι καλά…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
---------------------------------
 Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
 ---------------------------------


Η Ν. Γ. ήταν πάντα το χαμογελαστό παιδί της οικογένειας. Επιμελής σαν μαθήτρια με πολύ καλές επιδόσεις ως και άριστες, στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο λύκειο. Το ίδιο και στο τμήμα πολιτικών μηχανικών, από το οποίο πήρε πτυχίο με την πρώτη.
Με το πτυχίο στο χέρι και πολλά χαμόγελα επέστρεψε στη Λάρισα και ξεκίνησε την επαγγελματοποίησή της, συνεργαζόμενη μ’ ένα από τα μεγάλα τεχνικά γραφεία τής πόλης. Όχι για πολύ. Η κρίση που έπληξε πρώτα απ’ όλα την οικοδομή, τίναξε στο αέρα το τεχνικό γραφείο και η Ν.Γ. βρέθηκε άνεργη.
Η Ν. Γ. δεν είναι κόρη του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη. Ο μπαμπάς της δεν είναι ηθοποιός. Συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, είναι. Και η μαμά της νοικοκυρά. Η μόνη περιουσία τους είναι ένα διαμέρισμα 120 τ. μ. σε μια πολυκατοικία 25 ετών, στο κέντρο της πόλης.
Παρά τα στενά οικονομικά περιθώρια, οι γονείς τής Ν. Γ. ενοικίασαν το, κάτω από το διαμέρισμά τους, διαμέρισμα των 80 τ.μ. και δημιούργησαν σ’ αυτό το γραφείο τής κόρης τους, ελπίζοντας πως εκείνη θα μπορούσε επαγγελματικά να σταθεί στην αγορά. Αλλά, σε μια εποχή, που μια μετά την άλλη, οι κάποτε ανθηρές μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες έβαζαν λουκέτο, τι θα μπορούσε να προσδοκά μια νέα πολική μηχανικός; Ευτυχώς που οι νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων τής έδιναν κάπου – κάπου κάποια δουλίτσα, που βέβαια μόλις και κάλυπτε τις εισφορές των ασφαλιστικών ταμείων.
Οι γονείς ήταν εκεί, να πληρώνουν το ενοίκιο, το ρεύμα, τα υπόλοιπα έξοδα, όπως και τα προσωπικά έξοδα της πάντα χαρούμενης Ν. Γ., η οποία όμως πια έχασε το χαμόγελό της κι αίφνης άρχισε να κάνει παρέα με την κατάθλιψη.
Χειρότερη, όμως, ήταν η κατάσταση του αγαπημένου. Συμφοιτητές στη σχολή, έκαναν όνειρα που έβλεπαν να ξεμακραίνουν ολοένα και περισσότερο. Εκείνος υπάλληλος σε κατασκευαστική εταιρεία, που ζούσε ακόμα χάρη σε κάποιες αναπαλαιώσεις που αναλάμβανε σε παραδοσιακούς οικισμούς. Αλλά πάντα ανεξόφλητος, αφού ούτε τα 400 ευρώ μπορούσαν να του πληρώσουν οι εργοδότες του.
Η λύση ήρθε από την Αγγλία. Ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας βρισκόταν εκεί από χρόνια. «Ελάτε εδώ… Κάτι θα βρείτε να κάνετε…», πρότεινε.
Το ίντερνετ βοήθησε στην αποστολή βιογραφικών. Κάποιες εταιρείες ανταποκρίθηκαν σχεδόν αμέσως. Οι δυο νέοι φορτωμένοι βαλίτσες βρέθηκαν στον δρόμο της μετανάστευσης. Είχαν την ατυχία να μην πάρουν τη γνώμη τού κ. Κώστα Καζάκου, άλλωστε κι εκείνος δεν είχε την ευκαιρία να μιλήσει περί εθνικής προδοσίας, πιο πριν.
Η Ν. Γ. και ο καλός της, κλείνοντας τρία χρόνια στο Λονδίνο, αγόρασαν τη δική τους μεζονέτα, συμπληρώνοντας τα χρήματα που είχαν αποταμιεύσει μ’ ένα στεγαστικό δάνειο.  Κάθε πρωί έλεγε και λέει καλημέρα στη μαμά της, τη βεβαιώνει ότι είναι χαρούμενη και ξεκινά για τη δουλειά της. Στην Ελλάδα επιστρέφουν ακόμα και όταν έχουν άδεια μιας εβδομάδας. Μιλούν για τις παρέες τους στην αγγλική πρωτεύουσα που αποτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από Έλληνες, συμφοιτητές τους ή και συμπατριώτες τους.
Δεν νιώθουν μοναξιά. Μόνο κάποιον αδιόρατο φόβο από τις τρομοκρατικές ενέργειες, αλλά αν είναι να σε βρει το κακό…
Πιο πολύ φόβο νιώθουν, εδώ στη Λάρισα, οι γονείς. Καθηλωμένοι στην τηλεόραση, με το τηλέφωνο στο χέρι.
Προχθές η Ν. Γ. ακούστηκε σφιγμένη. Το μητρικό ένστικτο κατάλαβε πως κάτι συμβαίνει. Και την πίεσε να της πει, τι είναι αυτό.
Ράγισε η φωνή της Ν. Γ., που παρεμπιπτόντως χειρίζεται άψογα το διαδίκτυο και τις σελίδες τής κοινωνικής δικτύωσης.
«Έχω διαπράξει εθνική προδοσία;», ρώτησε τη μαμά της, που στο κεφάλι της στριφογύριζε η τελευταία τρομοκρατική επίθεση και στην καρδιά της είχε κατοικοεδρεύσει ξανά ο τρόμος.

Έκπληκτη εκείνη τής ζήτησε να επαναλάβει την ερώτηση. Δεν είναι καλή με το διαδίκτυο και δεν έτυχε να διαβάσει τη δήλωση του δημοφιλούς ηθοποιού.
Η κόρη εξήγησε στη μάνα τι είχε διαβάσει. «Όλα τα παιδιά, εδώ, αυτό συζητάμε. Και νιώθουμε πιο Έλληνες εδώ, απ’ ό,τι νιώθαμε στην Ελλάδα», συμπλήρωσε.
Η μάνα άναυδη άκουγε την κόρη. 

«Θέλω ν’ ακούω, μόνο, πως είσαι καλά… Πως δεν κινδύνευσες, πως δεν κινδυνεύεις», της απάντησε. Και συμπλήρωσε: «Μόνο εγώ ξέρω πόση Ελλάδα έχεις στην καρδιά σου…»
Δεν έχω να γράψω τίποτα άλλο για σήμερα, παρά μόνο να συμπληρώσω πως η μικρή αυτή ιστορία είναι πέρα για πέρα πραγματική…

Οι βόθροι που ξεχείλισαν…



Μονολογώντας
--------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
--------------------------------
Το διαδίκτυο και ειδικότερα οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης είναι εν τέλει πολύ χρήσιμες. Μπορεί κάποιες/οι να τις χρησιμοποιούν για την αναψυχή τους ή και την αναψυχή των φίλων τους, αλλά δεν είναι λίγες/οι εκείνες/οι που τις χρησιμοποιούν για καθρέφτη. Αφήνουν να καθρεφτιστούν σ’ αυτές τα συναισθήματά τους και κατ’ επέκταση η ψυχή τους. Διαβάζοντας αυτά που αναρτούν αντιλαμβάνεται κανείς πολλά.
Κάνω τις σκέψεις αυτές, μετά από κάποιες περιηγήσεις μου σε αναρτήσεις των ημερών. Δεν μ’ αφήνουν αδιάφορο αυτές που δηλώνουν την ικανοποίηση και τη χαρά κάποιων για την απόπειρα κατά του πρώην πρωθυπουργού


Οι αναρτήσεις αυτές βεβαίως δεν αναφέρουν ότι ο συγκεκριμένος τραπεζίτης, ως πρωθυπουργός έσωσε σε μια δύσκολη στιγμή τη χώρα, με πολύ λιγότερο κόστος από προσπάθειες και συμφωνίες που υπέγραψαν οι μετά απ’ αυτόν, ιδιαίτερα η σημερινή πολιτική ηγεσία.
Βέβαια, στο πρόσωπο του κ. Παπαδήμου, βλέπουν οποιονδήποτε εκτός απ’ αυτόν που λατρεύει η ιδεοληψία τους. Έχε καλώς. Απ’ αυτό, όμως, μέχρι τη χαρά που εκφράζουν για την επίθεση ή τη λύπη τους που η απόπειρα δεν είχε θανατηφόρο αποτέλεσμα, υπάρχει μεγάλη διαφορά. Και αυτή η διαφορά είναι η ποιότητα της ψυχής των ανθρώπων αυτών, που καθρεφτίζεται στις αναρτήσεις τους. Αν μπορεί να έχει κάποια ποιότητα ο βόθρος…
Και έπεται συνέχεια...
Δευτέρα πρωί στις ειδήσεις της ημέρας κυριαρχεί ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο χορός θεριεύει. Ούτως ή άλλως τον υπέργηρο τέως πρωθυπουργό τον συνοδεύουν πολλά «περί γκαντεμιάς». Όμως, πέρα από το μαύρο και άχαρο χιούμορ, που δεν είναι χιούμορ, γιατί το χιούμορ προϋποθέτει και ευγένεια, αρχίζει η παρέλαση της λάσπης και της εμπάθειας. 

Η Siemens εμφανίζεται σε δεκάδες αναρτήσεις. Παρατηρώ ότι εκείνοι που ρίχνουν λάσπη είναι σχεδόν οι ίδιοι που είχαν ευχηθεί να είχε θανατηφόρο αποτέλεσμα η απόπειρα κατά του Παπαδήμου.
Κάποιοι μιλούν και για την Αποστασία. Μέχρι εκεί. Είμαι βέβαιος πως κανείς απ’ αυτούς δεν έχει ζήσει, έστω και ως μικρό παιδί τα Ιουλιανά. Είμαι βέβαιος πως δεν έχει παρακολουθήσει ούτε μια συνέντευξη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για την κρίσιμη εκείνη περίοδο. Δεν άκουσε τον πρώην πρωθυπουργό, να παραδέχεται εκ των υστέρων, πως η ενέργεια εκείνη αποδείχθηκε λανθασμένη, αλλά ούτε διάβασε κανέναν ιστορικό πολιτικό αναλυτή, για να πληροφορηθεί πως τουλάχιστον τα κίνητρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν η παραμονή τού Γεωργίου Παπανδρέου στην κυβέρνηση, γιατί διαφορετικά άφηνε ελεύθερο το πεδίο στον τέως βασιλιά να περάσει τις θέσεις του και τη θέλησή του, γεγονός που συνέβη τελικά, και που προκάλεσε μια σειρά παρενεργειών οι οποίες οδήγησαν και στην δικτατορία τού 1967. Το πιθανότερο είναι, να έχει διαβάσει Βασίλη Ραφαηλίδη, που γράφει την πολιτική ιστορία με ιδιαίτερη μεροληψία. 

Αλλά το κυριότερο, που δεν γνωρίζουν οι εμπαθείς ιδεοληπτικοί είναι και το σημαντικότερο, που αποκαλύπτει την ευρύτητα πνεύματος του πρώην πρωθυπουργού. Σ’ αυτόν και στον Μιλτιάδη Πορφυρογένη του ΕΑΜ χρωστά η Κρήτη στο ότι δεν αναπτύχθηκε κι εκεί ο Εμφύλιος επί γερμανικής Κατοχής. 25 χρονών τότε ο Μητσοτάκης και είχε τη φρόνηση να καλέσει τον Πορφυρογένη στο Θέρισσο, να διαπραγματευτούν και να υπογράψουν, στις 7 Νοεμβρίου 1943, συμφωνία μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΟΚ (Εθνική Οργάνωσις Κρήτης) και ΕΑΜ. Στην Κρήτη δεν θα τρέξει αδελφικό αίμα και αυτό οφείλεται στη διαλλακτικότητα του εκλιπόντα και του Πορφυρογένη. Καλό είναι κάποιοι ν’ αφήνουν την εμπάθειά τους στο πλάι και ν’ ανοίγουν κάποιο βιβλίο ιστορίας, ακόμα και αν είναι θαυμαστές τής «Αυριανής» και του Κουρή.
Ο Κ. Μητσοτάκης κατά την αποφυλάκισή του από τις φυλακές της Αγιάς, 25-3-1944.
 Κι εδώ αναγκάζομαι να θυμηθώ κάτι δυσάρεστο, για την κίτρινη δημοσιογραφία αυτή τη φορά. Τον Κουρή και τις δυσφημήσεις τής «Αυριανής» δεν τον ξεσκέπασε κάποιος του περιβάλλοντος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αλλά ένας από τους μαχητικότερους αριστερούς δημοσιογράφους: Ο Κώστας Βαξεβάνης.
Επίσης θα θυμηθώ με ιδιαίτερη λύπη την εποχή της πρωθυπουργίας του που προσπαθούσε να πείσει τους Έλληνες πως ο δανεισμός θα οδηγήσει σε εθνική ήττα. Δεν εισακούσθηκε τότε. Όλοι, με πρώτους τους συνδικαλιστές, θέλησαν να τον κατασπαράξουν. Η Ελλάδα σήμερα εισπράττει την αφροσύνη τους.
------------------------------------------------------
Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net την Παρασκευή, 2-6-2017.



Ο παγκόσμιος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ επίτιμος Λαρισαίος δημότης…



Τιμή για τη Λάρισα η έλευση του Αλβανίας Αναστασίου.
 -------------------------------------

Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-------------------------------------
                                               Την Τρίτη, 6 Ιουνίου,
στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας,
ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας
μακαριότατος Αναστάσιος,
έπειτα από ομόφωνη απόφαση 
του δημοτικού συμβουλίου της πόλης,
θ ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης της πόλης.

Τον γνώρισα με τη μεσολάβηση του συμπατριώτη μας ζωγράφου Χρήστου Παπανικολάου, σε μια από τις επισκέψεις μου στα Τίρανα, πριν πέντε χρόνια. Κυριακή πρωί, παρακολουθώντας τη λειτουργία στον εντυπωσιακό καθεδρικό ναό τής Αναστάσεως. Το ηχόχρωμα της φωνής του ένιωθα να με μαγνητίζει. Θα τη χαρακτήριζα νεανική και μεστή, γαλήνια. Πάντως όχι φωνή ογδοντάχρονου ανθρώπου…

Ήξερα σε γενικές γραμμές την πορεία του και επίσης σε γενικές γραμμές το έργο του και την προσφορά του. Ο δε συμπολίτης μας ζωγράφος Χρήστος Παπανικολάου, την προηγούμενη ημέρα, είχε την καλοσύνη να μου μιλήσει με λεπτομέρειες και για το έργο του στην Αλβανία…
Η προσωπικότητα του Αναστάσιου είναι ίσως η πλέον κυρίαρχη στη γείτονα χώρα, αφού από τον Ιούλιο του 1991, πρωταγωνιστεί σε όλους τους τομείς τής κοινωνικής προσφοράς. Είκοσι έξι ολόκληρα χρόνια, ο Αναστάσιος, αρχικά ως Πατριαρχικός Έξαρχος και στη συνέχεια ως Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας (24 Ιουνίου 1992), οικοδομεί την Ορθόδοξη Εκκλησία τής Αλβανίας με μοναδικό σκοπό τη θεραπεία τής ψυχής τού ανθρώπου και την εμφύσηση σ’ αυτήν της ελπίδας.
Η επιλογή τού Αναστασίου δεν ήταν τυχαία. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήξερε ότι επέλεγε τον καλύτερο στρατιώτη τής Ορθοδοξίας, δοκιμασμένο για χρόνια στην Αφρική, όπου το έργο του ήταν τεράστιο.

***

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4–11-1929, όπου και τελειώνει το Γυμνάσιο (1947) με άριστα (19.9/11). Το 1952 παίρνει το πτυχίο τής Θεολογικής Σχολής τού Πανεπιστημίου Αθηνών, επίσης με άριστα (9,53). Χειροτονείται διάκονος το 1960 και ιδρύει το Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο «Πορευθέντες» (1961). Με εντολή τής Ιεράς Συνόδου τής Εκκλησίας τής Ελλάδος, συγγράφει τα Βοηθήματα για τους διδάσκοντες στα Μέσα Κατηχητικά Σχολεία τής Εκκλησίας τής Ελλάδος (1960-62).
Χειροτονείται αρχιμανδρίτης το 1964 και την ίδια χρονιά ξεκινά την Ιεραποστολική του προσπάθεια στην Aνατολική Aφρική

Πραγματοποιεί μεταπτυχιακές σπουδές Θρησκειολογίας, Eθνολογίας, Ιεραποστολικής, Aφρικανολογίας στα Πανεπιστήμια Aμβούργου και Mαρβούργου Γερμανίας· ερευνητική εργασία στο Makerere University College, Kαμπάλα, Oυγκάντα, ως υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Alexander von Humboldt (1965-69). Διδάκτωρ τής Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1970, ομόφωνα άριστα). Στη διάρκεια των σπουδών του στη Γερμανία εξυπηρέτησε ιερατικώς τους εκεί Έλληνες εργάτες και φοιτητές.
Μελέτησε τα διάφορα θρησκεύματα (Ινδουισμό, Βουδισμό, Ταοϊσμό, Κομφουκιανισμό, Αφρικανικά θρησκεύματα, Ισλάμ) στις χώρες που ακμάζουν (Ινδία, Ταϊλάνδη, Κεϋλάνη, Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα, Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία, Νιγηρία, Βραζιλία, Καραϊβική, Λίβανο, Συρία, Αίγυπτο, Τουρκία κ.α.)
Τον Νοέμβριο 1972 χειροτονήθηκε Τιτουλάριος Επίσκοπος Aνδρούσης. Ως Γενικός Διευθυντής τής «Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος» προώθησε διάφορα θεολογικά, εκπαιδευτικά, οικοδομικά και εκδοτικά προγράμματα της Εκκλησίας.
Έκτακτος Καθηγητής τής Ιστορίας των Θρησκευμάτων τού Πανεπιστημίου Aθηνών (1972-76) και στη συνέχεια Τακτικός Καθηγητής (1976-97).

Πρωτοστάτησε στη σύγχρονη αναγέννηση της Εξωτερικής Ιεραποστολής της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στη δεκαετία 1981-91, ως Τοποτηρητής της I. Μητροπόλεως Eιρηνουπόλεως – Ανατολικής Αφρικής (Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία), ίδρυσε και οργάνωσε την Πατριαρχική Σχολή «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος», την οποία διηύθυνε επί δεκαετία.
Χειροτόνησε περισσότερους από εξήντα Αφρικανούς κληρικούς και χειροθέτησε περισσότερους από σαράντα αναγνώστες – κατηχητές, προερχομένους από οκτώ αφρικανικές φυλές· συγχρόνως προώθησε τις μεταφράσεις τής Θείας Λειτουργίας σε τέσσερις αφρικανικές γλώσσες. Μερίμνησε για τη σταθεροποίηση εκατόν πενήντα περίπου ορθοδόξων ενοριών και πυρήνων και την ανέγερση δεκάδων ναών. Ανήγειρε επτά ιεραποστολικούς σταθμούς και φρόντισε για τη δημιουργία σχολείων, αλλά και ιατρικών σταθμών.
Οι μελέτες του, οι πραγματείες του, οι συμμετοχές του σε συνέδρια και οι τίτλοι του εκατοντάδες.
Ποιον άλλον θα μπορούσε να επιλέξει το Πατριαρχείο για να αναστήσει τη δολοφονημένη, από τον Χότζα, Εκκλησία τής Αλβανίας; Ούτως ή άλλως η Εκκλησία της Ελλάδος δεν έδειχνε καμιά προθυμία για να τον χρησιμοποιήσει προς δικό της όφελος. Προτιμούσε να προσφέρει την εμπιστοσύνη της σε άλλους…

***

Ο Εμβέρ Χότζα τον Μάιο του 1944 ανέλαβε πρόεδρος της Εθνικής Αντιφασιστικής Επιτροπής Απελευθέρωσης της Αλβανίας. Με το τέλος τής γερμανικής κατοχής, τον Νοέμβριο του 1944, η Επιτροπή αυτή μετονομάστηκε σε Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση της Αλβανίας και ο Χότζα ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού. Τον Μάρτιο του 1946, η Συνταγματική Εθνοσυνέλευση, που είχε εκλεγεί λίγους μήνες νωρίτερα, κήρυξε ως πολίτευμα της Αλβανίας τη λαϊκή δημοκρατία.
Η θρησκεία τελεί υπό διωγμόν. Ένας διωγμός που επισημοποιείται στις 13 Νοεμβρίου τού  1967 όταν η κυβέρνηση Χότζα με διάταγμα κατήργησε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες και ανακήρυξε την χώρα επίσημα αθεϊστική∙ μοναδική στον κόσμο.

Στην Αλβανία όσοι γεννώνται από το 1944 και μετά δεν ξέρουν τι σημαίνει θρησκεία. Βέβαια οι μεγαλύτεροι κρατούν μέσα τους όσα είχαν διδαχθεί και πίστευαν, αλλά η τρομοκρατία είναι τόση που δεν τολμούν ούτε κρυφά, σπίτι τους, να εκδηλώσουν οτιδήποτε έχει σχέση με πίστη.
Εκκλησίες γκρεμίζονται, μοναστήρια διαλύονται και ερημώνουν. Δεκαετίες ολόκληρες το καθεστώς τού Χότζα ξήλωνε ό,τι είχε σχέση με τη θρησκεία, ιδιαίτερα με την Ορθοδοξία. Κατεδάφιζε εκκλησίες, φυλάκιζε χριστιανούς.
Μέχρι που σε κάποια στιγμή το καθεστώς γκρεμίζεται. Μετά από 46 χρόνια η Εκκλησία ή ό,τι έχει απομείνει ζωντανό απ’ αυτήν, αρχίζει ν’ αναπνέει ελεύθερα. Έστω δειλά στην αρχή.
Το 1991 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αποφάσισε να στείλει τον Αναστάσιο στην Αλβανία, για να υποβάλει έκθεση σχετικά με τη θρησκευτική κατάσταση της χώρας. Ο Αναστάσιος βρήκε χίλιες εξακόσιες κατεστραμμένες εκκλησίες και μόνο είκοσι δύο ηλικιωμένους ιερείς εν ζωή, από τους τετρακόσιους σαράντα που υπηρετούσαν στην Αλβανία πριν από τον κομμουνισμό.
Οι Αλβανοί, ήταν, ωστόσο, διψασμένοι για θρησκευτική ελευθερία και πολλοί συγκεντρώνονταν για τις ακολουθίες στους αγρούς, όπου τίποτα δεν είχε απομείνει από τις εκκλησίες τους, εκτός από σπασμένες καμπάνες.
Ο Αναστάσιος είδε την απελπισία στα πρόσωπα των Αλβανών. «Σκέφτηκα, ποιος θα βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους; Ποιος θα τους δώσει ελπίδα; Είπα στον εαυτό μου: Αν έχεις πίστη, μείνε και αγωνίσου. Αν δεν έχεις, πήγαινε σπίτι», είπε σε μια συνέντευξή του χρόνια αργότερα.
Έτσι, έμεινε.
Ιεράρχης ασύλληπτων ψυχικών δυνάμεων και αντοχών. Έχει γράψει ήδη την ιστορία του στην Αφρική. Δεν είναι μόνο Ποιμένας, είναι και Ηγέτης. Χαλκέντερος, οραματιστής, ταπεινός.

Αφήνει μια πορεία ιδιαίτερα λαμπρή για ν’ αναστήσει την Ορθοδοξία στην Αλβανία. Ξεκινά από το μηδέν. Έχει μπροστά του μόνο ερείπια, έχει μπροστά του πεντάφτωχους, απελπισμένους, φοβισμένους, κατατρεγμένους.
Στα χρόνια που ακολουθούν, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος πάλεψε για να ξεπεραστούν αιώνες εθνικής και θρησκευτικής εχθρότητας, ώστε να δημιουργηθεί μια νέα Εκκλησία.
«Ήταν μια εκκλησία εντελώς διαλυμένη.... Από το 1944 που ανέλαβε το κομμουνιστικό καθεστώς έγινε ο διωγμός που όλοι ξέρουμε στη Ρωσία και στις υπόλοιπες Βαλκανικές Χώρες. Από το 1967 όμως προχώρησαν σε κάτι πιο ολοκληρωτικό. Απαγόρευσαν με το Σύνταγμα οποιαδήποτε θρησκευτική έκφραση. Η Αλβανία έγινε το μοναδικό ‘‘αθεϊστικό κράτος’’ της υφηλίου. Η Εκκλησία κατέρρευσε εντελώς…», θα μου πει τότε, στην πρώτη συνάντησή μας.
Το έργο του τεράστιο, ανυπολόγιστο. Ανασυγκροτεί πάνω από τετρακόσιες ενορίες. Ιδρύει Θεολογική - Iερατική Aκαδημία στο Δυρράχιο, Εκκλησιαστικό Λύκειο στο Aργυρόκαστρο και στο Δυρράχιο, σχολή της Βυζαντινής Μουσικής στα Τίρανα, που λειτουργούν σε ιδιόκτητα συγκροτήματα και με οικοτροφεία. Δημιουργεί Εργαστήρια τής Εκκλησίας (τυπογραφείο, κηροπλαστείο, ξυλουργείο, αγιογραφίας και αποκαταστάσεως εικόνων).
Αναστηλώνει όλες τις κατεστραμμένες εκκλησίες και μοναστήρια και προκαλεί τεράστια άνθηση της Ορθοδοξίας σ’ ολόκληρη την Αλβανική ύπαιθρο. Συνολικά, αφού συστήνει Τεχνική Yπηρεσία τής Eκκλησίας και ανοικοδομεί περισσότερους από εκατόν πενήντα νέους ναούς, αναστηλώνει πάνω από εξήντα ναούς και μοναστήρια-πολιτιστικά μνημεία και επισκευάζει περισσότερους από εκατόν εξήντα ναούς και εβδομήντα εκκλησιαστικά κτήρια για σχολεία, νεανικά κέντρα, κέντρα υγείας, ξενώνες, εργαστήρια, συσσίτια για τους φτωχούς κ.λ.π.), στο σύνολο 450 κτήρια.
Στο κέντρο τών Τιράνων, με μια ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική άποψη, ανεγείρει τον μεγαλόπρεπο καθεδρικό ναό της Αναστάσεως του Κυρίου, στου οποίου το υπόγειο δημιουργεί μια εντυπωσιακή συνεδριακή αίθουσα, πολλαπλών χρήσεων και πολλούς ακόμα χώρους πολιτιστικών ενδιαφερόντων.

Mόρφωσε και χειροτόνησε διακόσιους νέους κληρικούς. Ίδρυσε πενήντα Κέντρα Νεολαίας σε διάφορες πόλεις. Φρόντισε για τη μεταφραστική προσπάθεια, την έκδοση λειτουργικών και άλλων θρησκευτικών βιβλίων.
Ανέπτυξε τη φιλανθρωπική μέριμνα της Εκκλησίας, με διανομή εκατοντάδων τόνων τροφίμων, ιματισμού, φαρμάκων. Ίδρυσε την πρώτη ορθόδοξη αλβανική εφημερίδα Ngjallja (Aνάστασις), το παιδικό περιοδικό Gëzohu (Χαίρε), το νεανικό περιοδικό Kambanat (Καμπάνες), την επιστημονική επιθεώρηση Kërkim (Αναζήτηση), το δελτίο «News from Orthodoxy in Albania», αλλά και Ραδιοφωνικό σταθμό.
Παράλληλα με την ανασύσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ανέπτυξε πρωτοποριακά προγράμματα στους τομείς εκπαιδεύσεως, υγείας, κοινωνικής προνοίας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας. Ίδρυσε το Διαγνωστικό Ιατρικό Κέντρο με είκοσι τέσσερις ειδικότητες και τρία πολυιατρεία σε άλλες πόλεις· το Πανεπιστήμιο «Λόγος» στα Τίρανα, επίσης το πρώτο στην Αλβανία Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης με έξι ειδικότητες στα Tίρανα και με τέσσερις ειδικότητες στο Αργυρόκαστρο, Επαγγελματικό Λύκειο στο Μεσοπόταμο, τρία Δημοτικά Σχολεία – δίγλωσσα στα Τίρανα, στο Δυρράχιο και στο Αργυρόκαστρο, Οικοτροφείο Μαθητριών Λυκείου στο Βουλιαράτι, δέκα επτά νηπιαγωγεία σε διάφορες πόλεις. Φρόντισε για την κατασκευή δρόμων, υδραγωγείων, γεφυρών, την επισκευή δημοσίων σχολείων, κ.α. Ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της Διομολογιακής Βιβλικής Εταιρείας τής Αλβανίας και ιδρυτικό μέλος τού Διαθρησκειακού Συμβουλίου τής Αλβανίας, και αμέτρητες άλλες δραστηριότητες.

***

Η προσωπικότητα του Αναστασίου αποκτά διεθνείς προεκτάσεις, όμως, στην κρίση τού Κοσσυφοπεδίου (1999), όταν οργανώνει ένα ευρύτατο ανθρωπιστικό πρόγραμμα και βοηθά 33.000 περίπου πρόσφυγες σε διάφορα μέρη της Αλβανίας.
Ακολουθούν οι πλημμύρες του 2002 στις περιοχές της Λέζας, Μπερατίου, Αργυρόκαστρου και του 2010 της Σκόδρας, με τον Αναστάσιο να προσφέρει ουσιαστική και ανεκτίμητη βοήθεια στους κατοίκους που επλήγησαν από τις θεομηνίες.
Με δικές του πρωτοβουλίες δόθηκε εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργήθηκαν σοβαρά έργα κοινωνικής υποδομής και η Ορθόδοξη Εκκλησία τής Αλβανίας αναδείχθηκε σε πολυδύναμο πνευματικό και αναπτυξιακό παράγοντα της χώρας. 

Συγχρόνως αγωνίσθηκε για την άμβλυνση των αντιθέσεων στα Βαλκάνια.
Το 2000, κατόπιν προτάσεως τριάντα τριών Ακαδημαϊκών της Ακαδημίας Αθηνών και πολλών προσωπικοτήτων της Αλβανίας, υπήρξε υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ της Ειρήνης.
Θα έλεγα, χωρίς ίχνος επιφύλαξης, ότι αυτός ο Ιεράρχης συνεισφέρει τα μέγιστα και όσο κανείς άλλος στον παγκόσμιο διάλογο για την αλληλοκατανόηση και την αλληλεγγύη ανθρώπων και λαών. Μιλά για την αρμονική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και, κατ’ επέκταση, με τον εαυτό του, τον συνάνθρωπό του και τη φύση. Το όραμά του είναι μια «παγκόσμια κοινότητα», μέσα στην οποία συνυπάρχουν αρμονικά η διαφορά και η ενότητα. Η διαφορά συνίσταται ότι κάθε πρόσωπο είναι μοναδικό και αναντικατάστατο. Η ενότητα στο ότι κάθε πρόσωπο μοιράζεται τα πάντα∙ ο άλλος αποτελεί την ιδρυτική πράξη της ζωής.
«Ύπαρξη σημαίνει συνύπαρξη, άνθρωπος σημαίνει συνάνθρωπος, λόγος σημαίνει διάλογος». Τα όντα και τα πράγματα, οι άνθρωποι και οι λαοί, τα έθνη και οι πολιτισμοί, μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά μέσα στη μεγάλη κοσμική λειτουργία που λέγεται ζωή. Σκοπός της αγωγής είναι η προαγωγή της αυτογνωσίας, της κοινωνικότητας και της οικολογικής ευαισθησίας∙ η ενότητα του ανθρώπου με τον εαυτό του.
Ο Αναστάσιος Αλβανίας είναι ο μεγάλος πνευματικός ηγέτης της εποχής μας, ο διανοούμενος της αγάπης, η τεράστια πνευματική προσωπικότητα που μπορεί να προσφέρει όραμα και ελπίδα στον άνθρωπο του 21ου αιώνα. Σ’ αυτόν τον άνθρωπο, που διακατέχεται από αμέτρητες αγωνίες και αμφισβητήσεις, ο Αναστάσιος προσφέρει μια πρόκληση – πρόσκληση: Την αναζήτηση του βαθύτερου νοήματος της ζωής, τη βαθύτερη ενότητα που συνδέει την ανθρωπότητα στη συμπαντική της διάσταση. Χρειάζεται μια ανάβαση από την απλή πληροφόρηση και τη γνώση στη σοφία, που δίνει στην κρίση μας διορατικότητα, θέα στο όλον, και στην ανθρώπινη συμπεριφορά, τη δημιουργικότητα και την επιείκεια. Η σοφία δεν ταυτίζεται με την εξυπνάδα ή την πολυμάθεια. Είναι προϊόν μιας γενικότερης εσωτερικής πνευματικής ωριμότητας, μιας ευρύτερης συνθέσεως ευφυΐας, εμπειρίας και γνώσεως, διαύγειας πνευματικής και καλοσύνης.

Ο 20ος αιώνας που ίσως υπήρξε ο πλέον συγκλονιστικός της εμπεδωμένης ανθρώπινης ιστορίας, υπήρξε και χώρος ανάπτυξης ποικίλων φιλοσοφικών ρευμάτων, κάποια από τα οποία επηρέασαν την πολιτική σκέψη και δράση. Κανένα από αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα, τα οποία και υπήρξαν η διάδοχη κατάσταση της νεωτερικότητας, δεν θεράπευσαν τον άνθρωπο και την αγωνία του. Αντίθετα, ο λόγος του Αναστάσιου, από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 καλεί τον άνθρωπο σε μια άλλη θεώρηση της ζωής.
 Ο λόγος του καυστικός, ενίοτε και αιρετικός, για την εποχή, αφού δεν διστάζει να καυτηριάσει και τα κακώς κείμενα εκκλησιαστικών και πολιτικών ηγετών, αναδεικνύεται παγκόσμιος. Δεν αφορά μόνο την Ορθοδοξία και το Χριστιανισμό, αλλά και για άλλες θρησκείες όπως το Ισλάμ, τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό, τις Αφρικανικές θρησκείες, καθώς και τα ιστορικά δρώμενα που διατρέχουν τον μισό 20ο αιώνα και την χαραυγή του 21ου. Απέναντι στα μεγάλα προβλήματα και ιδιαίτερα αυτό της προσφυγικής κρίσης, καλεί την Ευρώπη να σεβαστεί την ανθρώπινη δημιουργία σε όλο της το εύρος.
«Η Ευρώπη έχει μία παράδοση που πρέπει να σεβαστεί. Θεμελιώθηκε στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και στη Χριστιανική Πίστη», λέει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η Δύση δεν έχει προσέξει την αδικία και τη φτώχεια.
«Να υψώσουμε τη φωνή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να τους πούμε, κοιτάξτε δεν μπορείτε να μιλάτε για μία Ένωση αλληλεγγύης, όταν δείχνετε αυτή την περίεργη εγωκεντρική στάση για τον δικό σας τον τόπο. Η Δύση δεν έχει προσέξει τί σημαίνει αδικία και τί σημαίνει ανέχεια, και πού μπορεί να οδηγήσει τους λαούς η φτώχεια.
»Ο Δυτικός Κόσμος οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η αδικία και η φτώχεια στην ανθρωπότητα, για τα οποία ο ίδιος έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, διευκολύνουν την εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος. Η θρησκευτικότητα δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό επιφαινόμενο. Όπως και η ανθρώπινη νόηση, ανήκει στο DNA του ανθρώπου. Είναι πολύτιμη για την επιβίωση και την πρόοδό του».
Σε ερώτησή μου, κατά την πρώτη συνάντησή μας, για την οικονομική κρίση, είχε απαντήσει: «Μιλάμε για την ελευθερία τού ανθρώπου, αλλά ουσιαστικά λατρεύουμε την ελευθερία των αγορών. Ανώνυμες ομάδες έχουν κάνει την οικονομία μια λογιστική αξία, την οποία την χειρίζονται με άγνωστες και δόλιες προθέσεις. Έτσι εμείς, από ελεύθερα πρόσωπα, έχουμε καταντήσει να είμαστε υποψήφιοι υπόδουλοι σε συμφέροντα που δεν τα ξέρουμε, ανωνύμων. Όλα αυτά είναι μία κρίση ηθική. Μία κρίση αξιών.
»Πού είναι η ελευθερία, που τη χάσαμε στον φιλελευθερισμό; Πού είναι ο γνήσιος φιλελευθερισμός, που τον χάσαμε στην ιδιοτέλεια; Πού είναι η αγάπη, που την έχουμε χάσει στον ερωτισμό. Και πού είναι ο γνήσιος έρωτας, που τον έχουμε χάσει στο σεξ. Και για να μιλήσω και για εμάς τους θρησκευόμενους. Πού είναι η πίστη, που την έχουμε χάσει σε μια τυπική θρησκευτικότητα. Και πού είναι η γνήσια θρησκευτικότητα, που την έχουμε χάσει σε μια τυπολατρία;»

Είναι συγκλονιστικό σ’ έναν κόσμο που συχνά η ελευθερία του χάνεται μέσα σε διάφορα ολοκληρωτικά συστήματα, αλλά και που έχει μετατρέψει τον φιλελευθερισμό σε μέσον διεκδικήσεων από ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων εις βάρος άλλων, με αποτέλεσμα την καταπίεση και τον παραγκωνισμό σημαντικών αναγκών μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων, να υψώνονται φωνές και δράσεις όπως αυτές του Αναστασίου.
Ελευθερία ασφαλώς δεν σημαίνει ασυδοσία, παράβαση των ηθικών κανόνων με πρόσχημα το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Δεν σημαίνει αδιαφορία για τα δικαιώματα των άλλων. Η ελευθερία για να επιβιώσει, χρειάζεται απαραιτήτως την υπευθυνότητα. Σε όλα τα επίπεδα, το προσωπικό, το οικογενειακό, το τοπικό, το παγκόσμιο, ελευθερία χωρίς υπευθυνότητα είναι κατ' εξοχήν επικίνδυνη.
«Περισσότερο, όμως, από ο,τιδήποτε άλλο, η ιδιοτέλεια είναι αυτή που υπονομεύει την υπευθυνότητα και αλλοιώνει τον χαρακτήρα της ελευθερίας. Η περιστροφή γύρω από το είδωλο του εαυτού μας με τις ποικίλες μορφές και τα χρώματα που παίρνει, με συνεχή αναζήτηση του ατομικού συμφέροντος, την ατομική ικανοποίηση, την αλαζονεία. Ο πιο αδίστακτος εχθρός τής ελευθερίας, ο εγωκεντρισμός, γίνεται πιο ύπουλος όταν κρύβεται στο συλλογικό εγώ ομάδων ή λαών. Αυτόν τον πειρασμό και αυτήν την ολίσθηση πρέπει ιδιαίτερα να αποφεύγουν ταλαντούχοι άνθρωποι. Το να έχει κανείς ικανότητες, μόρφωση, ευκαιρίες, πλουσιοπάροχα από τον Θεό σημαίνει ευθύνη»., υποστηρίζει ο Αναστάσιος.

***

Δυστυχώς σε μια απλή δημοσιογραφική αναφορά δεν μπορεί να σκιαγραφηθεί η προσωπικότητα του παγκόσμιας εμβέλειας ιεράρχη. Άλλωστε για τις ιδέες, τη σκέψη του και το έργο του, έχουν γραφεί εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες. Εγώ το μόνο που θα ήθελα να καταθέσω, κλείνοντας τούτο το άσημο κείμενο, είναι πως θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή και πλούσιο, συνάμα, γιατί είχα την τύχη και την τιμή να τον συναντήσω.
Λέω συχνά πως το ταξίδι μας σε τούτη τη ζωή, τις μόνες ανεκτίμητες περιουσίες που αποκτά, είναι τα βιβλία που στάθηκαν σταθμοί αναπνοών και οι άνθρωποι που σημάδεψαν τη σκέψη μας. Στάθηκα τυχερός. Δίπλα στην ολύμπια μορφή τού Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τη στοχαστική τού Κωνσταντίνου Τσάτσου, τη σεμνή του Κώστα Τσιρόπουλου, ήρθε η γλυκύτατη και πανανθρώπινη του Αλβανίας Αναστασίου…
Η πόλη μας θα τον υποδεχθεί και θα τον τιμήσει. Μεγάλη συνεισφορά σ’ αυτό ανήκει στο συμπατριώτη μας Χρήστο Παπανικολάου που εδώ και δέκα οχτώ χρόνια βρίσκεται δίπλα στον Αρχιεπίσκοπο, διδάσκοντας αγιογραφία και αγιογραφώντας το παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού και τον ναό πλέον…
Είθε η σκέψη του Αναστάσιου και οι λόγοι του να βρουν ανοιχτές τις καρδιές των ανθρώπων…

----------------------------------------
Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net την Παρασκευή, 2 - 6 - 2017.