Google+ Followers

«Δείξε το κεφάλι μου στον λαό! Αξίζει τον κόπο!»





ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net, στις 31-3-2017)
 
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
 
Ήμουν βέβαιος πως η συνέντευξη του τέως πρωθυπουργού θα είχε προσυμφωνημένους όρους. Άλλωστε, κάθε πρώην, όταν βγαίνει από το περιθώριο για να πει κάτι, το κάνει για να δικαιωθεί. Αυτό είναι κανόνας. Μόνο ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον είχε ανατρέψει, παραδεχόμενος και λάθη του.
Παρ’ όλα αυτά παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τη συζήτηση. Άλλωστε ο κ. Κώστας Σημίτης διακρίνεται και για τη σοβαρότητά του και για τον σκεπτικισμό του. Βεβαίως δεν πήρα απάντηση, ούτε για την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου, ούτε για τις διαπλοκές που κάποιοι από τους συνεργάτες του έχουν κατηγορηθεί.

Και έμεινα με τη στυφή γεύση τού έργου που έχω ξαναδεί και ξαναδεί…
Κάποτε πίστευα πως τούτος ο τόπος είχε μπει σε μια ιστορία υγιούς ανάπτυξης. Ενηλικιώθηκα μέσα στη δικτατορία και έζησα την κατάρρευσή της και τη γέννηση της Μεταπολίτευσης. Μουδιασμένη η χώρα έκανε τα πρώτα βήματα σ’ ένα περιβάλλον δημοκρατικό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με αντιλήψεις εντελώς ευρωπαϊκές, προσπαθούσε να βάλει τα θεμέλια μιας άλλης Ελλάδας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως ανανεωτικός άνεμος ευαγγελιζόταν ακόμα περισσότερη δημοκρατία. Η Ελλάδα άφηνε πίσω τον παλιό κακό εαυτό της και προχωρούσε. Προχωρούσε; Κι αν ναι, προς τα πού;


Τα χρόνια περνούσαν. Μάταια περίμενα να ζήσω την εποχή που όλοι ενωμένοι θα έστηναν το ελληνικό θαύμα. Τι τους χώριζε άραγε;
Μέρες αγωνίας μέχρι να γίνει εκείνη η κυβέρνηση Συνεργασίας μεταξύ ΝΔ και Συνασπισμού τής Αριστεράς. Μέρες αγωνίας στη συνέχεια μέχρι να φτάσουμε στην Οικουμενική Κυβέρνηση υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα. Προσωρινή ανακούφιση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που όμως δεν ευδοκίμησε, αφού ο τότε υπουργός του Αντώνης Σαμαράς είχε άλλη βούληση. Ο ήρεμος και χωρίς εξάρσεις λόγος του με καθησύχαζε. Αλλά…
Επάνοδος του Ανδρέα Παπανδρέου και εμφάνιση του Κώστα Σημίτη. Σταθεροποίηση. Το καράβι «Ελλάς» με ανοιχτά τα πανιά του έβαλε για τα καλά πλώρη για την Ευρώπη. Ανάσα για όλους, μέχρι που κι αυτός αρχίζει να ξεθωριάζει για να περάσει στη συνέχεια στ’ αζήτητα της ιστορίας και να δώσει τη θέση του στον Κώστα Καραμανλή.

Αυτός έφερνε ένα βαρύτατο όνομα στις πλάτες του. Είχε υποσχεθεί και επανίδρυση του κράτους. Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό πως ο άνθρωπος αυτός θ’ ανεχόταν διαπλεκόμενες συμπεριφορές συνεργατών του. Όμως από την επανίδρυση του κράτους, περάσαμε στα σουβλάκια, στον Ρουσόπουλο, τον Βουλγαράκη, τον Ζαχόπουλο, που από το πήδημα εκείνης της κυρίας έφτασε στο πήδημα στον κοινόχρηστο της πολυκατοικίας. Ρεζίλια…
Δεν ήταν ανεύθυνος για όλα αυτά και πολλά άλλα ο κύριος τέως. Το λυπηρό όμως γι’ αυτόν, όπως και για τους άλλους, ήταν πως ποτέ δεν ομολόγησε τις αμαρτίες του. Το ιλαρό, δε, είναι ότι τώρα που οι δικαστές αποφάνθηκαν πως για το Βατοπέδι ούτε γάτα , ούτε ζημιά, εκείνος, φουσκώνοντας σαν γαλοπούλα, διατυμπανίζει: «Δικαιώθηκα…»
Δεν δικαιώθηκε. Οι ευθύνες του είναι μεγάλες. Ακόμα και για το ότι κράτησε πολιτικά ζωντανόν τον υπουργό Εσωτερικών που τον Δεκέμβριο του 2008 τα είχε κάνει μαντάρα. Τον Δεκέμβριο του 2008 επικαλέσθηκε – συν τοις άλλοις – ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όταν αρνήθηκε να δώσει θετική ψήφο στον κάποτε ομόσταβλό του κ. Παυλόπουλο για την εκλογή του στην Προεδρία των Ελλήνων.
Δεν δικαιώθηκε, λοιπόν, ο Κώστας Καραμανλής επειδή οι δικαστές απάλλαξαν τους Βατοπεδινούς από τις εγκόσμιες αμαρτίες τους. Όπως δεν δικαιώθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου που έσυρε τη χώρα στα μνημόνια, ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του δεν ζήτησε την ελάχιστη συγγνώμην για τον όλεθρο που προκάλεσε, παρ’ όλο που οι τέως υποτακτικοί του, σήμερα, σε μια κίνηση τακτικισμού ξανανοίγουν την αγκαλιά τους και τον δέχονται στο κόμμα που απείλησε μ’ εξαφάνιση.
Ούτε ο Σαμαράς ζήτησε συγγνώμη που γρήγορα μετατράπηκε σε Δον Κιχώτη και δεν αναγνώρισε ποτέ τα λάθη του. Ούτε – πολύ περισσότερο - ο Τσίπρας.
Το έχουν οι κυβερνήτες. Για όλα υπαίτιοι είναι οι άλλοι, ποτέ οι ίδιοι. Κανείς τους δεν είπε σε δημοσιογράφο: «Δείξτε τις αμαρτίες μου στον λαό. Αξίζουν τον κόπο», όπως είπε στις 5 Απριλίου του 1794, λίγο πριν καρατομηθεί από τη λαιμητόμο, ο όχι και τόσο ενάρετος Δαντόν στον Σαρλ – Ανρί Σανσόν, τον δήμιό του: «Δείξε το κεφάλι μου στον λαό! Αξίζει τον κόπο!».

Ντροπή και ξανά ντροπή…


 
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη

Η απόφαση με γέμισε ντροπή. Όταν είχε συμβεί το γεγονός, μου είχε διαφύγει. Άλλωστε (δικαιολογία αποτελεί αυτό) ο καθημερινός βομβαρδισμός από ειδήσεις, πλήττει την ικανότητα παρακολούθησης όσων συμβαίνουν δίπλα μου. Όμως η απόφαση του Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, που καταδικάζει την Ελλάδα για εμπορία ανθρώπων και εξαναγκαστική εργασία, έπειτα από την εξέταση της προσφυγής των παθόντων αλλοδαπών της Μανωλάδας, ήρθε ως σεισμικό κύμα ντροπής για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.
Άραγε τι έκανε τους δικαστές της Πάτρας, το 2014, ν’ αθωώσουν τους δυο από τους τέσσερις κατηγορούμενους ιδιοκτήτες των αγροκτημάτων της Μανωλάδας και να καταδικάσουν, αλλά με αναστολή τους άλλους δυο, ουσιαστικά δηλαδή να τους ξαναστείλουν στα σπίτια τους;
Και τι διαπίστωσε το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να καταδικάσει τη χώρα μας και να την υποχρεώσει να καταβάλει μια συνολική αποζημίωση 500.000 ευρώ στους παθόντες αλλοδαπούς;
Αντιγράφω από την εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ» το σχετικό ρεπορταζ (17-4-2013):
«Σάλο ο οποίος έχει κατά πολύ ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας προκαλεί η επίθεση των επιστατών  στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας οι οποίοι πυροβόλησαν στο ψαχνό τους αλλοδαπούς εργαζόμενούς τους.
»Η αιματηρή-ρατσιστική επίθεση  σημειώθηκε στις 6 το απόγευμα της Τετάρτης στο 41ο χλμ. της εθνικής οδού Πατρών - Πύργου, στην Ηλεία.
»Περίπου 200 μετανάστες, οι περισσότεροι με καταγωγή από το Μπανγκλαντές και ορισμένοι από το Πακιστάν, οι οποίοι εργάζονταν στις καλλιέργειες απαίτησαν από τους επιστάτες τα δεδουλευμένα 6 μηνών, που τους όφειλε η επιχείρηση. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές υπήρξε έντονος διαπληκτισμός μεταξύ τους.
»Οι επιστάτες αποχώρησαν και μετά από λίγο επέστρεψαν στο χώρο που ήταν συγκεντρωμένοι οι μετανάστες κρατώντας καραμπίνες.
»Δύο τουλάχιστον, κατά πληροφορίες, από τους τρεις έλληνες επιστάτες της μονάδας πυροβόλησαν με τα κυνηγετικά όπλα στο ψαχνό, εναντίον των αλλοδαπών εργατών γης, τραυματίζοντας οκτώ σοβαρά και τουλάχιστον άλλους 20 ελαφρά.
»Οι τραυματίες διακομίστηκαν στο Κέντρο Υγείας Βάρδας και σε νοσοκομεία της Ηλείας και της Αχαΐας, όπου οι γιατροί έλεγαν ότι τις πρώτες στιγμές τουλάχιστον ήταν σαν να γινόταν πόλεμος και έφταναν συνεχώς νέα θύματα.
»Οι δράστες είχαν εν τω μεταξύ τραπεί σε φυγή για να αποφύγουν τη σύλληψη και το Αυτόφωρο και αναζητούνται. Άφαντες είναι οι καραμπίνες, με τις οποίες επιτέθηκαν κατά των εργατών. Στο σημείο βρέθηκαν και κατασχέθηκαν φυσίγγια αλλά και σιδερένιοι σωλήνες.
»Οι αστυνομικοί έχουν συλλάβει μέχρι στιγμής μόνον τον 57χρονο εργοδότη τους, ο οποίος δεν ήταν παρών στο περιστατικό. Σύμφωνα με την Αστυνομία αντιμετωπίζει τις κατηγορίες της ηθικής αυτουργίας σε απόπειρα ανθρωποκτονίας και για τον νόμο περί αλλοδαπών. Οι τρεις επιστάτες, δράστες της επίθεσης, είναι κάτοικοι της περιοχής, ηλικίας 27, 21 και 39 ετών, και οι αστυνομικοί γνωρίζουν τα στοιχεία τους…»
Διαβάζοντας άλλα ρεπορτάζ της εποχής, πληροφορούμαι πως η υπόθεση τότε είχε περάσει και σε διεθνή ΜΜΕ, κάνοντας «ρόμπα» (να χρησιμοποιήσω μια λέξη της καθομιλουμένης) τη χώρα μας.
Επίσης πως το σχετικό υπουργείο έστειλε επιθεωρητές για έρευνες.
Και;
Έγινε τίποτα; Μήπως κάποια προστιματάκια; Η εκμετάλλευση τελείωσε; «Φράουλες κι αίμα» ήταν ο τίτλος ενός άλλου άρθρου. Το διαβάζω και έτσι μου έρχεται να πετάξω στα σκουπίδια τα κεσεδάκια φράουλες που αγόρασα χθες…

Όχι τόση κατάντια…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net την Παρασκευή 24-3-2017)
------------------------------------------------------------------------
Του Άγγελου Πετρουλάκη

Το σκάνδαλο για το Βατοπέδιo ξεκίνησε το 2008. Η δικαστική διερεύνησή του κράτησε κάπου εννιά χρόνια. Έξι χρόνια είχαν απαιτηθεί για να στηθεί η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Πλάκα δεν έχει;
Όταν είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο, ένας μετά τον άλλο, οι πολιτικοί τής εποχής ζητούσαν να πέσει άπλετο φως, αφήνοντας υπονοούμενα για ηθικό εκπεσμό και άλλα συναφή. Εννιά χρόνια μετά, ο Θεός βοήθησε να χυθεί άπλετο φως. Οι ρασοφόροι τού Βατοπεδίου, αλλά και άλλοι εμπλεκόμενοι, έστω τόσα χρόνια μετά, νιώθουν ευγνωμοσύνη για τον Θεό που φώτισε τους δικαστές. Ο Θεός, αν και με καθυστέρηση εννιά ετών, απoκατέστησε την τιμή όλων εκείνων, που άμεσα ή έμμεσα είχαν κάποια εμπλοκή με την υπόθεση. Για όλους έχει κάτι καλό ο Θεός…

Μετά απ’ αυτό, και ο πλέον κακοπροαίρετος πρέπει να πεισθεί ότι όλα ήταν από Θεού. Όπως και η πτώση τής Κωνσταντινούπολης – κατά τον Νοταρά. Τότε ο Θεός είχε ευλογήσει τον Μωάμεθ, τώρα την επιχειρηματικότητα των μοναχών τού Βατοπεδίου. Γιατί, μη σας φαίνεται παράξενο∙ στο Περιβόλι τής Παναγίας ανθίζουν για τη δόξα τού Υιού της και οικονομικές δραστηριότητες. Άλλωστε αυτή η παραδοχή δικαιώνει και τον παλιό πρωθυπουργό, του οποίου τη θεοσέβεια δεν πρέπει να αμφισβητούμε. Όπως δεν πρέπει να αμφισβητούμε τη θεοσέβεια και του τωρινού, που τον έπιασε ο πόνος για τον Πανάγιο Τάφο.
9 χρόνια πριν

Θεομπαίχτες…
Όλοι τους. Σίγουροι πως δεν θα εμφανιστεί ο Ιησούς με φραγγέλιο, εκμεταλλεύονται τον φόβο Θεού των απλών ανθρώπων, που όταν παρακαλούν «Θεέ μου βόηθα με», το εννοούν κιόλας.
Θεομπαίχτες.
9 χρόνια μετά

Με ράσα και πετραχήλια, με κουστούμια και γραβάτες, με τίτλους, με εξουσίες, με συναλλαγές, με συμφέροντα, με διαπλοκές. Άλλοι για την τσέπες τους, άλλοι για τις καρέκλες τής εξουσίας.
Θλιβεροί άνθρωποι που δεν έχουν αντιληφθεί πως τους ανήκει μόνο ένας τάφος και κάποιες χιλιάδες σκουλήκια που θ’ αποσυνθέσουν το ρυπαρό τους σώμα, με τον ίδιο τρόπο που θ’ αποσυνθέσουν το σώμα το δικό μου που τους αμφισβητώ, αλλά και των δικαστών που ανέλαβαν να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους.
Το πρόβλημα είναι πως μέχρι να έρθουν αντιμέτωποι με τον θάνατό τους, άρα την ανυπαρξία τους, ηγεμονεύουν στα γήινα, εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά και την κοινωνικότητα των ανθρώπων.
Σ’ αυτήν την ξεχαρβαλωμένη χώρα, τη λεηλατημένη, ο καθείς μπορεί να πουλάει τα πάντα, αρκεί η τύχη να τον φέρει σε θέση εξουσίας. Ζούμε μια κόλαση πρωτοφανή, κι εκείνοι που τη δημιούργησαν (δημιουργήσαμε;) και οι άλλοι που τη συντηρούν, (συντηρούμε;) εμφανίζονται (;;) ως σωτήρες, ως αδικημένοι, ως θυσιασμένοι. Έλεος…
Φωνασκούν οι δολοφόνοι, φωνασκούν οι νεκροθάφτες. Με απλά λόγια φωνασκούν οι βολεμένοι. Αλλά και αυτοί που έχασαν το βόλεμά τους. Όπως κι εκείνοι που ονειρεύονται το βόλεμά τους.
Ο απλός πολίτης, όσο και να θέλει, δεν μπορεί να μάθει την αλήθεια, δεν μπορεί να πληροφορηθεί τι συμβαίνει κάτω από το τραπέζι. Αν τον Δεκέμβριο του 2008, κάποιος του έλεγε ότι ένας αριστερός συνασπισμός θα πρότεινε και θα έφερνε στην Προεδρία τής Δημοκρατίας τον τότε υπουργό Εσωτερικών κ. Προκόπη Παυλόπουλο, ο απλός πολίτης θα τον χαρακτήριζε παράφρονα και θα του έδειχνε τον δρόμο για την πρώτη ψυχιατρική κλινική. (;;) Κι όμως συνέβη και αυτό.
Ο πολίτης ζει μιαν άλλη πραγματικότητα. Ζει την εξαθλίωση και την αναξιοπρέπεια. Διαμαρτύρεται γιατί στην Κάρπαθο είναι επικίνδυνο το σχολείο. Διαμαρτύρεται γιατί στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης υπάρχουν σχολεία χειρότερα από αχούρια. Βιώνει μια εξωφρενική κατάσταση αναμονής σε δημόσια νοσοκομεία.
Στην πόλη μας παρακολουθούμε τον πόλεμο των κλινικαρχών και διαπιστώνουμε πως εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια, κάποιες κλινικές, λειτουργούσαν με παράκαμψη του νόμου, που σημαίνει πως μια αλυσίδα ανθρώπων με προεξάρχοντα (;) τον αρμόδιο υπουργό, ενεργούσαν παράτυπα. Οι παθογένειες ορατές, οι συναλλαγές αόρατες.
Η Δ.Ε.Η. στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Ποιος θα το πίστευε τις εποχές που εμφανίζονταν καταγγελίες για πάρτι των συνδικαλιστών, για χρυσούς μισθούς και πολύχρυσες συνδικαλιστικές δραστηριότητες; Ποιος θα πίστευε πως θα έφταναν στο σημερινό ύψος οι απλήρωτοι λογαριασμοί;
Η Ελλάδα τού SURVIVOR, η Ελλάδα του Λαζόπουλου παλιότερα, η Ελλάδα τού αχαλίνωτου λαϊκισμού, της θεοποίησης του παρασιτισμού. Η Ελλάδα του τίποτα…
Η Φωνή και το Μεγάφωνό της

Η Ελλάδα που άκουσε τον Ντάισελμπλουμ να δηλώνει: «Στη διάρκεια της κρίσης στην ευρωζώνη, οι χώρες τού βορρά τής ευρωζώνης έδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες που αντιμετώπιζαν κρίση… Όμως αυτός που τη ζητά έχει και υποχρεώσεις. Δεν μπορώ να σπαταλώ όλα μου τα χρήματα για σναπς και γυναίκες και στη συνέχεια να ζητώ υποστήριξη», χωρίς να μπορεί να του αντιτάξει ένα μοντέλο ανάπτυξης. Η Ελλάδα, έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, «ανήκει στους Έλληνες». Σήμερα, στην πραγματικότητα ανήκει στους πιστωτές της που την εξουσιάζουν. Έχει κι αυτός τις ευθύνες του.
Εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια, η σημερινή κατάσταση ήταν προδιαγεγραμμένη. Αγνοήσαμε τις προειδοποιήσεις. Περιθωριοποιήσαμε όσους τις έκαναν (Μητσοτάκης, Μάνος, Γιαννίτσης…). Ό,τι δεν κάναμε για τριάντα χρόνια, τότε που οι διορθωτικές κινήσεις ήταν σχετικά πιο εύκολες, πιστεύει κανείς ότι υπάρχει λαϊκό ρεύμα για να γίνουν τώρα;
Μεταρρυθμίσεις; Κανείς δεν τις θέλει!

Όταν η πραγματικότητα διαψεύδει…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net - Παρασκευή, 17-3-2017)
----------------------------------------------------------------------
Η είδηση θα ήταν και εικοστή στο δελτίο ειδήσεων. Τα στοιχεία έλεγαν ότι περισσότερες κατά δυο χιλιάδες και κάτι ήταν επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο τον Ιανουάριο – Φεβρουάριο απ’ αυτές που άνοιξαν.

Μια μέρα πριν, είχαν βγει και στατιστικά στοιχεία για τις πωλήσεις γάλακτος. Κι αυτές μειωμένες.
Μια μέρα μετά ανακοινώθηκαν στοιχεία για την ανεργία. Αγγίζει πλέον το 30%. Πώς είναι να ζεις άνεργος;

Σε ανάλογα ρεπορτάζ μικρομεσαίοι επαγγελματίες μιλούσαν για δυσβάσταχτες φορολογίες, για συρρίκνωση της πελατείας τους, για τον κίνδυνο να βάλουν λουκέτο στα καταστήματά τους.
Όλα αυτά βέβαια για κάποιον που συναλλάσσεται με την αγορά ήταν και είναι γνωστά. Για όσους, δε, επιχειρούν είναι βιωματικές καταστάσεις.
Και όλα έρχονται σε αντίθεση μ’ αυτά που ακούγονται από κυβερνητικά χείλη. Ιδιαίτερα μ’ εκείνο που τόνισε, χαμογελώντας πλατιά σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ, ο κ. Φλαμπουράρης: «Ο κόσμος να είναι ήσυχος. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει κόψιμο μισθών και συντάξεων. Από τα μέσα του 2017 και όλο το 2018 θα βλέπουμε μια ανάπτυξη που θα τρίβουμε τα μάτια μας».
Παρακολουθούσα την εκπομπή και άρχισα να τσιμπιέμαι. Τόσο τυφλός ήμουν που δεν έβλεπα την επερχόμενη ανάπτυξη;
Λίγες μέρες μετά, ταξίδεψα στην Αλβανία. Ήταν η τρίτη φορά που επισκεπτόμουν εκεί αγαπημένο φίλο. Ανάμεσα Κορυτσάς και Ελμπασάν, οι ίδιες εικόνες. Τα υπαίθρια πλυντήρια αυτοκινήτων, μια και η περιοχή είναι πλούσια σε ανεκμετάλλευτες πηγές. Ένα λάστιχο, ένας κουβάς και μια βούρτσα. Οι τιμές: Από 1,5 μέχρι 3 ευρώ με σαπούνισμα στο χέρι. 
Ο άντρας που ανέλαβε το πλύσιμο ήταν κοντά στα πενήντα. Μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Τον ρώτησα αν έχει δουλέψει στην Ελλάδα. «Περισσότερα από είκοσι χρόνια, πέρσι γύρισα», μου απάντησε. «Γιατί επέστρεψες;», θέλησα να μάθω. «Στην Ελλάδα χόρτασα ψωμί. Έκανα οικογένεια. Ήταν καλά. Αλλά τώρα πέθανε η Ελλάδα. Καλύτερα εδώ, να μαζεύω δυο – δυο τα ευρώ… Δεν είναι μόνο εδώ κλέφτες οι πολιτικοί. Είναι και στην Ελλάδα. Σε όσα αφεντικά δούλευα έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους. Οι περισσότεροι πήγαν στα Σκόπια και στη Βουλγαρία…»
Μια αλήθεια που τη γνώριζε ο Αλβανός μετανάστης και που δεν την γνωρίζουν οι πολιτικοί. Ή μήπως τη γνωρίζουν;
Το δεύτερο ισχύει. Όμως για τους Έλληνες πολιτικούς, ο επιχειρηματίας είναι ο εχθρός, είναι ο κλέφτης, είναι ο απατεώνας, είναι ο εχθρός της νομιμότητας. Φίλος γίνεται μόνο όταν πρόκειται να συνεισφέρει στις προεκλογικές εκστρατείες.
Ποτέ στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκαν σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κράτος και τον επιχειρηματία. Αφού πρώτα το κράτος τον εξωθεί στην παρανομία, στη συνέχεια εξαπολύει το κυνηγητό του. Ο κοπανατζής υπάλληλος της δημόσιας υπηρεσίας μεταμορφώνεται σε δυνάστη. «Πηγαίνετε στο γραφείο 2 για υπογραφή. Χρειάζεται κι εκείνη η βεβαίωση. Κατεβείτε στο γραφείο 7 να σας συμπληρώσουν αυτό…» Μια γραφειοκρατία εξαντλητική, αηδιαστική κάποιες φορές. Και να ήταν μόνο αυτή;
Λίγες ώρες μετά τη συνομιλία μου με τον άνθρωπο που έπλυνε το αυτοκίνητο, μπαίναμε στα Τίρανα. Εδώ το σοκ ήταν μεγάλο. Ένας οικοδομικός οργασμός παντού. Νέα εμπορικά κέντρα, νέες συνοικίες, νέα ξενοδοχεία. Εκεί που κάποτε ήταν φαβέλες τώρα ένα τεράστιο οικιστικό συγκρότημα.
Περπατώντας στον κεντρικότερο δρόμο συναντώ ένα πανέμορφο κατάστημα με κρέπες. Τίτλος στα ελληνικά: «Σ’ αγαπώ». Δίπλα, άλλο μεγαλύτερο, σε χώρο, κατάστημα: «Γνήσιο ελληνικό σουβλάκι».
Η Ελλάδα στα Τίρανα. Από τις ανάγκες της επιβίωσης και μόνο. Εύχομαι μόνο να μην συναντήσω μετανάστες Έλληνες εργάτες. Και δεν συνάντησα…
Συνάντησα, όμως, επιχειρηματίες που συνεργάζονται με Έλληνες. Ίδιες κουβέντες. Όλοι γνώριζαν την κατάντια μας, αυτήν που συναντάς στις ουρές που σχηματίζονται στα γραφεία της ΔΕΗ για να ρυθμίσουν λογαριασμούς που αδυνατούν να πληρώσουν…
Είναι μια κατάντια που πληγώνει, που καταρρακώνει την αξιοπρέπεια. Τα τηλεφωνήματα από τις εταιρίες που πιέζουν για τα δάνεια… «Η κλήση μας καταγράφεται…», λέει με αυθάδεια ο συνομιλητής. Και; Η φτωχοποίηση καταγράφεται; Ή μόνο τα παραμύθια που ακούς από τα χείλη του κ. Φλαμπουράρη, ή του κ. Πολάκη, ή του κ. Κουρουμπλή, καταγράφονται;
Ο Γιώργος Παπανδρέου έλεγε πως μας έβαλε στο μνημόνιο για να μας σώσει. Έλεγε πως βγαίνουμε από το μνημόνιο το 2013. Τώρα ξεδιάντροπα λέει πως αν τότε παρέμενε πρωθυπουργός θα ήταν αλλιώς η χώρα. Και τον αφήνουν να κυκλοφορεί ελεύθερος…

Ο Βαρουφάκης έλεγε πως θα τους πηδήξουμε τους δανειστές και θα κάνουμε την Ευρώπη να μας παρακαλεί γονατιστή. Όταν τον έδιωξε ο πρωθυπουργός, παραδέχτηκε πως μας κατέστρεψε και τον απομάκρυνε γιατί πέφταμε στο χάος. Κι αυτός ακόμα κυκλοφορεί ελεύθερος και απολαμβάνει την τρέλα του. Κανείς απ’ αυτούς δεν είναι αναγκασμένος να ζει με 700 ευρώ. Αν παίρνει τα 700…
Άγγελος Πετρουλάκης.

Ο Χρήστος Παπανικολάου συνομιλεί με την αιωνιότητα



Ο Χρήστος Παπανικολάου δεν χρειάζεται συστάσεις.
Οι φίλοι του γνωρίζουν ποιος είναι.
Εδώ και δεκαεπτά χρόνια
καταθέτει τον εικαστικό του λόγο στα Τίρανα,
στο πλευρό του Αναστάσιου,
 ενός ιεράρχη με τεράστιο και μοναδικό έργο
τόσο για την Ορθοδοξία, όσο και για τον Άνθρωπο…

-------------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-------------------------------------




Σαν βγεις στον πηγαιμό…

«Σαν βγεις στον πηγαιμό» για τα Τίρανα, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να σεβαστείς τον τόπο. Εδώ τα χώματα μυρίζουν ακόμα πολύ - πολύ ιδρώτα, μεγάλη στέρηση, απίθανη αντοχή και καρτερία, είναι και νοτισμένα από αίμα ανθρώπων που σφάχτηκαν και λεηλατήθηκαν μέσα από κακόγουστες φάρσες της ιστορίας.
«Σαν βγεις στον πηγαιμό» για τα Τίρανα θα συναντήσεις την Κορυτσά, το Ελμπασάν…
«Σαν βγεις στον πηγαιμό» για τα Τίρανα θα συναντήσεις τον Αώο, το Αργυρόκαστρο, τους Άγιους Σαράντα, τη Χειμάρα. Θα συναντήσεις το Δυρράχιο, την Κρούγια. Θα συναντήσεις το πείσμα των ανθρώπων να ζήσουν, να ριζώσουν σαν τα δέντρα και να καρπίζουν∙ να βρουν μια ιστορία
Μια δυνατή, επίμονη βροχή μάς περίμενε μετά την Κρυσταλλοπηγή και μας συνόδευσε μέχρι τα Τίρανα.
Αριστερά μας η Κορυτσά, κατοικημένη από τους Χάονες και τους Μολοσσούς σ’ εποχές που χάνονται στο μακρινό παρελθόν τής ύστερης Εποχής τού Ορείχαλκου. Ο Καθεδρικός ναός τής Αναστάσεως του Κυρίου στην καρδιά τής πόλης εκφράζει το κάλεσμα της Ορθοδοξίας, που βρήκε τον ιδανικό εκφραστή της στο πρόσωπο του μακαριότατου Αναστάσιου, Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας από τις 24 Ιουνίου 1992.
 
Κορυτσά, 26-1-2013: Άγγελος Πετρουλάκης, Κώστας Φουντάς, Χρήστος Παπανικολάου
Κορυτσά και Μοσχόπολη. Δυο πόλεις μ’ έντονες ελληνικές μνήμες. Η δεύτερη μάλιστα με ιδιαίτερη παρουσία στα χρόνια τής οθωμανικής περιόδου, αφού υπήρξε ιδιαίτερο κέντρο συσπείρωσης του Ελληνισμού με τεράστια συμβολή στον Νεοελληνικό Διαφωτισμό.
Σήμερα μικρό χωριό (Βοσκοπόγιε), η Μοσχόπολη, μας θυμίζει πως υπήρξε πατρίδα τού εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Σίνα,  επίσης πατρίδα τού δικού μας (Αμπελακιώτη) Γεωργίου Σβαρτς, αλλά και τόπος καταγωγής τού ηρωικού συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Σμολένσκη, που  διακρίθηκε στον άτυχο πόλεμο του 1897, από τη Μελούνα μέχρι τα Φάρσαλα και το Βελεστίνο. Η ζωή στη Μοσχόπολη σταμάτησε  το 1788 όταν τα στρατεύματα του Αλή Πασά την κατέστρεψαν εξ αιτίας τής συμμετοχής της στην προετοιμασία τών Ορλωφικών.
Η Κορυτσά (Κόρτσε), πολιτεία σύγχρονη, πληγώνει την ιστορία. Εδώ οι μνήμες στάζουν αίμα και ματαιωμένα όνειρα.  Οι Ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν και απελευθέρωσαν την Κορυτσά κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, στις 6 Δεκεμβρίου 1912. Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα παζάρια στην ιστορία, αφού οι παίκτες της διεθνούς σκακιέρας αποφασίζουν να ιδρύσουν Αλβανικό κράτος (1913). Τον Οκτώβριο του 1914 η πόλη περιέρχεται στην Ελληνική διοίκηση. Κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1916) περιήλθε στον έλεγχο του Κινήματος Εθνικής Αμύνης τού Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη συνέχεια ανακηρύχθηκε Αυτόνομη Αλβανική Δημοκρατία, υπό τη στρατιωτική προστασία τού Γαλλικού στρατού. Κατά τον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο απελευθερώθηκε και πάλι από τα ελληνικά στρατεύματα, τα οποία απώθησαν τους Ιταλούς, που την είχαν καταλάβει το 1939.
Μετά την Κορυτσά το Πόγραδετς και η λίμνη Αχρίδα. Η αστυνομική παρουσία στον δρόμο πυκνή. Φώτα αναμμένα κατά τη διάρκεια της ημέρας, ζώνες, τήρηση του ορίου ταχύτητας. Και η βροχή να δυναμώνει…
Ελμπασάν, μια πόλη που προσπαθεί να γίνει σύγχρονη. Τα ίχνη τής ιστορίας μάς οδηγούν στο κάστρο που έχτισε ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ το 1466 για ν’ αντιμετωπίσει τον Σκεντέρμπεη.
Τα Τίρανα μάς υποδέχονται επίσης με βροχή. Οικιστικά συγκροτήματα, εμπορικά κέντρα, πολυώροφα ξενοδοχεία. Ένας οργασμός κατασκευών κι ένα μπλοκάρισμα που σ’ αποτελειώνει μετά από οκτώ ώρες ταξιδιού. Ευτυχώς στην είσοδο των Τιράνων μάς περιμένει ο καλός φίλος. Και όλα αλλάζουν…
Ο φίλος έχει αρχίσει να γκριζάρει. Το βλέμμα του, όμως, πιο λαμπερό από ποτέ…


Γραμμική φωτοσκίαση σε μονοχρωμία…

Τον είχα γνωρίσει σχεδόν παιδί. Βάδιζε την Ανθίμου Γαζή, κάθε πρωί, μ’ έναν κουβά γεμάτο χρώματα και πινέλα. Διαισθανόμουν πως ήταν ο νέος ζωγράφος που είχε εκθέσει στο ισόγειο του Δημαρχείου. Δεν τον θυμόμουν καλά. Κι ένα πρωί σταμάτησα το αυτοκίνητο και του έκλεισα τον δρόμο.
«Ποιος είσαι και πού πας;», τον ρώτησα με θράσος.
Γέλασε. Μου συστήθηκε. Και πήγαμε μαζί στα Εκπαιδευτήρια της Μαίρης Ράπτου. Και είδα το απίστευτο. «Γραμμική φωτοσκίαση σε μονοχρωμία», μου είπε. Κι εγώ έγραψα: «Είναι προορισμένος να συνομιλήσει με την αιωνιότητα!»
Πολλοί με ειρωνεύθηκαν τέλος του μήνα που κυκλοφόρησαν οι «Θεσσαλικές Επιλογές».
«Σιγά τη φίρμα…»
Όχι ζωγράφοι. Άλλοι, που καμώνονταν πως ήξεραν από Τέχνη. Ήταν μια εποχή που η πόλη μας είχε και γκαλερί και εικαστική κίνηση. Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια περίπου. Προσπαθούν ν’ αμυνθώ. Ο ίδιος δεν είχε ανάγκη υπεράσπισης. Σιωπηλός και χαμογελαστός προχωρούσε. Κατέθετε τον δικό του λόγο. Στο πανεπιστημιακό, σε άλλα μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας, στην Έξοδο, σε σταθμούς μετρό.

Από τις εικαστικές επεμβάσεις στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας
 Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Εγώ έγραφα γι’ αυτόν και οι απ’ έξω σχολίαζαν ειρωνικά: «Σιγά τη φίρμα». Ύστερα, σε κάποιες εκδηλώσεις, τον αγκάλιαζαν.
Έτσι γίνεται πάντα.
Ένα ταξίδι στο Άγιον Όρος, Δεκέμβρης του 1996, μας σημάδεψε. Εκείνον, τον άλλον μεγάλο Λαρισαίο της μουσικής, τον Γιάννο Αιόλου και τον Πέτρο. Συζητήσεις στο ακροθαλάσσι του Βατοπεδίου, στην αυλή της Μεγίστης Λαύρας…
Και σιωπές.


Στον Αλβανίας Αναστάσιο…

Και μετά ήρθε ο Αλβανίας Αναστάσιος. Ένας ιεράρχης ασύλληπτων ψυχικών δυνάμεων και αντοχών. Είχε αφήσει μια πορεία ιδιαίτερα λαμπρή για ν’ αναστήσει την Ορθοδοξία στην Αλβανία.
Δεκαετίες ολόκληρες το καθεστώς του Χότζα ξήλωνε ό,τι είχε σχέση με τη θρησκεία, ιδιαίτερα με την Ορθοδοξία. Κατεδάφιζε εκκλησίες, φυλάκιζε χριστιανούς. Ο Αναστάσιος ξεκινά από το μηδέν. Έχει μπροστά του μόνο ερείπια, έχει μπροστά του πεντάφτωχους, απελπισμένους, φοβισμένους, κατατρεγμένους. Όσοι έχουν γεννηθεί μετά το 1944 δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη της θρησκείας. Στον μόνο θεό που καλούνται να πιστέψουν είναι ο Χότζα και ο κομμουνισμός του.
Ο Αναστάσιος έχει γράψει ήδη την ιστορία του στην Αφρική. Δεν είναι μόνο Ποιμένας, είναι και Ηγέτης. Χαλκέντερος, οραματιστής, ταπεινός.
Η αναστήλωση και ανοικοδόμηση των ναών έχει ανάγκη αγιογράφησης. Οι ιερές εικόνες αφηγούνται την εσωτερική συγκρότηση του χριστιανού. Κι εδώ τα βήματά του συναντιόνται με τα βήματα του φίλου.
Ο Αλβανίας Αναστάσιος καλεί κοντά του τον Χρήστο Παπανικολάου. Ο φίλος Χρήστος ιδρύει τη σχολή αγιογραφίας. Βρίσκει τη θέση του δίπλα στον ιεράρχη και κάνει πολλά. Αφιερώνει κάθε στοιχείο της ζωής του στη μεγάλη υπόθεση της Ορθοδοξίας. Ανοιχτός σ’ όλους δημιουργεί φίλους που τον λατρεύουν. Συντρέχει κάθε Έλληνα που φτάνει στα Τίρανα και έχει ανάγκη συνδρομής.
Ο Αναστάσιος δημιουργεί, εκτός από ναούς, εργαστήρια και σχολές πανεπιστημιακού επιπέδου. Ο Χρήστος είναι εκεί. Παντού χρήσιμος, σε όλα πολύτιμη η συνεισφορά του. Είναι ο άνθρωπος που θα τρέχει για όλα, ο άνθρωπος που θα οραματίζεται και θα προχωρά γόνιμα σε κάθε τομέα. Από το επιπλοποιείο μέχρι το τυπογραφείο, επιβλέποντας και καθοδηγώντας.
Στην καρδιά των Τιράνων έρχεται η στιγμή που ο Αναστάσιος θα βάλει η μεγάλη σφραγίδα του. Επιχειρεί την ανέγερση του Καθεδρικού ναού της Αναστάσεως. Στο υπόγειό του δημιουργεί μια από τις μεγαλύτερες συνεδριακές αίθουσες της Ευρώπης, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και θεατρικές, μουσικές και άλλες εκδηλώσεις. 

Στον προαύλιο χώρο τού ναού ανεγείρεται το Βαφτιστήριο. Είναι το Παρεκκλήσι που εντός του ο Χρήστος Παπανικολάου θ’ αναμετρηθεί με την αιωνιότητα. Είναι η πρόκληση για ένα έργο ζωής, αυτό που μας είχε υποσχεθεί όταν ζωγράφιζε τους αγγέλους στην Έξοδο.



Στο Παρεκκλήσι…

Όπως είχα μπει κάποτε στα Εκπαιδευτήρια της Ράπτου και είχα δει ανάμεσα από τις σκαλωσιές τα ημιτελή πρόσωπα των αγίων, και είχα σταθεί άφωνος μπροστά στην πνευματικότητα που εξέπεμπαν, έτσι και στο Παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού της Αναστάσεως, είχα σταθεί άφωνος πριν χρόνια όταν αντίκρισα τη γέννηση του θαύματος. Η ‘‘μνήμη’’ των ψηφιακών φωτογραφιών με βοηθά να θυμηθώ την ημερομηνία εκείνης της πρώτης επαφής: 26-1-2013.
Ένα ταξίδι με τον φίλο νευροχειρουργό Κώστα Φουντά.
Ο Χρήστος αδημονούσε να με πάει στον ναό και στην αίθουσα συνεδρίων. Τα πόδια μου, όμως, αδυνατούσαν να βγουν από το παρεκκλήσι. Τα μάτια μου είχαν αιχμαλωτιστεί από τις χιλιάδες, τα εκατομμύρια τών γραμμών. Μέσα απ’ αυτές ενσαρκώνονταν πρόσωπα, ανάβλυζε η μεταφυσική μιας θρησκείας που άπλωνε το χέρι της στον άνθρωπο και τον καλούσε στον Θεό τής αγάπης.
Υπνωτισμένος τον ακολούθησα στον ναό. Από εκεί στη μοναδική αίθουσα συνεδρίων - εκδηλώσεων. Στις αίθουσες που την πλαισίωναν…

«Πάμε στο Παρεκκλήσι, ξανά…», τον παρακάλεσα. Και πήγαμε. Είχε νυχτώσει για καλά. «Έχεις αντιληφθεί ότι χτυπάς την πόρτα τής αιωνιότητας;», τον ρώτησα στο μισοσκόταδο. Χαμογέλασε… «Πάμε να σας δείξω τα Τίρανα τη νύχτα», απάντησε.
Έναν χρόνο μετά τον επισκέφθηκα πάλι∙ 22 Μαρτίου του 2014. Μαζί και οι φίλοι Πόπη Κουρσούμη και Νίκος Κουϊκούμης. 


Είδα το θαύμα να ολοκληρώνεται. «Αργεί ακόμα…», μου είπε.
Αναλογίστηκα πόσες ώρες είχε περάσει πάνω στις σκαλωσιές. Πόσες φορές τον συνάντησε το ξημέρωμα ξαπλωμένον στις τάβλες της σκαλωσιάς ή διπλωμένον στα δυο, με μάτια κόκκινα από την αϋπνία. «Τουλάχιστον να έχει τη χαρά ο Αναστάσιος να το εγκαινιάσει γρήγορα…», ευχήθηκα. Την επομένη μοιράστηκα τη σκέψη μου με τον Μακαριότατο. Χαμογέλασε. «Ο φίλος σου ευχήθηκε κάτι που εγώ το σκέφτομαι καθημερινά», γύρισε και του είπε. Χαμογέλασε και ο Χρήστος. Όλοι μας ξέραμε πως η σχέση του Χρήστου με τον χρόνο ήταν πάντα σε μια άλλη διάσταση, άγνωστη ακόμα και σ’ εκείνον…
Σ’ εκείνο το ταξίδι επισκεφθήκαμε και τη «Ναζαρέτ», άλλο δημιούργημα του Αναστάσιου. Κι εκεί η σφραγίδα τού Χρήστου. Ακόμα και στα πρόσωπα των ανθρώπων που τον αγκάλιαζαν με λατρεία.


Το μπλε, αρχή του κόσμου…

Η βροχή είχε κόψει σαν φτάσαμε στον καθεδρικό ναό. Πρώτα φάνηκαν τα τέσσερα ουρανομήκη κεριά του καμπαναριού με φωτισμένες τις φλόγες τους. Ύστερα ο ναός. Το μπλε που άλλαζε τη νύχτα των Τιράνων…

Μου έδωσε το κλειδί. «Άνοιξε εσύ…», μου είπε, δείχνοντάς μου την πόρτα του Παρεκκλησιού. Ο ίδιος έμεινε δυο-τρία βήματα πίσω. Δίστασα…
Διαισθανόμουν πως οι στιγμές θα ήταν μοναδικές. Στα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει από την τελευταία επίσκεψη είχα δει φωτογραφίες από την πορεία της δουλειάς του. Ήξερα και την τεχνική της. Κι ένιωθα πως πίσω από την πόρτα είχαν δημιουργηθεί κορυφαία έργα.
Άφωνος…
Η αποκάλυψη και η συγκλονιστική επαφή με το ανείπωτο. Στην κόγχη του Ιερού Βήματος η Γέννηση. Η Μητέρα που αγκαλιάζει την ελπίδα τού κόσμου, η μητέρα που είναι οι μητέρες όλου τού κόσμου, λευκές, μαύρες, κίτρινες, κόκκινες… Αδυνατώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω της∙ στα μάτια της συναντώ τα μάτια τής δικής μου μητέρας, το χάδι το ανεπανάληπτο πριν κλείσει για πάντα τα μάτια της ψιθυρίζοντας «να προσέχεις…»
 
13-6-2012 (Πρώιμο στάδιο)
Ψηλά, πάνω από τη Μητέρα τριάντα επτά άγγελοι, τριάντα επτά πρόσωπα αγγέλων, όλα διαφορετικά μεταξύ τους∙ πρόσωπα που συναντάς στον δρόμο, πρόσωπα οικεία που έχεις σφίξει το χέρι τους, που μαζί τους είπες πως είναι όμορφη η ζωή. Δεξιά και αριστερά της Γέννησης, οι μάγοι να φτάνουν και να φεύγουν.
Στον αριστερό τοίχο η Βάφτιση, στον δεξιό η Μεταμόρφωση. Κορυφαίες στιγμές στη ζωή τού Ιησού επί της γης. Τα χρώματα σαγηνεύουν, οι μορφές ηρεμούν.
Αργά-αργά στρεφόμαστε πίσω. Στον νοητό νάρθηκα. Εκεί η εικονογραφία κάνει άλμα. Για πρώτη φορά στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι ιστορείται η μεγάλη περιπέτεια της Ορθοδοξίας σήμερα.
Η Ορθοδοξία στην Αλβανία. Χαμηλά ό,τι συνάντησε ο Αναστάσιος μετά από τέσσερις και πλέον δεκαετίες αθεΐας στην Αλβανία τού Χότζα. Μισός περίπου αιώνας διωγμών και εξοντώσεων. Ερείπια παντού. Οι γκρεμισμένες εκκλησίες, οι κατατρεγμένοι Χριστιανοί. Κορυτσά, Αυλώνα, Αργυρόκαστρο, Άγιοι Σαράντα, Χειμάρα…
Ο Αναστάσιος αναστηλώνει, ο Αναστάσιος χτίζει, ο Αναστάσιος καλεί στη μεγάλη οικογένεια της αγάπης Έλληνες και Αλβανούς, κηρύσσοντας, βαφτίζοντας, εμπνέοντας πίστη και ελπίδα.
Ο Αναστάσιος και η τεράστια αγκαλιά του για τους ανέστιους, τους πρόσφυγες, τους πεινασμένους, τους άρρωστους…
Και μετά η Κλίμακα. Ο άνθρωπος που ανεβαίνει. Αιώνες και αιώνες ανθρώπινου στοχασμού. Εκεί οι μεγάλες μορφές τής ανθρωπότητας. Οι Έλληνες φιλόσοφοι, οι απολογητές τού Χριστιανισμού, της Ειρήνης, της Αγάπης, των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Και ο Γκάντι εκεί…
Σε μια σύγχρονη Καπέλα Σιξτίνα ο Λαρισαίος Μιχαήλ Άγγελος πρωτοπορεί και ανατρέπει. Αποδεικνύει ότι η Εκκλησία τού Χριστού μπορεί να είναι ζωντανή, μπορεί να είναι παρούσα, μπορεί να είναι ικανή να θεραπεύσει τις πληγές τού κόσμου και να διδάξει την υπέρβαση, οδηγώντας τον άνθρωπο στις υψηλότερες σφαίρες τής διανόησης. Σε μια χώρα με τέσσερις, τουλάχιστον, θρησκείες, την Ορθοδοξία, τον Ρωμαιοκαθολισμό, τον Ισλαμισμό και τους Μπεταχτσήδες, ο Χρήστος Παπανικολάου ιστορεί το κορυφαίο μήνυμα της αγάπης, το μόνο που μπορεί να σώσει τον Άνθρωπο.
Τον παρακολουθώ καθώς μου μιλά για το μεγαλείο ψυχής τού Ιεράρχη, για τη δύναμη της θέλησής του και για τις στοχεύσεις του στο άμεσο μέλλον. Για τις ισορροπίες που επιβάλλεται να υπάρχουν σε μια κοινωνία που ευνοεί τις κάθε είδους επιρροές. Ξέρω πως δεν θέλει να μου μιλήσει περισσότερο για το έργο του, μόνο και μόνο για ν’ αποφύγει την ερώτηση: Και μετά απ’ αυτό, τι; 
Με τον Ευάγγελο Κούρτη

Ήδη, με το Παρεκκλήσι μπήκε σ’ αυτό που η Ουνέσκο ονομάζει παγκόσμια καλλιτεχνική κληρονομιά. Το ξέρει, του το έχουν πει κορυφαίοι τεχνοκριτικοί από τη διεθνή κοινότητα. Προσωπικότητες απ’ όλον τον κόσμο που έχουν επισκεφθεί τον Αρχιεπίσκοπο έχουν μείνει άφωνοι μπροστά στο Παρεκκλήσι.
Εγώ όμως μένω άφωνος, ακόμα μια φορά, όταν σηκώνω το βλέμμα μου και αναζητώ στον τρούλο τον Παντοκράτορα. Στη θέση του βλέπω το υγρό στοιχείο, πάνω από το οποίο κατά τη Γένεση «επεφέρετο» το πνεύμα του Θεού, τη δημιουργία του νερού, των θαλασσών, των ποταμών, το υγρό στοιχείο που περιβάλλει τη γη, που γεννά ζωή. Ο Θεός είναι παντού, ο Θεός είναι ζωή, είναι τα στοιχεία που δημιουργούν τη ζωή.
Μονοχρωμίες τού κυανού που τα μάτια δεν αντέχουν το βάρος και την έντασή τους. Αυθόρμητα ψιθυρίζω το «Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε...» της Μαρίας Νεφέλης τού Ελύτη και ο Χρήστος χαμογελώντας, συμπληρώνει: «Ακριβώς».
Επιστρέφοντας στη Λάρισα θυμήθηκα κάτι που είχε γράψει για το μπλε ο Πικάσσο. Το εντόπισα στο βιβλίο «Σκέψεις για την Τέχνη» (εκδόσεις PRINTA): «Μπλε! Είσαι ό,τι καλύτερο υπάρχει στον κόσμο… το χρώμα των χρωμάτων… το πιο μπλε απ’ όλα τα μπλε…»
Πράγματι, ό,τι κορυφαίο πήρα φεύγοντας από το Παρεκκλήσι ήταν εκείνο το μπλε, αρχή του κόσμου, αρχή των πάντων, κάτω απ’ το οποίο παίρνουν σχήμα μορφές και σύμβολα.
Δύσκολο να μην βγεις δακρυσμένος από το ναΐδριο. Ξέρω πως δεν μπορώ να βρω λέξεις αχρησιμοποίητες για να δηλώσω τον θαυμασμό μου για όσα είδα και την αγάπη μου για τον φίλο. Το μόνο που μπορώ είναι να τον σφίξω στην αγκαλιά μου, να τον ασπασθώ. Άλλωστε ό,τι είδα το έκανα δικό μου με τα μάτια της καρδιάς. Τεχνοκριτικός δεν είμαι. Η σχέση μου με την αισθητική είναι βιωματική, του ανθρώπου που αισθάνεται, όχι που γνωρίζει…


Στη σκαλωσιά…

Σιωπηλοί βαδίζουμε προς τον ναό. Είναι η τρίτη φορά που τον επισκέπτομαι. Ανεβαίνουμε τη σκάλα τού γυναικωνίτη. Ο Χρήστος ανάβει τα φώτα. Απέναντί μας η σκαλωσιά. Έκθαμβοι αντικρίζουμε τη γέννηση του άλλου θαύματος. Η αγιογράφηση των κιόνων έχει ξεκινήσει από τα τόξα που πατάει ο τρούλος. Ανάμεσα από τα σίδερα και τα μαδέρια εμφανίζονται τα πρόσωπα και τα σώματα των αγίων, σε μεγαλύτερη κλίμακα από το φυσικό.
Ο φίλος Ευάγγελος Κούρτης και ο φίλος Αλέξανδρος, που έχει πρόσφατα βαφτιστεί, ρωτούν και ξαναρωτούν πασχίζοντας να λύσουν τις απορίες τους. Και πώς να μην ρωτάς όταν βρίσκεσαι μπροστά σ’ αυτό το γεγονός; Εδώ όλα κινούνται στη σφαίρα τού υπερφυσικού. Άλλωστε και ο ίδιος ο ναός σε υποβάλλει.
Ο Χρήστος μάς οδηγεί στο έργο. «Από εδώ ανεβαίνω», λέει δείχνοντας μια δίμετρη τάβλα που πατάει στο τοιχίο του γυναικωνίτη και σ’ έναν οριζόντιο μεταλλικό σωλήνα της σκαλωσιάς. «Ανεβαίνουμε…», με προτρέπει. Τον ακολουθώ. Μαδέρια, τάβλες, μεταλλικοί σωλήνες που τρεμοπαίζουν. Κοιτάζω κάτω. Το χάος. 

Ο Χρήστος προπορεύεται. Πατάω όπου πατάει, πιάνομαι απ’ όπου πιάνεται. Ο Ευάγγελος και ο Αλέξανδρος μας παρακολουθούν. Τα σώματά τους μικραίνουν. Ανεβαίνοντας βλέπω τα πρώτα σώματα των αγίων, τα πρόσωπά τους. Λίγο ακόμα και φτάνουμε στο τελευταίο μαδέρι, στο ψηλότερο σημείο. 

«Εδώ είμαστε στα είκοσι πέντε μέτρα από το δάπεδο του ναού», μου λέει και σταματάμε. Εκατομμύρια πινελιές συνθέτουν το πρόσωπο του Χριστού. Μέσα από φωτοσκιάσεις εμφανίζεται η γαλήνη. Κοιτάζω χαμηλά. Τα καθίσματα του ναού φαίνονται λίγο μεγαλύτερα από σπιρτόκουτα.
Σταματώ στο πρόσωπο του Πέτρου. Τα μάτια του εκπέμπουν πίστη, πάθος, φως. Αρνήθηκε τρις, μετάνιωσε κι έκλαψε. Πάνω στην Πέτρα του χτίστηκε η Εκκλησία. Σ’ αυτά τα μάτια βλέπω τα μάτια τού δικού μου Πέτρου κι ο Χρήστος το ξέρει αυτό. Αν ζούσε θα τον έσφιγγε κι αυτός στην αγκαλιά του.

Δεν φοβάμαι το ύψος, αγκαλιάζω τον φίλο και κλαίω στα ξαφνικά. «Αγόρι μου… Εδώ συνομιλείς και πάλι με την αιωνιότητα. Μαζί με τους αγίους, θα μνημονεύουν κι εσένα», ομολογώ.
Αγγίζω τα πρόσωπα των αγίων, αγγίζω τα σώματά τους. «Σ’ ευχαριστώ για τη χαρά που μου έδωσες να λέω πως άγγιξα αυτά τα πρόσωπα. Είθε να έχω την τύχη να ζήσω για να δω ολοκληρωμένο το έργο…», του λέω και δεν ξέρω αν μπορώ να πω κάτι άλλο.

Ξέρω όμως ότι είδα τη γέννηση ενός έργου που θα συζητηθεί και που θα μείνει με τη σφραγίδα τής αιωνιότητας. Στα χρόνια που θ’ ακολουθήσουν η αγιογράφηση του Καθεδρικού ναού τής Αναστάσεως του Κυρίου στα Τίρανα θ’ αποτελεί ιστορικό γεγονός.
Δεν μπορώ να φανταστώ την τελική του μορφή, ούτε πως θα είναι ο ναός μετά την ολοκλήρωση της αγιογράφησής του. Οι επιφάνειες είναι τεράστιες.
Μεσάνυχτα αποχωρούμε από τον ναό. Η επαύριο μάς επιφυλάσσει νέες εμπειρίες. Ο φίλος Χρήστος θα μου ζητήσει να του υποσχεθώ πως δεν θα γράψω λέξη για όσα είδα, ούτε μια γραμμή γι’ αυτόν. Του το υπόσχομαι, αν και ξέρω ότι δεν θα τηρήσω αυτή την υπόσχεση. Γιατί ο δικός μου Χρήστος είναι πάνω από υποσχέσεις. Είναι αυτό που κάπου στο 1994 είχα γράψει…




Ανηθικότητας το ανάγνωσμα...



Μονολογώντας

(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 10-3-2017)
---------------------------------------------------------------------------

Τούτη τη φορά είχα αποφασίσει να μην εστιάσω στην Πολιτική. Ήθελα να γράψω κάτι για την Άνοιξη, κάτι για τα ελπιδοφόρα μαρτιάτικα πρωινά, για την προσδοκία κάποιων αισιόδοξων ημερών.
Όμως μια είδηση που βγήκε μέσα από τους διαδρόμους της Βουλής, μ’ ανάγκασε να βρίσω ξανά την τύχη μου που ζω σ’ αυτόν τον τόπο, και που ανέχομαι τα σκύβαλα τα οποία κατοικοεδρεύουν στο Κοινοβούλιο. Είκοσι πέντε, λέει, βουλευτές έχουν κόκκινα δάνεια – απ’ αυτά που χορηγεί η Βουλή. Στην αρχή πίστεψα πως αυτοί οι 25 ή κατ’ άλλους 49, ανήκουν στο κίνημα «Δεν πληρώνω», αλλά οι διευκρινήσεις τού προέδρου τής Βουλής μ’ έπεισαν πως πρόκειται για κοινούς μπαταχτσήδες.


Κουίζ: Ποιες οι ομοιότητες μεταξύ του «Βουλευτής» και το «Μπαταχτσής». Η κατάληξη «ης», σίγουρα. Και η ουσία της ιστορίας. Το απλήρωτο άτοκο δάνειο που πήρε ο καθένας απ’ αυτούς σε καιρούς χαλεπούς. Βέβαια, το συνολικό ύψος των 700.000 δεν είναι και κάποιο σοβαρό ποσό, όταν η εταιρία του κ. Καλογρίτσα μόνο σ’ έναν χρόνο πήρε κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ με 39 διαφορετικά δάνεια. Εδώ μιλάμε για τρικούβερτο γλέντι∙ στην ηθικότητα ή νομιμότητα των δανείων της Βουλής θα κολλήσουμε;
Αμ’ αυτές οι φορολογικές ελαφρύνσεις προς πολιτικό προσωπικό, κοινοβουλευτικούς και λοιπούς αιρετούς και διευθυντές υπουργείων; Με ποιο δικαίωμα στην εποχή της καθολικής πτώχευσης να υπάρχουν πρόσωπα που δικαιούνται αυτών των ευεργετημάτων;

Από τη μια οι μπαταχτσήδες βουλευτές, από την άλλη ο Καλογρίτσας, κολλητάρι του Παππά και των άλλων. Στη μέση οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί των 500 ευρώ. Απέναντί τους οι ευνοημένοι από τον φορολογικό νόμο.
Σιγά τα λάχανα. Τους 500ευρους θα κοιτάμε τώρα; Άλλωστε το μέγιστο πρόβλημα είναι με ποιον θα κάνει αλλαξοκωλιά ο ΣΥΡΙΖΑ για να έχει την εξουσία και στο μέλλον. Ο κύριος Φίλης, στον οποίο έχουν ανατεθεί τα πιο δύσκολα, το έχει εκφράσει καλύτερα αυτό. Ούτως ή άλλως, ο Καμένος μάς τελείωσε. Είτε αύριο γίνουν εκλογές, είτε σε δυο χρόνια, στο πολιτικό του φέρετρο έχει από τώρα μπει. Άρα;
Αντιλαμβανόμαστε πλέον πως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα κομματικό σύστημα που υπάρχει μόνο για τον εαυτό του και την ανεγκέφαλη αναπαραγωγή του.
Αυτά δείχνουν περίτρανα ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ηθική επίσης, στις αιτίες της, πολιτισμική και διανοητική.
Ηθική κ. Τσίπρα δεν είναι μόνο το να μην φοράς κέρατα στη σύζυγό σου. Είναι και να μην ευνοείς τους κατέχοντες την ίδια στιγμή που στύβεις σαν λεμόνι τους φτωχούς, τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους. Αν δεν σου το έμαθε αυτό ο μπαμπάς σου ή οι ψευδομαρξιστικές μαθητεύσεις σου, σου το φωνάζω εγώ, μήπως και το ακούσεις και ντραπείς.

Επίσης ηθική ν’ αναγκάσεις τον μέντορά σου κ. Φλαμπουράρη, ν’ ανακαλέσει όσα είχε πει για ανθρώπους που δεν ψάχνουν πια στα σκουπίδια, ν’ ανακαλέσει κι εκείνος ο γελοίος βουλευτής σου, που μας έκανε μάθημα περί αργεντινέζικου παράδεισου, αλλά και να γίνουν σεμνότεροι οι διοικούντες την κρατική τηλεόραση, αφού πληρώνονται από τον Έλληνα φορολογούμενο.
Είναι ηλίθιο για έναν λαό να εκλιπαρεί δανεικά από τον Γερμανό υπουργό οικονομικών και να μην απαιτεί εδώ και τώρα συμμάζεμα των δαπανών σε όλους τους χώρους της δημόσιας διοίκησης. Και είναι δυο φορές ηλίθιο να μην αντιλαμβάνεται ο πρώην «αγανακτισμένος» της όποιας πλατείας ότι μια από τις μεγάλες κακοδαιμονίες μας είναι πως πολλά απ’ αυτά, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα, είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα κάποιων, με πρώτους και καλύτερους τους βουλευτές, τους πέριξ αυτών και τους διάφορους υψηλόβαθμους της κρατικής μηχανής.

Είμαστε τελειωμένοι. Αυτή η αλήθεια δεν ανατρέπεται με συνθήματα και φανφάρες. Πριν ο γραφικός υφυπουργός υγείας βάλει τρία μέτρα κάτω από τη γη δημοσιογράφους, συνολικά η κυβέρνηση έβαλε τρία μέτρα κάτω από τη γη κάθε τίμιο πολίτη, κάθε αγωνιστή και ανήσυχο επιχειρηματία. Άφησε πάνω από τη γη τα λαμόγια.
Με τον κύριο Κουβέλη να σέρνει τον χορό της ανηθικότητας ως την πλέον κραυγαλέα περίπτωση διαπλοκής, με την αξιολόγηση να γίνεται γιοφύρι της Άρτας, με στρατιές από τζάμπα μάγκες, αυτός ο τόπος βαδίζει σ’ ένα μαύρο άγνωστο, χωρίς μέλλον πια, χωρίς μια ελπίδα για τα νέα παιδιά που εντός ολίγου θα ψάχνουν για άλλη πατρίδα.

Άγγελος Πετρουλάκης