Google+ Followers

Γυρίζοντας φύλλο για το φύλο…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ 
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 13/10/2017.
-----------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
------------------------------------

Η μικρή Μαριαλίνα έδειξε με το δαχτυλάκι της μια παράγραφο κειμένου στο βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ δημοτικού. «Πώς γίνεται παππού η Αλκμήνη να είναι παντρεμένη με τον Αμφιτρύωνα και να γεννά παιδί – εννοούσε τον Ηρακλή – με τον Δία, αλλά ο δίδυμος αδελφός του, ο Ιφικλής, να είναι παιδί του Αμφιτρύωνα;» Και πριν ο παππούς ανοίξει το στόμα να μιλήσει για τη Μυθολογία και την ανάγκη των πρώτων ανθρώπων να εξηγήσουν με μύθους πολλά απ’ αυτά που συνέβαιναν γύρω τους, ήρθε η δεύτερη ερώτηση: «Δηλαδή εμείς που είμαστε τρία αδέλφια μπορεί να μην έχουμε τον ίδιο μπαμπά και να μην το ξέρουμε;»
Εδώ σε θέλω μάστορα… Πώς να εξηγηθούν τα ανεξήγητα για ένα παιδί που καλά – καλά δεν είναι εννιά χρονών; Και καλά, μετά από μια δυο ώρες συζήτηση, η Μαριαλίνα είπε ότι κατάλαβε. Έτσι είπε… Κατάλαβε, όμως;
Και ύστερα ήρθε το άλλο μάθημα: Τα θρησκευτικά. Να ’σου ο Ισαάκ και η Ρεβέκκα. Και αυτή δίδυμα γεννά: Τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Όμως η μαμά Ρεβέκκα αγαπάει περισσότερο τον Ιακώβ, που παρότι αγόρι μένει μαζί της στο σπίτι και τη βοηθά, κάνοντας δουλειές μαζί της, ακόμα και μαγειρεύοντας, όπως ένα κορίτσι, ενώ ο Ησαύ ασχολείται με ό,τι ένα αγόρι της εποχής: Το κυνήγι. Η ερώτηση της μικρής Μαριαλίνας προβληματίζει ξανά τον παππού: «Πώς γίνεται παππού μια μαμά ν’ αγαπά περισσότερο το ένα παιδάκι της από το άλλο; Δηλαδή η μαμά μου αγαπάει περισσότερο τον Βάιο ή την Αγάπη από μένα;»
Λοιπόν, μάστορα, άντε ξανά στα δύσκολα. Γιατί εδώ που τα λέμε θρησκευτικά κάνουμε, που τείνουν να διδάξουν αγάπη.
Άλλες μια δυο ώρες συζήτηση για να πει η Μαριαλίνα ότι κατάλαβε και να διατυπώσει τη δεύτερη ερώτηση: «Και γιατί παππού εμείς πρέπει να μάθουμε στο σχολείο, τι έκανε η κακή Ρεβέκκα για να κάνει πιο πλούσιο τον Ιακώβ από το άλλο της παιδί;»
Γιατί;
«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά…» τραγουδά ακόμα ο Σαββόπουλος, δίνοντας ο ίδιος την απάντηση: «Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…». Τα ξέρουν; Ή ξέρουν τα ψέματα, μόνο;
Ξέρουν αυτά που εμείς δίνουμε ως γνώση. Την αλήθεια, μάλλον, τη διαισθάνονται. Για τούτο και μένουν καχύποπτα απέναντί μας.
Από τις πιο σκληρές γελοιογραφίες των ημερών, αυτή του "Κυρ".

Όπως καχύποπτος μένω κι εγώ απέναντι σε όλα όσα διαδραματίστηκαν την Τρίτη στη Βουλή. Στο κατά πόσο πρόθεση όλων ήταν η κοινωνική πρόοδος, η εξέλιξη του κοινωνικού κράτους, η επίλυση προβλημάτων που αντιμετωπίζουν συνάνθρωποί μας. Γιατί το πρόβλημα δεν δημιουργείται απ’ αυτούς που ζουν μια διαφορετική κατάσταση με τον εαυτό τους, αλλά με το πώς αντιμετωπίζονται αυτοί από τους άλλους. Λύνεται αυτό με νομοθετήματα; Δηλαδή πώς θα πεισθούν αυτοί που αντιμετωπίζουν απρεπώς τους συνανθρώπους μας, να έχουν κόσμια συμπεριφορά απέναντί τους και ν’ αναγνωρίζουν σ’ αυτούς το δικαίωμα της επιλογής και του αυτοπροσδιορισμού.
Ο ίδιος ο υπουργός Πολάκης χαρακτήρισε «ντιγκιντάγκες» τα άτομα διαφορετικής σεξουαλικής προτίμησης, λίγες ώρες μετά την ψήφιση του νόμου για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Προσπαθώ να κατανοήσω τη γλώσσα. Αποκαλύπτει το μαχητικό του χαρακτήρα του; Ή μήπως ένα προσωπικό ‘‘πιστεύω’’ που δεν αποκαλύφθηκε με τη θετική του ψήφο;
Πιστεύω πως όλα είναι θέμα αξιοπρεπείας. Είτε το ηλικιακό όριο είναι ελεύθερο από την παιδική ηλικία, με απόφαση των γονιών και ίσως σύμφωνη γνώμη των ειδικών της πολιτείας, είτε στα 25, όλα είναι θέμα αξιοπρεπείας. Κι εδώ θυμάμαι ένα παιγνίδι της σκέψης του αγγλο-ιάπωνα συγγραφέα Καζούρο Ισιγκούρο – για να είμαι κι επίκαιρος, αφού πρόσφατα του έχει απονεμηθεί το Νόμπελ Λογοτεχνίας – ο οποίος αναρωτιέται στο μυθιστόρημά του ‘‘Τα απομεινάρια μιας μέρας’’: «Τι είναι αξιοπρέπεια;». Ο μπάτλερ ευγενών οικογενειών Γκρέιαμ, απαντά πως αξιοπρέπεια είναι «κάτι όπως η ομορφιά μιας γυναίκας, οπότε είναι άσκοπο να την αναλύσουμε», υπονοώντας πως «κάποιος τη διαθέτει ή δεν τη διαθέτει από καθαρή τύχη και μόνον». Αντίθετα, ο μπάτλερ – πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος δηλώνει πως είναι «πεπεισμένος ότι η αξιοπρέπεια είναι κάτι για το οποίο μπορεί κανείς ν’ αγωνίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του να το κατακτήσει».
Ο εξαιρετικός "Αρκάς" τα είπε όλα όσα αφορούν προθέσεις...
 Είμαι καχύποπτος απέναντι σε όλα πια. Διαισθάνομαι ότι πίσω από τη συζήτηση περί φύλου, υπάρχει τεράστια αλλαγή φύλλου. Τι εννοώ; Πώς ελάχιστοι από τους κοινοβουλευτικούς ψήφισαν κατά συνείδηση. Άρα δεν ψήφισαν ως βουλευτές, αλλά ως στρατιώτες ενός συστήματος. Γύρισαν φύλλο και στάθηκαν ασυνεπείς με αυτά που ήθελαν να υποστηρίξουν. Όπως και πολλές άλλες φορές. Που οικειοποιήθηκαν το ψέμα.
Ένα ψέμα, λοιπόν…


Η μιζέρια έχει πάντα πιστούς…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ

-------------------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-------------------------------------------

Πηγαίνοντας για την Αγιά, στο ύψος του χωριού Δήμητρα, ο δρόμος κάνει μια μικρή παρέκκλιση. Κάποια βυζαντινά λείψανα ‘‘ανάγκασαν’’ τον δρόμο να κάνει αυτήν τη μικρή παράκαμψη. Και ορθά. Δεν μπορεί ό,τι αρχαίο βρίσκουμε στον δρόμο μας να το ισοπεδώνουμε. Η αρχαιότητα είναι η μεγάλη μας κληρονομιά, που πρέπει να τη σεβόμαστε και όχι μόνο.
Γι’ αυτό το ‘‘και όχι μόνο’’ ο προβληματισμός και ο λόγος. Γιατί τα βυζαντινά λείψανα βρέθηκαν, σίγουρα καταγράφηκαν και… Και εγκαταλείφθηκαν. Χορτάριασε το τόπος γύρω τους και οι περισσότεροι περνούν πλάι τους χωρίς να ξέρουν τι είναι. Από αξιοποίηση: Μηδέν.
Σίγουρα γι’ αυτήν την αρνητική αξιοποίηση δεν φταίνε οι αρχαιολόγοι. Τα κονδύλια άλλοι τα βγάζουν. Τα χρήματα άλλοι τα δίνουν. Όπως και τους νόμους άλλοι τους σχεδιάζουν και τους ψηφίζουν. Και αυτοί οι άλλοι πρέπει ν’ αναζητηθούν αλλού. Στις πολιτικές ηγεσίες. Τελεία και παύλα.
Γεράκι - Τόπος κατάλληλος για βοσκές προβάτων.
 Στον Πάρνωνα, λίγο έξω από ένα γραφικό χωριό, τον Κοσμά, υπάρχουν τα ερείπια μιας ολόκληρης βυζαντινής πολιτείας. Το Γεράκι είναι ο ‘‘μικρός Μυστράς’’ της Λακωνίας, χτισμένο στα ερείπια της αρχαίας αχαϊκής πόλης Γερόνθραι. Το μεσαιωνικό κάστρο του, που δεσπόζει σε γειτονικό λόφο με πανοραμική θέα, οικοδομήθηκε τον 13ο αιώνα, όταν η περιοχή είχε παραχωρηθεί στον Φράγκο βαρόνο Γκυ ντε Nιβελέ, μετά τη Δ' Σταυροφορία. Στα κατοπινά χρόνια πέρασε στην κυριαρχία των Βυζαντινών, των Τούρκων και των Ενετών. Οι ιστορικές βυζαντινές εκκλησίες του είναι μοναδικά δείγματα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής. Ο χώρος, όμως, είναι πρόσφορος για βόσκηση αμνοεριφίων. Εγκαταλειμμένος όπως εκατοντάδες άλλοι αρχαιολογικοί χώροι που περιμένουν υπομονετικά την ανάδειξή τους, έτσι ώστε να γίνουν σημεία έλξης και των τουριστών, αλλά και όσων θέλουν να προσεγγίσουν την ελληνική ιστορία.
Οι σκέψεις αυτές μ’ επισκέφθηκαν καθώς παρακολουθούσα τις εξελίξεις στο Ελληνικό. Άλλα ρεπορτάζ μιλούσαν για ανύπαρκτες αρχαιότητες, άλλα για μη αξιοποιήσιμες, άλλα πως δεν έγινε αυτοψία στο χώρο, άλλα για κατάφορη παραβίαση του χώρου. Συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, συζητήσεις επί συζητήσεων. Να έχουμε να λέμε, δηλαδή.
Δεν διάβασα, όμως, κανένα άρθρο που να μιλά για το ποιες αρχαιολογικές εργασίες έγιναν τόσα χρόνια στον συγκεκριμένο χώρο. Προφανώς δεν υπήρξαν κονδύλια για την ανάδειξή του ή δεν ήταν στις προτεραιότητες του αρμόδιου υπουργείου. Δεν διάβασα πουθενά για το πόσοι επισκέφθηκαν τον συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο. Και είναι φυσικό να μην γίνεται αναφορά, αφού ο χώρος δεν είναι επισκέψιμος, κάτι δηλαδή σαν τα βυζαντινά λείψανα στη δική μας Δήμητρα.
Όλα είναι υπόθεση πατριδογνωσίας. Η αξιοποίηση των αρχαιοτήτων που θα βρεθούν κατά την εκσκαφή ενός υπόγειου χώρου στάθμευσης δεν δίνει ψήφους σε κανέναν τοπικό βουλευτή, όπου κι αν αυτά βρίσκονται. Αντίθετα, κάποιοι διορισμοί δίνουν. Η ανασύσταση της ΕΡΤ σίγουρα έδωσε και θα δώσει ψήφους. Κι ας επικρατεί στα υψηλά της κλιμάκια εμφύλιος πόλεμος. Όχι πως δεν είναι χρήσιμο ένα κρατικό κανάλι για κάτι πιο ποιοτικό από την μπαζοβροχή που επικρατεί στα ιδιωτικά κανάλια. Άλλο όμως το πιο ποιοτικό, άλλο το κομματικό – προπαγανδιστικό. Γιατί είναι αφελές κάποιος να ισχυριστεί ότι η ΕΡΤ επανασυστήθηκε με κανόνες τού υπερκομματικού. Η ύβρις είναι πως και η νέα ΕΡΤ έχει χτιστεί με όλα τα σαθρά υλικά του παρελθόντος και με το ίδιο αγίασμα: Τα χρήματα των Ελλήνων φορολογούμενων.
Βέβαια στις αρχαιότητες η κομματικοποίηση δύσκολα βρίσκει εφαρμογή. Απαιτεί πολλές διεργασίες. Γι’ αυτό και η εμπλοκή στο Ελληνικό.
Όμως βρισκόμαστε στο 2017, δηλαδή σε μια εποχή που απαιτεί φωτεινά μυαλά και γενναίες αποφάσεις. Σήμερα κανείς δεν δικαιούται να κλείνει τα μάτια στις προκλήσεις του μέλλοντος. Πολύ περισσότερο εκείνος που μιλά για βροχή επενδύσεων και αναπτυξιακά θαύματα. Πρώτα αυτός θα πρέπει να κατανοήσει πόσο μεγάλη γελοιότητα είναι να μιλάς για τις υποθέσεις αυτές, όταν οι υποτακτικοί σου ανακαλύπτουν δάσος στο πρώην αεροδρόμιο, πόση θρασύτητα απαιτείται να μιλάς για Παιδεία με το Πολυτεχνείο να έχει καταντήσει άντρο ναρκομανών και μπαχαλάκηδων, πόση αλητεία χρειάζεται να ευλογούνται οι ομάδες φοιτητών που εξευτελίζουν και τρομοκρατούν καθηγητές…
Η μιζέρια είναι έξοχο συστατικό λαϊκισμού. Η δειλία ακόμα ένα. Ο στρουθοκαμηλισμός άλλο ένα. Οι ανίερες συμμαχίες μια τεράστια ομπρέλα που κρύβει τον ήλιο. Σε μια Ελλάδα που έχει ανάγκη μόνο τον Ήλιο.

ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ



Αντιπολίτευση δεν σημαίνει αλητεία…
Αλλά και η αλητεία δεν επιτρέπεται να κυβερνά!

-------------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
 -------------------------------------

Δεν ξέρω πόσο αμάρτημα είναι αν ως υπουργός βρεθείς, έστω για βόλτα, στο Λονδίνο, και χρησιμοποιήσεις τον οδηγό και το αυτοκίνητο της πρεσβείας τού τόπου σου, έστω και για να επισκεφτείς εμπορικά καταστήματα; Πάντως ακόμα κι αν είναι παράτυπο, δεν είναι ουσιαστικά άξιο να ξεσηκώσει θόρυβο και ν’ αποτελέσει δημοσιογραφικό θέμα. Μάλλον αγγίζει τα όρια της αλητείας…
Βεβαίως και αλητεία είναι να είσαι υπουργός και να βουρκώνεις, δήθεν, όταν επιχειρείς να δικαιολογήσεις τα μέτρα που επέβαλε η κυβέρνησή σου κι έπληξαν και τους φτωχούς. Όχι, δεν βουρκώνεις από πόνο. Θέατρο κάνεις, κακό, αλήτικο.
Ο λόγος για όσους δεν κατάλαβαν είναι για τον κ. Καμμένο, που οδηγείται από ατόπημα σε ατόπημα.

Γιατί ατόπημα είναι για έναν δημόσιο άντρα η ψυχαγωγία σε καζίνο και η συμμετοχή σε τυχερά παίγνια. Τελεία και παύλα. Τα λεφτά επίσης δεν είναι δικά του. Ο ελληνικός λαός του τα δίνει, όσο είναι μισθοδοτούμενος από το δημόσιο.
Όσο για την απάντηση της συζύγου; Αυτό κι αν είναι ατόπημα. Κάποιος θα πρέπει να της δείξει ποια είναι η θέση της σε ζητήματα που αφορούν τον μισθοδοτούμενο από τον ελληνικό λαό σύζυγό της.
Δεν είναι ατόπημα όμως το να κοιμηθεί σ’ ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο. Αρκούν τα υπουργικά εισοδήματα για να πληρωθεί τριών ημερών διαμονή. Είναι, όμως, ατόπημα να έχεις δηλώσει πως δεν θα πληρώσεις ΕΝΦΙΑ. Εγώ τον πλήρωσα και θα τον πληρώσω. Εσύ, γιατί όχι; Και θα ήθελα ο υπουργός των Οικονομικών να υποχρεώσει τον διευθυντή της αρμόδιας Εφορείας να δηλώσει αν εν τέλει ο κ. Καμμένος έχει πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ του. Αν δεν τον έχει πληρώσει, τότε, ναι, η διαμονή σε ξενοδοχείο πολυτελείας είναι αλητεία.
Βέβαια είναι θρασύτατη αλητεία και το να ισχυρίζεσαι ως δημόσιο πρόσωπο ότι είναι μαύρο αυτό που όλη η ανθρωπότητα βλέπει πως είναι λευκό. Γιατί αυτό ακριβώς ισχυρίστηκε ο κ. Τσιρώνης, οικολόγος δηλωμένος: «Γιατί κατηγορείτε τον Σύριζα για τη ρύπανση στο Σαρωνικό; Δηλαδή φταίει η Σοβιετική Ένωση, για το Τσερνομπίλ; Η πυρηνική ενέργεια ευθύνεται».

Όχι κ. Τσιρώνη. Δεν φταίνε τ’ αυτοκίνητα για τ’ ατυχήματα, ούτε η θάλασσα για τα ναυάγια. Ούτε η πυρηνική ενέργεια για όποια ατυχήματα ή για τη χρησιμοποίησή της σε πολεμικούς σκοπούς. Οι άνθρωποι φταίνε. Και στο Τσέρνομπιλ οι ευθύνες είναι των Σοβιετικών. Αν όχι των ηγετών, πάντως εκείνων που είχαν την ευθύνη. Και όλοι ξέρουν πως στη Σοβιετική Ένωση για να κατείχες κάποιο αξίωμα έπρεπε να ήσουν όργανο του Κόμματος. Τα υπόλοιπα είναι μπούρδες…
Ένας όμως υπεύθυνος πολιτικός δεν λέει μπούδρες. Ακόμα και αν είναι απόμαχος.


Μπούρδες είπε, όμως, ο κ. Κουρουμπλής, είπε και ο κ. Παπαχριστόπουλος.
«Γιατί να μην κάνουν μπάνιο;», οι πολίτες, αναρωτήθηκε, σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή, ο πρώτος.
Ο δε, δεύτερος: «Να σας πω ότι σήμερα, επειδή έχω ένα πρόβλημα με το πόδι μου, έκοψα τον τετρακέφαλο, πήγα και έκανα μπάνιο στη Βούλα. Δεν είδα καμία κηλίδα. Δεν έχω καμιά τρέλα να κάνω μπάνιο, αλλά σας λέω τι είδα» είπε χαρακτηριστικά από το βήμα τής Ολομέλειας της Βουλής. Ακόμα κι έτσι να ήταν, δεν λέγεται, γιατί λειτουργεί σαν παραίνεση. Όταν κάποιος θέλει να είναι δημόσιος άντρας…
Όμως οι μπούρδες κατάντησαν να είναι πολιτικός λόγος. Λυπηρό. Και τι να θυμηθεί κανείς; Τους πρόσφυγες που λιάζονταν στις πλατείες; Τα γεμιστά; Τα «γκόου μπακ κ. Μέρκελ;», Το σχίσιμο των μνημονίων; Το «στα τέσσερα;»
Βιβλίο ολόκληρο γεμίζουν. Το «Λεξικό Χωρίς Γραβάτα» τού δημοσιογράφου Γιάννη Βλαστάρη θα χρειαστεί να συμπληρωθεί με Β΄ τόμο.
Ας μη μιλήσουμε και για τις κάθε τόσο «κόκκινες γραμμές», που όχι μόνο ξέβαψαν, αλλά οι περισσότερες έγιναν «κόκκινα φώτα» για να δείχνουν την ύπαρξη πορνείων, που πλέον μετατρέπουν σε υπηρεσίες Τρούμπας τα «καπάκια» στην πολιτική ζωή.
Ας επιστρέψουμε στη δημοσιογραφία. Περισσότερο από ποτέ, σήμερα, οφείλει να είναι τίμια. Ρεαλιστική. Να πείθει μέσα από την ίδια την πραγματικότητα. Έωλα ρεπορτάζ, αστήριχτα «κατηγορώ», εντυπωσιασμοί τής φτήνιας δεν χαρακτηρίζουν τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα. Και είναι θλιβερό, αυτό, όταν συμβαίνει. Και συμβαίνει, δυστυχώς…
Ελέγχεις την εξουσία με τεκμήρια, με στοιχειοθετημένο λόγο, αποδίδοντας ευθύνες εκεί που πρέπει. Δεν χρησιμοποιείς πυροτεχνήματα. Αυτό έκανε η «Αυριανή», καθιερώνοντας τον επαίσχυντο χαρακτηρισμό «Αυριανισμός». Αυτό κάνουν και τα στρατευμένα ΜΜΕ. Που βλάπτουν τη δημοκρατία, περισσότερο απ’ ότι το τσιγάρο την υγεία. Αλλά οι εκδότες τους δεν έχουν το θάρρος να γράψουν ψηλά στην πρώτη σελίδα: «Μη μας διαβάζετε. Βλάπτουμε σοβαρά την αλήθεια».
Δεν μου αρέσει να επικαλούμαι απόψεις άλλων περί ηθικής και δημοσιογραφίας. Η θητεία μου κοντά πενήντα χρόνια στον Τύπο μού δίνει το δικαίωμα να έχω δική μου άποψη. Η ηθική, μπορεί να έχει δυσδιάκριτα όρια από την ανηθικότητα, κάποιες φορές, όμως έχει. Ίσως να θυμίζει κάποιες φορές την ακροβασία. Ναι, ο δημοσιογράφος περπατά σε τεντωμένο σκοινί. Είναι εύκολο να χάσει την ισορροπία του και να γκρεμιστεί, τουλάχιστον στα μάτια των αναγνωστών. Για τούτο και το αίσθημα της δικαιοσύνης πρέπει να είναι μέσα του ισχυρό, όπως και το ζήτημα της αξιοπρεπείας αταλάντευτο. Ο δημοσιογράφος οφείλει να είναι σεβαστός και όχι να γίνεται μισητός.

------------------------------------ 
Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή, 29-9-2017 στην έντυπη Larissa net.

Ο Ιπποκράτης είναι υπόθεση όλων



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
-----------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-----------------------------------
 (Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 22/9/2017)
Ο αείμνηστος χειρουργός Γιώργος Κατσίγρας δεν έγινε ποτέ πανεπιστημιακός. Όμως στο όνομά του έπιναν νερό χιλιάδες Λαρισαίοι. Η περισσότερη περιουσία του ήταν σε έργα ζωγραφικής και σε αντικείμενα μνήμης, όπως η απόκτηση του γραφείου του Σλήμαν. Υπήρξε αδαμάντινος και χαλκέντερος. Ζούσε λιτά, απόκοσμα θα έλεγε κανείς. Δεν είχε ξοδέψει ούτε ένα δευτερόλεπτο της ζωής του σ’ αυτό που λέμε ‘‘κοσμική ζωή’’. Διάβαζε, όχι μόνον Ιατρική, αλλά κλασικούς και παγκόσμια λογοτεχνία. Ο λακωνικός λόγος του ήταν απόλυτα φιλοσοφημένος. Δεν υπήρξε αργυρόνητος, φιλάργυρος, χαμερπής. Δώρισε την τεράστια πινακοθήκη του στον δήμο Λαρισαίων και η πόλη απέκτησε τη δεύτερη, μετά την Εθνική Πινακοθήκη, πινακοθήκη της χώρας.
 
Ο γιατρός Γιώργος Κατσίγρας
Πολύ πριν το 1970 άκουσα για πρώτη φορά από τα χείλη του για τον Ιπποκράτη. Μαθητής γυμνασίου ακόμα. Στη συνέχεια, συχνά – πυκνά, σε συζητήσεις μας, μιλούσε γι’ αυτό το όνειρο. Όμως η ιδέα δεν ωρίμασε ποτέ.  Ίσως γιατί το εγχείρημα να συνδέσει η Λάρισα τη σύγχρονη ταυτότητά της με τον Ιπποκράτη, δεν είναι υπόθεση ενός ανθρώπου. Απαιτεί πολλούς αυτός ο τροχός για να περιστραφεί.
Αργότερα πολύ, γνώρισα ένα άλλο, επίσης ιστορικό πρόσωπο της Λάρισας τον αρχίατρο Δημήτρη Παλιούρα, κι έμαθα ότι από τον Ιούλιο του 1953, που είχε αναλάβει διευθυντής του 404 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Λάρισας, είχε ρίξει τον σπόρο για την ανάδειξη της σχέσης του Ιπποκράτη με την πόλη μας. Με δική του πρόταση, όταν ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, ο Σύλλογος μετονομάσθηκε σε «Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας ‘‘ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ’’» (1965).
Οι προσπάθειες όμως του άοκνου εκείνου γιατρού δεν σταμάτησαν εκεί. Ανήσυχος Δημότης (το κεφαλαίο ‘‘Δ’’ του ανήκει) έχει αναλάβει και την προεδρία τού Μορφωτικού Εκδρομικού Συνδέσμου Λαρίσης «ΑΡΙΣΤΕΥΣ» Με την ιδιότητά του αυτή αναλαμβάνει πρωτοβουλία για την ανέγερση τού μνημείου τού Ιπποκράτη. Δήμαρχος τότε της πόλης είναι ο  Αλέξανδρος Χονδρονάσιος. Υιοθετεί την πρότασή του και αναθέτουν την μεν αρχιτεκτονική μελέτη του μνημείου στον αρχιτέκτονα Αργύρη Οικονόμου. Ο γλύπτης Γεώργιος Καλακαλλάς αναλαμβάνει να φιλοτεχνήσει το άγαλμα. Δώδεκα χρόνια μετά (1978) γίνονται τα εγκαίνια του μνημείου και τ’ αποκαλυπτήρια του αγάλματος.
Τα χρόνια περνούσαν με τις αρχικές προσδοκίες να μαραζώνουν και ν’ ατονούν. Οι αναφορές στον Ιπποκράτη ήταν συνήθως ευχολόγια και προτάσεις που δεν έφταναν στην υλοποίηση. Μέχρι που τον Ιούνιο του 2015 εκπαιδευτικοί πέντε σχολείων τής πόλης μας παίρνουν την πρωτοβουλία και ιδρύουν τον σύλλογο «Ο Ιπποκράτης στη Λάρισα», επιθυμώντας να φέρουν τους μαθητές τους κοντά στην ιπποκρατική ιδέα, αλλά και να επεκτείνουν την ιδέα αυτή εκτός της πόλης.
Πρόεδρος του συλλόγου ο Ρίζος Χαλιαμπάλιας.
Ο Ρίζος Χαλιαμπάλιας με τον γλύπτη Γιώργο Καλακαλλά.

Το μνημείο καθαρίζεται και γίνεται επισκέψιμο. Οι δράσεις ξεκινούν. Για να φτάσουμε στο βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου, όπου στην αυλή του Μύλου, ο σύλλογος συνδιοργανώνει με τον Δήμο Λαρισαίων, την Περιφέρεια Θεσσαλίας και την Ιατρική Σχολή μια μεγαλειώδη εκδήλωση, που συγκεντρώνει κάπου 1.700 Λαρισαίους. 

Το μουσικό σκέλος το εμπιστεύονται στον Λαρισαίο συνθέτη Γιάννο Αιόλου. Το εικαστικό στον επίσης συμπατριώτη μας ζωγράφο Χρήστο Παπανικολάου.
Κεντρικός ομιλητής, ο εκ Συκουρίου διάσημος καρδιοχειρουργός Σωτήρης Πράπας, Διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής του νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν», μέλος του Διεθνούς Ιπποκρατείου Ιδρύματος, που υπηρετεί την Ιπποκρατική Ιδέα περισσότερα από είκοσι χρόνια με ποικίλες δραστηριότητες. Ανάμεσα στις δραστηριότητές του και η διοργάνωση του 18ο Παγκόσμιου Καρδιοχειρουργικού Συνεδρίου στην Κω τού Ιπποκράτη.
 
Ο καρδιοχειρουργός Σωτήρης Πράπας
Η εκδήλωση «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ – Η αέναη επιστροφή» είναι αναμφίβολα ο μεγάλος σταθμός στις προσπάθειες για την ανάδειξη της πόλης μας ως πόλη όπου ο Ιπποκράτης έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, κοντά πενήντα, και εξέλιξε την επιστήμη της Ιατρικής, έγραψε δε και τα περισσότερα έργα του, για να πεθάνει σε βαθιά γεράματα. Ίσως είναι η πόλη που υποχρεούται ν’ αναδείξει το έργο του Ιπποκράτη, ακόμα περισσότερο και από την Κω, αφού εδώ ωριμάζει η ιατρική τέχνη του Ιπποκράτη.
Αυτό δεν έχει συμβεί. Παρά το ότι η πόλη μας απέκτησε ένα από τα πληρέστερα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία τής χώρας και διαθέτει Ιατρική Σχολή. Περισσότεροι από εκατό πανεπιστημιακοί διδάσκοντες∙ κάποιες εκατοντάδες γιατροί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Πολλές εκατοντάδες γιατροί στην πόλη. Όλοι έχουν ορκιστεί με τον όρκο τού Ιπποκράτη. Με σοβαρά ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η «ιατρούπολη» της ελληνικής επαρχίας. Ακόμα και στο χώρο της πολιτικής γιατροί της Λάρισας κατέλαβαν κυβερνητικές θέσεις.
Ακόμα έχει και δυο αρχαία θέατρα, το ένα μάλιστα σημαντικότατο, αν και αυτό περιμένει υπομονετικά την πλήρη αποκατάστασή του.
Έχει και έναν γιατρό με τεράστιο πνευματικό ορίζοντα και πλούσια συνεισφορά στα ιστορικά της Λάρισας, τον ευγενικό Νίκο Παπαθεοδώρου, ανεκμετάλλευτο. Και κάποιους ιδιαίτερα σοβαρούς ιστοριοδίφες.
Τα περί Ιπποκράτη έμειναν πίσω, όμως. 
 
Ο Ρίζος Χαλιαμπάλιας με μαθητές σε εκπαιδευτική επίσκεψη στο μνημείο.
Με τον Ρίζο Χαλιαμπάλια να βαδίζει μάλλον μοναχικό δρόμο…
Είθε ο Δήμος Λαρισαίων, πλέον, να πάρει σοβαρά στα χέρια του την υπόθεση αυτή και να επιχειρήσει γενναίες πρωτοβουλίες, που θα πάρουν διεθνείς διαστάσεις, συνδέοντας, όπως έχει προτείνει ο Σωτήρης Πράπας το Αρχαίο Θέατρο με τον Ιπποκράτη, το θαυμάσιο νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, την Πινακοθήκη Κατσίγρα και άλλα πολύτιμα στοιχεία τής πόλης μας σε μια προσπάθεια συνολικής ανάπτυξης της νέας Λάρισας.


“Το αιώνιο σώμα – Corpus Aeternum” μιας βραδιάς για τον Ιπποκράτη και την πόλη μας



Προσωπικά
---------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη 
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 22/9/2017)


 Η γιορτή τελείωσε. Η υπόθεση να γίνει ο Ιπποκράτης
ένας πυρήνας πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων
απόκτησε ιστορικό παρελθόν.
Είθε η εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου
να είναι η αρχή μιας ιστορίας που θα γίνει θεσμός για την πόλη.

Ο συνθέτης Γιάννος Αιόλου, αυτό το Σαββατοκύριακο, θα μπορέσει να το αφιερώσει στη μικρούλα κόρη του, χωρίς να έχει στο μυαλό του όσα τον απασχολούσαν τα τελευταία Σαββατοκύριακα σε σχέση με «Το αιώνιο σώμα».
Ο ζωγράφος Χρήστος Παπανικολάου επέστρεψε και πάλι στις σκαλωσιές του καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως στα Τίρανα, δίπλα στον Αναστάσιο.
Ο καρδιοχειρουργός Σωτήρης Πράπας επιστρέφει σήμερα αργά το βράδυ από τη Ρουμανία, αφού εν τω μεταξύ, Δευτέρα και Τρίτη, είχε χειρουργήσει κάποιες καρδιές στο Ερρίκος Ντυνάν.
Ο Δήμαρχος της πόλης μας επέστρεψε από το Κορκ της Ιρλανδίας, έχοντας παραλάβει το διεθνές βραβείο της UNESCO “Learning Cities 2017”, που απονεμήθηκε στη Λάρισα, όπως και σε άλλες 15 πόλεις απ’ όλο τον κόσμο, στο πλαίσιο της Διεθνούς Συνδιάσκεψης για τις ‘‘Πόλεις που Μαθαίνουν’’.

Η εκδήλωση που παρακολουθήσαμε το βράδυ του Σαββάτου τής 16ης Σεπτεμβρίου, πήρε ήδη τον δρόμο τής ιστορίας, διεκδικώντας μια θέση στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί.
Ήμουν κι εγώ εκεί…
Θα μπορώ να το λέω και να το γράφω με συγκίνηση. Θα μπορώ να το ξαναζώ όσο η φύση μού επιτρέπει ν’ ανακαλώ στη μνήμη γεγονότα τού χθες.
Σε όσους, δε, διατυπώνουν ενστάσεις, θα μπορώ ν’ απαντώ: «Ιδού δόξης στάδιον λαμπρόν. Επιχειρείστε το ανάλογο». Άλλωστε δημοκρατία σημαίνει και ίσες ευκαιρίες για όλους.

Ανακαλώ στη μνήμη μου, λοιπόν, εκείνο το βράδυ στην αυλή τού Μύλου, χώρο ιδιαίτερα εμβληματικό για την πόλη μας, χωρίς καμιά επιθυμία να τιθασεύσω το συναίσθημα που παραμένει ζωντανό μέσα μου.

-Ο Γιάννος Αιόλου επιχείρησε κάτι εντελώς πρωτοποριακό. Βεβαίως, κατά νου θα είχε να εκφράσει πληρέστερα του ήχους που παράγει το ίδιο το ανθρώπινο σώμα, αφού μ’ αυτό καταπιάστηκε ο Ιπποκράτης, έχοντας έγνοια του να το θεραπεύει.
Η πόλη σίγουρα δεν είχε ακούσει ορχήστρα (όχι χορωδία) φωνών. Ούτε περίμενε ν' ακούσει. Σαφώς το έργο είχε τη δυναμική που τον χαρακτηρίζει ως συνθέτη, η δε επανάληψη των μέτρων τόνιζε αυτήν ακριβώς τη διάσταση.
Η παραγωγή των ήχων υπήρξε άψογη, η δε διεύθυνση του συμπολίτη μας Δημήτρη Κτιστάκη υποδειγματική. Μετρημένες, ψύχραιμες οι κινήσεις του, ως μαέστρου, οδήγησαν σε άψογο αποτέλεσμα. Έχω την έποψη πως την αντιμετώπισε ως πρόκληση και στάθηκε απέναντί της στιβαρός και ώριμος, δικαιώνοντας τον συνθέτη.
Το πιάνο αποτέλεσε την κορυφαία συναντίληψη του αιώνιου σώματος ή έστω της επιστροφής του στην καθημερινότητα. Ο Θάνος Μαργέτης δεν υπήρξε απλός εκτελεστής, αλλά μου πέρασε την εντύπωση πως ήταν ένας αισθαντικός σολίστας που αφουγκράστηκε τη μελωδία του σώματος και την ερμήνευσε με τέλειο συνδυασμό πάθους και ορθολογισμού. Συχνά το άκουγα ως βήματα ανθρώπου σε βρεγμένη γη, νύχτα ασέληνη, ενώ σε κάποιες στιγμές ένιωσα τους ερωτικούς σπασμούς μιας επιστροφής αέναης οργασμικής διαδικασίας.
Είμαι βέβαιος πως ο Ιπποκρατικός λόγος, ή άλλως η σκέψη τής Ιπποκρατικής ολότητας, δεν θα μπορούσε να βρει άλλο ποτάμι για να μας πλησιάσει, ούτε μιαν άλλη μουσική ιδέα για να παράγει την υγεία και το αντίθετό της, τον πόνο και το αντίθετό του, τη ζωή και τη φθορά.
Πιστεύω πως και για τους 1.700 θεατές-ακροατές της βραδιάς αποτέλεσε μιαν έκπληξη.
Πόσοι εισχώρησαν στο έργο; Ποιος μπορεί να μιλήσει γι’ αυτό;
Εκείνο που μπορώ να πω, μάλλον με βεβαιότητα, είναι πως πολλοί αλώθηκαν και βαθιά μαγεύτηκαν. Αυτό δε ήταν το σημαντικό. Η συγκίνηση που μπορεί να προκαλεί ο δημιουργός Τέχνης είναι το μεγάλο ζητούμενο. Σ’ αυτό ο  Γιάννος Αιόλου θριάμβευσε.
Πολλά από τα μέρη τού έργου τα παρακολούθησα χωρίς εικόνα, με τα μάτια κλειστά. Η αίσθηση ήταν άλλη.


-Ο Χρήστος Παπανικολάου δεν ήταν η πρώτη φορά που καταπιάστηκε με το ανθρώπινο σώμα. Η κίνησή του, οι μύες και η λειτουργία τους ως εικαστική πρόκληση, έχουν αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερη προσήλωση από τον ζωγράφο. Το κάλεσμά του Από τον Γιάννο, να είναι αυτός που θα συνόδευε τη μουσική σύνθεση, ήταν η μεγάλη πρόκληση.
Όμως το σώμα είναι ύλη και ως ύλη υπάρχει και την αντιλαμβάνεται κάποιος βιωματικά. Για τούτο και η συνοδεία τού «Αιώνιου Σώματος» από τα έργα τού φίλου Χρήστου, ήταν μια οπτικοακουστική απογείωση. Εύχομαι ό,τι αισθάνθηκα να το βίωσαν και άλλοι, που πιθανόν να μην είναι μυημένοι στη μανιέρα τού Χρήστου Παπανικολάου.
Ο ζωγράφος έχει ασχοληθεί πολλάκις με το ανθρώπινο σώμα, την ανατομία, την αποτύπωση του υποδόριου κόσμου, τη λειτουργία τών μοχλών κίνησης, το θαυμαστό κόσμο των μυών, το μυοσκελετικό σύστημα και την αποθέωση των γραμμωτών μυών. Η αντιμετώπιση του σώματος από τον Χρήστο Παπανικολάου είναι ιερή υπόθεση αφού σ’ αυτό αναπτύσσεται ο εσωτερικός – πνευματικός κόσμος, αυτό που λέμε ψυχή ή άγγιγμα του Θεού.
Η προβολή των 77 έργων του σε εξαιρετική αλληλουχία στην επιφάνεια της πρόσοψης του Μύλου με την αιωνόβια λιθοδομή, υπήρξε θέαμα ιδιαιτέρως εντυπωσιακό. Η γιγάντωση της εικόνας στις τεράστιες φωτεινές διαστάσεις, λειτούργησε καθηλωτικά.
  

-Γιάννο Αιόλου…
Σ' ευχαριστώ για όσα μου έδωσες. Δεν είχα άλλη όμοια εμπειρία στη ζωή μου. Με ξαναγύρισες χρόνια πολλά πίσω όταν παρουσίασες στο Κηποθέατρο το μεγαλειώδες «Ο χορός των νεκρών ρόδων» με τη Συμφωνική της Σόφιας.
Σε κάποιες στιγμές, που έβγαινε μόνο του το πιάνο και αν δεν κάνω λάθος στην πρόσοψη του Μύλου έβλεπα μια γυναικεία φιγούρα του Χρήστου, ο νους μου αστραπιαία ανακάλεσε το «Ταγκό των Χριστουγέννων» με τη ρωμαλέα ραγισμένη φωνή τού Γιώργου Νταλάρα να μιλά για τον πλέον ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής μας, για τη μια στιγμή που μένει για πάντα.
Εκείνον τον Έρωτα που μας αιχμαλώτισε σε μια συζήτηση εκ βαθέων ,απομεσήμερο Δεκεμβρίου, στο ακρογιάλι τής Μονής τού Βατοπεδίου, με τον Χρήστο και τον Πέτρο.
Σου εύχομαι ν' ανεβαίνεις όλο και πιο ψηλά. Οι μουσικές σου, εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια, ανήκουν στα πολύτιμα αποκτήματά μου.


-Χρήστο Παπανικολάου…
Σ’ ευχαριστώ για όσα πήρα ολοκληρωμένα, το βράδυ του Σαββάτου. Αποσπασματικά είχα κοινωνήσει με το έργο σου, με την ανάγκη σου να δώσεις τον υποδόριο κόσμο με τη γνώση τού δημιουργού ζωγράφου και την εμμονή σου στη γραμμική φωτοσκίαση δια της μονοχρωμίας.
Αδιαφορώ αν κάποιοι υποστηρίξουν ότι ο θαυμασμός μου είναι απόρροια της φιλίας μας. Πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, όταν ήσουν… έγκλειστος στα Εκπαιδευτήρια τής Μαίρης Ράπτου, είχα πει πως θα υψιπετείς προς την αιωνιότητα. Το επανέλαβα συχνά αυτό. Μπροστά στον ‘‘Άγγελο’’ στο παρεκκλήσι τής Εξόδου, αλλά και μέσα στο παρεκκλήσι τού καθεδρικού ναού τής Αναστάσεως, στα Τίρανα, πάνω στην σκαλωσιά τού ναού, πρόσφατα… Και δεν μετάνιωσα.
Αν κάτι με πονεί, είναι που δεν μπορώ να σε σφίγγω συχνά στην αγκαλιά μου.

-Σωτήρη Πράπα…
Σ’ ευχαριστώ που με οδήγησες βαθύτερα στην Ιπποκρατική ιδέα. Ανήκω σ’ αυτούς που ξέρουν πως η ανησυχία σου και το όνειρό σου να γίνει η πόλη μας η «Ιπποκρατική Πόλη» ξεπερνά τις δυο δεκαετίες.
Ξέρω τις προσπάθειές σου στην Κω και τη δραστηριοποίησή σου να περάσεις την ιδέα αυτή σε συναδέλφους σου άλλων χωρών και σε συναδέλφους σου που έχεις εμφυσήσει την ιδέα τής Γέφυρας τής Καρδιάς, και σε άλλους.
Ξέρω τι είναι Ιατρική για σένα, πολύ καλύτερα από πολλούς άλλους. Η πόλη σου σε λατρεύει. Οι απλοί συμπατριώτες που πήραν ζωή από τα χέρια σου, πίνουν νερό στο όνομά σου.
Είδα το δάκρυ στα μάτια τού σεβαστού μας Παναγιώτη Καραβάνα, όταν τον αγκάλιασες.
Είδα πως έτρεμαν τα χέρια του Γιάννη Διαμαντή όταν σ’ αγκάλιαζε.
Είδα πολλούς που ήθελαν να σε φιλήσουν. Ευτύχισες να μπεις στις καρδιές μας, σαν γιατρός, σαν άνθρωπος, σαν φίλος…


-Μ’ απασχολεί χρόνια ένα «γιατί;» γύρω από τον Ιπποκράτη και την πόλη μας, τότε.
-Γιατί άραγε ο Ιπποκράτης να επιλέξει τη Λάρισα για κατοικία και για δραστηριοποίησή του. Στον ελλαδικό χώρο, ήδη, υπήρχαν αναπτυγμένα ‘‘Ασκληπιεία’’ αλλού, περιώνυμα.
Πεποίθησή μου είναι πως ο Ιπποκράτης κατέφυγε στη Λάρισα, εγκαταλείποντας την Κω, γιατί η αρχαία Λάρισα του πρόσφερε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές δυνατότητες ν' αναπτύξει την ιατρική του. Από τον "Χρυσό Γάιδαρο" του Απουήλιου, γνωρίζουμε ότι η αρχαία Λάρισα είχε πολύ εύπορες οικογένειες μ' εντυπωσιακές επαύλεις, φιλόξενες και ανοιχτές στο ευ ζην.
Και σήμερα η πόλη μας εκφράζει κατά κάποιον τρόπο το "ευ ζην". Καλό είναι, όμως, να συνειδητοποιήσουν οι συμπολίτες πως μπορούμε ν' αναπτύξουμε και πολλά ακόμα.
Ο Δήμος Λαρισαίων ίσως μπορεί να οδηγήσει όλους μας σε μιαν ουσιαστικότερη αντίληψη πόλης…

Ο Οδυσσέας, οι Σειρήνες και τα τσακίδια…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
 (Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net, στις 15-9-2017)
-----------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-----------------------------------
 Ο Οδυσσέας δεν έκλεισε τ’ αυτιά του για να περάσει από τις Σειρήνες. Ορθάνοιχτα τα είχε και επειδή γνώριζε πόσο ισχυρές ήταν οι ανθρώπινες αδυναμίες ζήτησε, από τους συντρόφους του, να τον δέσουν στο κατάρτι. Εκείνων τ’ αυτιά είχε σφραγίσει, για να μην ακούσουν το εκμαυλιστικό τραγούδι των Σειρήνων.
Είναι πολύ απλό να γνωρίζεις τη μυθολογία του τόπου σου και κάπως πιο σύνθετο να μελετάς τους συμβολισμούς. Βέβαια, αν είσαι κ. Τσίπρας, έχεις το δικαίωμα να κάνεις τη δική σου μυθολογία, με την οποία ν’ αντικαθιστάς την ήδη γνωστή.


Μα εγώ δεν κρίνω απ’ αυτό αν ένας πρωθυπουργός είναι καλός ή όχι. Τον κρίνω από την αναποφασιστικότητά του να προχωρήσει το αφήγημα «επενδύσεις». Όσα και να λέει ότι ξεκίνησαν οι επενδύσεις και να θέλει να δείξει την πρόοδο στον χώρο αυτό επισκεπτόμενος βιομηχανίες, η επένδυση της καναδικής εταιρίας στις Σκουριές και οι κωλυσιεργίες στο Ελληνικό, βεβαιώνουν το αντίθετο. Ή ο πρωθυπουργός δεν θέλει τις επενδύσεις ή είναι δέσμιος συνεργατών του που δεν θέλουν τις επενδύσεις.
Στέκομαι στη δημόσια δήλωση του πρωθυπουργικού συμβούλου Νίκου Καρανίκα, με την οποία στέλνει "στα τσακίδια", μέσω facebook, την επιχείρηση. Αυτή είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί. Απαράδεκτη γλώσσα, ιταμή. Γλώσσα που είναι, όχι απλά καταδικαστέα, αλλά εγκληματική. Και όμως αποδεκτή από τον κ. πρωθυπουργό. Γιατί; 


Σ’ αυτό το «γιατί» δεν θ’ απαντήσει ποτέ ο κ. Τσίπρας, καθώς η γλώσσα αυτή χρησιμοποιείται ευρύτατα τόσο από τον Ν. Καρανίκα, όσο και από άλλους κομματικούς – κυβερνητικούς παράγοντες, όπως τον κ. Πολάκη. Και φαίνεται να έχει την έγκριση του πρωθυπουργού, που δεν την καταδίκασε ποτέ και την αφήνει να κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο.
Όμως η χώρα έχει ανάγκη μια γλώσσα που σέβεται τον εαυτό της και που να είναι πραγματικό εργαλείο επικοινωνίας. Όπως έχει ανάγκη και πολλών άλλων μικρών πραγμάτων τα οποία συνεισφέρουν στην προσπάθεια να πάει ένα βήμα μπροστά. Αυτά που δεν έκανε ο κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του…
Η ειρωνεία είναι πως ο κ. Τσίπρας παρουσιάζει, όσα δεν έκανε, ως φυσιολογικά και τα προσπερνά με μια φράση, που αν είχε ειπωθεί από άλλους, σε άλλους καιρούς, θα είχε γκρεμίσει το σύμπαν. Ως αντιπολίτευση είχε κάνει σημαία του τον ΕΝΦΙΑ, κραυγάζοντας σε κάθε προεκλογική του εμφάνιση πως θα τον καταργούσε από την επομένη των εκλογών, αν αυτός αναλάμβανε την πρωθυπουργία τής χώρας. Ήταν ο φυσικός ηγέτης του κινήματος «Δεν πληρώνω».
Βεβαίως ο ΕΝΦΙΑ δεν καταργήθηκε. Είναι κάτι που όλοι μας το γνωρίζουμε στην πράξη. Εκείνο που δεν γνωρίζαμε είναι πως, πλέον, για τον κ. Τσίπρα είναι «ολίγον δίκαιος». Αυτό συνάγεται από όσα ειπώθηκαν από τα πρωθυπουργικά χείλη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Τσίπρας -κατάργηση του ΕΝΦΙΑ
«Αυτή την στιγμή υπάρχουν φόροι που είναι πιο άδικοι από τον ΕΝΦΙΑ και πρέπει να μειωθούν…», είπε, χωρίς να διευκρινίσει ποιοι είναι αυτοί οι «πιο άδικοι φόροι» και πώς θα μειωθούν. Αυτό, σε αντιδιαστολή με όσα έλεγε στην προεκλογική καμπάνια, δεν είναι αρκετό για να χαρακτηρίσει τον κ. Τσίπρα ως ψεύτη;
Δυστυχώς, το ψεύδος, αναγορεύθηκε σε επιστήμη. Με αρχιερέα τού μετασχηματισμού τον πρωθυπουργό, που πλέον είναι ο πανίσχυρος ολετήρας τόσο της πολιτικής ευθιξίας, όσο και του κράτους. Και αυτός ο ολετήρας υπόσχεται ανάπτυξη. Υποδέχεται με χαμόγελα τον κ. Μακρόν, εγκαινιάζει δρόμους, επισκέπτεται επιχειρήσεις και κομπάζει πως αλλάζει το πρόσωπο της Ελλάδας, με την αξιοποίηση του Ελληνικού, όμως, να βαλτώνει, τις επιχειρήσεις να πεθαίνουν η μια πίσω από την άλλη, τα χρέη των πολιτών προς το Δημόσιο να διογκώνονται, το σύστημα της υγείας ν’ απαγορεύει τους Έλληνες ν’ αρρωστήσουν. 

Η Ελλάδα του 2017 είναι η Ελλάδα τής μεγάλης αυταπάτης. Οι Έλληνες δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, ακόμα, τι ζούμε. Πιθανότατα να το συνειδητοποιήσουμε όταν τα χρόνια εμφανίσουν τη γυμνότητα και την αναξιοπιστία μιας κυβέρνησης που διεκδίκησε το όσκαρ της εξαπάτησης και το κέρδισε επάξια. Πουλώντας την αγραμματοσύνη της ως φιλοσοφικό στοχασμό. Έστω και όταν μπαίνει στον κόπο να λανσάρει μια νέα μυθολογία, με τον Οδυσσέα να κλείνει τ’ αυτιά του στις Σειρήνες.
  

Τα κτήνη με τις γραβάτες



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
-----------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-----------------------------------
Η είδηση είναι παλιά. Από τις 23 Αυγούστου, που πρωτοδημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και στο «Πρώτο Θέμα». H Athens voice έγραψε μόλις σήμερα (04.09.2017). Ωστόσο αυτού του είδους οι ειδήσεις δεν παλιώνουν ποτέ. Και με βασανίζει πόσο ασχολίαστη έμεινε.
Η διαστροφή που παλιού δημοσιογράφου με βασανίζει κάθε μέρα. Πρωί θ’ ανοίξω μαζί με τα μάτια μου και την τηλεόραση για ειδήσεις. Στον υπολογιστή, ό,τι ώρα και αν καθίσω, το πρώτο που θα κάνω είναι ν’ ανοίξω τα ενημερωτικά ηλεκτρονικά μέσα.
Κι όμως μόλις προχθές βρήκα την είδηση. Στη συνέχεια, ψάχνοντας την εντόπισα και σε κάποιες μικρές ηλεκτρονικές εφημερίδες. Αν βέβαια έκλανε ο Πολάκης ή ο Άδωνης θα είχαν βουίξει όλα τα ΜΜΕ επί μέρες. Εδώ, «μούγκα στη στρούγκα», που λένε.
Ήταν λέει πρόεδρος ιδιωτικού οικοτροφείου. 

Ήταν λέει θεολόγος. Και, το 1958, ως θεολόγο τον είχε διορίσει, το υπουργείο Δικαιοσύνης, επιμελητή ανηλίκων του Δικαστηρίου Ανηλίκων Πειραιώς. Ήταν τότε 27 χρονών. Πολύ γρήγορα αποφασίζει να κάνει κάτι για τα κακοποιημένα παιδιά που γνωρίζει ως εκ της υπηρεσίας του.
Είναι το 1960 όταν ιδρύει το «Παιδικό Σπίτι», ιδιωτικό οικοτροφείο. Πείθει για τους αγαθούς σκοπούς του αρκετούς. Άλλωστε έχει και τη φήμη του θεοσεβούμενου. Μεγάλους σταυρούς, νηστείες, ευλογίες δεσποτάδων και άλλα πολλά. Μια χαρά συστάσεις, δηλαδή, ώστε μέχρι και η Ακαδημία Αθηνών να του απονείμει έπαινο για τη φιλάνθρωπη δράση του. Ποιος περισσότερο απ’ αυτόν αγαπάει τα παιδιά; Και μάλιστα τόσο που να τα φιλά στο στόμα, να παίζει με τα γεννητικά τους όργανα, ν’ ασελγεί…
Αυτά δεν τα έβλεπε κανείς. Κανείς δάσκαλος δεν διερωτήθηκε γιατί τα παιδιά ήταν τόσο φοβισμένα. Καμιά υπηρεσία δεν έστειλε κοινωνικό λειτουργό στο ίδρυμα. Αν κάποιοι έβαλαν κάτι πονηρό στον νου τους, το κράτησαν για τον εαυτό τους. Από το 1960 ως το 2012. Πενήντα ολόκληρα χρόνια.
Παράλληλα είχε διατελέσει Προϊστάμενος Διεύθυνσης του Δικαστηρίου Ανηλίκων Πειραιά επί 40 χρόνια.
Πόσα παιδιά άραγε να πέρασαν από το «Παιδικό Σπίτι» στα χρόνια αυτά; Πόσα παιδιά είχαν αυτές τις φριχτές εμπειρίες;
Πώς είναι η ζωή των παιδιών αυτών; Κάποια απ’ αυτά θα είναι σήμερα μεγαλύτερα από 55 χρονών. Τα άλλα μικρότερα. Να έχουν κάνει οικογένειες; Να θυμούνται τα χρόνια του κολαστηρίου;
Ή μήπως αυτή η διαστροφή τού βγήκε αργότερα; Στα εξήντα ή στα εβδομήντα.
Δεν έκανε οικογένεια. Προφανώς δεν είχε και ποτέ σχέση με γυναίκα. Αφιερωμένος σε μια διαστροφή;
Πάντως ήταν εκλεκτός των επώνυμων του Πειραιά. Των εκκλησιαστικών κύκλων. Και στο απυρόβλητο. «Μάθαινα ότι ερχόντουσαν κάποιοι για έλεγχο του ιδρύματος, οι οποίοι αφού έπιναν έναν καφέ με τον κ. Λαλαούνη έφευγαν…», είπε κατά την εξέτασή του ένας τρόφιμος. Μια χαρά… Ευσυνείδητοι υπάλληλοι μιας πολιτείας που κοιμάται βαθειά. Που περιμένουμε να μας προστατεύει.
Κουστούμι, γραβάτα, χαρτοφύλακας, «καλημέρα κ. Κώστα», καφεδάκι, υπογραφές, σφραγίδα, «καλό μεσημέρι». Ο έλεγχος ολοκληρώθηκε. Στο κάτω - κάτω της γραφής για τυπικό έλεγχο είναι οι υπάλληλοι των υπηρεσιών. Δεν είναι ντέντεκτιβ.
Κι εν τω μεταξύ εκείνος το βιολί του. Ασέλγεια στην ασέλγεια. Είχε και εξοχικό στη Δροσιά, του ιδρύματος κι αυτό. Εκεί η ατμόσφαιρα θα ήταν πιο ειδυλλιακή.
Στις αρχές του 2012, ένα 14χρονο παιδί, με μετρίου βαθμού νοητική στέρηση, εκμυστηρεύεται τα μαρτύριά του και τη σεξουαλική κακοποίηση που υφίσταται από τον Λαλαούνη σε μια εκπαιδευτικό τού σχολείου όπου φοιτά με τα παρακάτω λόγια: «Ο κύριος Λαλαούνης με έχει σαν το κορίτσι του, έτσι με φωνάζει μπροστά στα παιδιά. Με χουφτώνει, με αγκαλιάζει, με χαϊδεύει, πιάνει τα γεννητικά μου όργανα και με αυνανίζει». Η καθηγήτρια απευθύνεται στον «Συνήγορο του παιδιού». Μήνες μετά, τον Δεκέμβρη του 2012 εκείνος απευθύνεται στον Εισαγγελέα. Ο εισαγγελέας, σχεδόν αμέσως του αφαιρεί την προεδρία, τον απομακρύνει από το «Παιδικό Σπίτι», διατάσσει προανάκριση. Η οποία κρατά περισσότερο από σαράντα μήνες! Μόλις τον Οκτώβριο του 2016 προφυλακίζεται στις φυλακές τής Τρίπολης.
Δεν ξέρω αν εκεί, στις φυλακές, οι άλλοι κρατούμενοι τον τιμώρησαν, όπως λέγεται ότι κάνουν στους παιδόφιλους. Αλλά ξέρω πως η υπόθεση ήταν πολύ βρόμικη για να συρθεί σαράντα ολόκληρους μήνες. Με το απλοϊκό μυαλό μου θα ήθελα σ’ ένα τρίμηνο να είχαν αποκαλυφθεί όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Και θα ήθελα, τώρα που εκδικάστηκε η υπόθεση και τιμωρήθηκε με κάθειρξη σαράντα ετών, να είχε βουίξει ο τόπος.
Για ποιον λόγο; Μήπως και βγουν και άλλες όμοιες περιπτώσεις. Μήπως και κάποια θύματα, αλλού, σε άλλα ιδρύματα, ανοίξουν το στόμα τους. Γιατί δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που υποδύονται τους θεματοφύλακες. Γιατί ξέρω πως η κοινωνία μας είναι αρκετά βρόμικη…
Και διαισθάνομαι πως ο Κωνσταντίνος Λαλαούνης δεν θα είναι ο μόνος.

Υ.Γ.
-----------------------
Τα γεγονότα με ξεπέρασαν.
Ένας μετά τον άλλον οι παιδόφιλοι.
Δεν είχε περάσει ώρα πολύ, από τη στιγμή που έστειλα το email με το κείμενο στην εφημερίδα, όταν από τους πρώτους τίτλους ειδήσεων ήταν αυτός με τη σύλληψη ενός ακόμα παιδόφιλου.
Τ’ όνομά του: Παναγιώτης Δράκος, φλαουτίστας, ιδιαίτερα επώνυμος στον χώρο της μουσικής.
Στο βιογραφικό του διαβάζουμε: «Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν  πρώτο  φλάουτο  στην  Ορχήστρα  της  Εθνικής   Λυρικής Σκηνής (1982-1992)  και  στην  Ορχήστρα  των  Χρωμάτων  ( 1989 -1992) . Από το  1992  είναι  πρώτο  φλάουτο  στην  Κρατική  Ορχήστρα Αθηνών. Είναι  μέλος του συγκροτήματος  μουσικής  δωματίου  «Νικόλαος Μάντζαρος». Έχει  συμπράξει  ως  σολίστ  με  την  Κ.Ο.Α. ,  την Κ.Ο.Θ. ,  την Συμφωνική  ορχήστρα  της  ΕΡΤ,  την  Καμεράτα  ορχήστρα  των φίλων της  Μουσικής,  καθώς  και  με  άλλες  ελληνικές  και ευρωπαϊκές  ορχήστρες  και  συγκροτήματα . Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη».
Την πόλη μας είχε επισκεφθεί αρκετές φορές διδάσκοντας φλάουτο σε σχετικά σεμινάρια του Δημοτικού Ωδείου.
Πιθανότατα πρόκειται για τον εγγονό τού Παναγιώτη Δράκου, ιδρυτή της «ΙΖΟΛΑ», δηλαδή γόνο πλούσιας οικογένειας των Αθηνών.
Εξήντα χρονών αυτός.
Τα θύματά του μικρότερα ή περίπου στα δέκα.
Η ιδιότητα του καθηγητή ήταν και ο δρόμος προσέγγισης...
Ένας δρόμος που οδηγούσε στην κόλαση αθώες ψυχούλες, που στα δέκα τους δεν μπορούσαν ν’ αντιληφθούν τη βρομιά ενός κόσμου παράλογου.
Θα είναι ο τελευταίος; Όχι.