Google+ Followers

Μη λυπάσαι...





Ως άνεμος παγιδευμένος κάτω απ’ το λευκό σου πουκάμισο, να χαϊδεύω το στήθος σου, να εισχωρώ στα κύτταρά σου, να προχωρώ στις μυστικές πτυχές του ονείρου και να υπόσχομαι στις νύχτες σου πως θα υπάρχω, έστω ως έσχατος θεατής των παραστάσεών σου...
       

Ώρες παρελθόντος
ανερμήνευτες με τους κώδικες
των καθημερινών διαδικασιών.
Κάθιδρες μνήμες σε μετόπες ναών
και ναοί προς τιμήν της μνήμης σου.
Μνημονεύω το αβέβαιο βήμα σου,
το τρέμουλο των χειλιών σου,
το δάκρυ που έπαιρνα με τα χείλη
από ρείθρα των ματιών σου.

Μη λυπάσαι.
Υπάρχεις ακόμα στις ανατολές της Μονεμβασιάς,
στα ρόδινα και τα πορτοκαλιά,
στα φούξια και στα μενεξεδιά,
ανεμίζοντας έναν οργασμό συντελειακό.

Μη λυπάσαι.
Υπάρχεις ακόμα στις στροφές των δρόμων,
με τα στήθη σου γυμνωμένα στους πόθους
και στα βλέμματα των γλάρων.

                                  
Εσύ το μεγάλο και το μικρό μιας ουσίας ζωής
εγκλωβισμένης στ’ ανάγλυφα που σμίλεψε η επιθυμία μου.
------------------------------- 
Από τη συλλογή "ΛΟΓΟΣ και αιτία για μια θύμηση",
Λάρισα 2011,
με σχέδια του Χρήστου Παπανικολάου
 






Και η ακίνητη φιγούρα του Πέτρου, στο κάδρο...





Ανάμεσα στις ερειπωμένες λέξεις και στα αποσιωπητικά σχηματοποιείται η διαίσθηση για την έλευση ενός ακόμα χειμώνα. Μυρίζω το ρούχο σου, που ανακάλυψα ξεφυλλίζοντας παλιούς ημεροδείχτες και βεβαιώνομαι πως οι νύχτες ταρίχευσαν καλά τις εικόνες σου.
Κλείνω το παράθυρο και συν-ομιλώ με τις ακίνητες φιγούρες των κάδρων, με τον Πέτρο που ταξίδεψε άωρα και τις κόκκινες πινελιές που σκιάζουν το πρόσωπό του.

                             Σε στάχτες μέσα
                             ανακαλύπτω ένα τραγούδι
                             κι ένα καψαλισμένο φτερό...
                             Πλημμύρισαν κόκκινο οι ρωγμές του χρόνου.

   Θα υπάρχεις - μ’ ακούς; - το ουρλιάζω τις νύχτες,
            που γυρίζω σαν λύκος στο σκοτάδι των έρημων δρόμων,
ρινηλατώντας την απουσία σου.

Παραφρονώ, μιλώ με τ’ ασχημάτιστα
και προχωρώ με τα χέρια στην έκταση,
                                               - σχήμα του σταυρού -
σώμα εσταυρωμένο στην απέλπιδα δύση μου.

Εκτροχιασμένες θύμησες
κι επιστροφές εκεί όπου υποπτεύομαι
πως ανασαίνεις τη νύχτα.

Σε κόγχη ερειπωμένης εκκλησίας
ανακαλύπτω τα μάτια σου
και κρατώ το δάκρυ σου μόνο
και νιώθω πως σ’ έχω εγώ
κι όχι οι άλλοι που κρατάνε το γέλιο σου
και νιώθω πως σ’ έχω μονάχα εγώ,
που ξέπλυνα το αίμα και τη σκόνη απ’ τα πόδια σου.

Το άδειο πουκάμισο της Ελένης για κείνους,
το Ίλιον του έρωτα και του θανάτου για μένα.  
-------------------- 
Από τη συλλογή "ΛΟΓΟΣ και αιτία για μια θύμηση",
Λάρισα, 2011,
με σχέδια του Χρήστου Παπανικολάου. 

Ο Γιάννης Καλπούζος στον στίβο του διηγήματος



ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
-------------------------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη



Γιάννης Καλπούζος:
«Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ»
Από τις εκδόσεις «ΨΥΧΟΓΙΟΣ»


Το διήγημα είναι ίσως το δυσκολότερο άθλημα της πεζογραφίας. Απαιτεί από τον συγγραφέα προσήλωση στο ελάχιστο. Δεν συγχωρεί χαλάρωση, ούτε ανιχνεύσεις στο άπειρο. Αναγκάζει τον συγγραφέα ό,τι έχει να δώσει, να το δώσει σύντομα και πυκνά. Με γραφή συμπυκνωμένη δηλαδή.
Στον χώρο του ελληνικού διηγήματος μπορεί να εντοπίσει κανείς μαργαριτάρια. Γραφές που ξεχωρίζουν για την ευαισθησία τους και για την πρωτοτυπία τής αφήγησης. Γραφές ιδιαίτερα εσωτερικές, που μπορούν και να είναι εξομολογήσεις τού συγγραφέα, καθώς διακατέχεται από τη συνεχή αγωνία να ορίζει τη θέση του μέσα στον χρόνο.
Ένα όμοιο κόσμημα ήρθε, προσφάτως, στα χέρια μου. Πρόκειται για το «Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ», του Γιάννη Καλπούζου, συγγραφέα του πολυδιαβασμένου «Ιμαρέτ» και άλλων γόνιμων μυθιστορημάτων («Σέρρα», «Ό,τι αγαπάω είναι δικό σου» κ. ά.).

Πρόκειται για επανέκδοση του «Μόνο να τους άγγιζα», δεκαπέντα χρόνια μετά την έκδοση του «Κέδρου» (την οποία και ανακάλυψα κάπου στα πάνω – πάνω ράφια της βιβλιοθήκης), που όμως έχει εμπλουτιστεί «ποικιλοτρόπως» κατά τη σημείωση του συγγραφέα με «ένα νέο διήγημα και μια σύγχρονη παραλογή».
Με συνεπήρε από την πρώτη φράση τού πρώτου διηγήματος, που έχει δώσει τον τίτλο του και στο βιβλίο: «Ήταν έρωτας οδοστρωτήρας». Φανερόν ή κεκαλυμμένο, τον συνάντησα πολλές φορές τον έρωτα στο «Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ». Και θανατηφόρο επίσης. Όπως συνάντησα την ψυχή του συγγραφέα να ξεγυμνώνεται, έτσι όπως μόνο μέσα από ένα διήγημα μπορεί.
Εσωτερικοί μονόλογοι, χαμηλόφωνες εξομολογήσεις. Ενδοσκοπήσεις που συγκλονίζουν. Ο εξωστρεφής συγγραφέας τού «Σέρρα», πλήρως μεταλλαγμένος, εμφανίζεται σε μια συνεχή καταβύθιση, καθώς αναζητά το στίγμα του σε σχέση με τη ζωή. Ή, καθώς προσπαθεί να αναπλάσει το σημαντικό σε τίποτα και το αντίστροφο. «Γιατί το σημαντικό πολλές φορές κρύβεται μέσα στο ασήμαντο» (Ο Φιλ). Γιατί η ζωή, από μόνη της, είναι άπειρα σημαντική, έστω κι αν εκφράζεται από την περιέργεια ενός απατημένου συζύγου, ν’ αναγνωρίσει ένα πρόσωπο που πολλά χρόνια πριν υπήρξε εραστής τής συζύγου του («Γιατί υπάρχουν δόκανα που τα σέρνεις απάνω σου κι ας μην το ξέρεις. Σ’ έχουν δαγκωμένο, μα, για όσο τα ξεχνάς, δε σε πονάνε. Όμως αλίμονο αν τα θυμηθείς. Σε σφάζουν δυο και τρεις και δεκατρείς φορές. Σε μακελεύουν» (Κακές συνήθειες).
Σε όλα τα διηγήματα της συλλογής, κυρίαρχο στοιχείο είναι ο στοχασμός. Ο εσωτερικός μονόλογος. Η αντιμετώπιση του εαυτού και το μέτρημά του σε σχέση με τον κόσμο, σε σχέση με την αφηγηματική τού πόνου: «Να τιμάς την οδύνη των άλλων, μα και τη δική σου…Ποιο είναι το κατάλληλο ένδυμα για να υποδεχτείς το δάκρυ; Να σταθείς απέναντι στην ψυχή του άλλου; (Μόνο να τους άγγιζα).
Ο Γιάννης Καλπούζος μάς παραθέτει έναν κόσμο ψυχογραφημάτων χωρίς ομπρέλα. Όλα είναι γυμνά: Ψυχή, αισθήσεις, σκέψεις, διαλογισμοί. Όλα είναι στην αρχή τού πλανητικού τους κόσμου. «Νόμιζα ότι θα πολτοποιήσω τη θλίψη μου. Ωστόσο αυτή έσταζε κι άπλωνε. Σκουριά στο χιόνι» (Αυξομειώσεις).
Επέλεξα να διαβάζω ένα διήγημα τη μέρα. Επέλεξα μια ανάγνωση εντελώς σχολαστική, με πισωγυρίσματα κι επαναλήψεις. Συνάντησα έναν άλλο Καλπούζο. Που ήθελε να μιλήσει σε μια γλώσσα καταδική του, μια γλώσσα με προσωπικούς κώδικες και σιωπές λαλίστατες. Συλλογίστηκα πως αυτά που διάβαζα μήπως ήταν αυτά που ήθελε πάντα να γράφει, σαν αντίλογο στις μεγάλες ιστορίες που μέχρι τώρα μάς έδινε.

Οι συγγραφείς, σκέφτομαι, έχουν περισσότερες από μια προσωπικότητες. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να επιβιώσουν στο εργαστήρι τους κυνηγώντας τις λέξεις; Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να γεννούν πρόσωπα, να μεταπλάθουν τη ζωή; Και, αναρωτιέμαι μήπως κάποιες φορές γράφουν και στα περιθώρια των σελίδων που έχουν ολοκληρώσει. Αν αυτό συμβαίνει – υποθέτω – είναι γιατί από τον κύριο κορμό των μυθοπλασιών, αποσπούν εκείνα τα σημάδια που οδηγούν τον αναγνώστη στις πιο δικές τους ώρες. Δύσκολες οι δημόσιες εξομολογήσεις.
«Έκλαιγες. Κρυβόσουν κι έκλαιγες. Για να μη σε δω. Μα πώς; Αφού σε κρατούσα μέσα μου. Έκλαιγες κι ούτε σκέφτηκες ότι έβρεχε την ώρα που με βρήκες. Λησμόνησες πως οι κεραυνοί έρχονται με τη βροχή, σηκώνουν μέσα μου πυρετό και με στέλνουν να μαζέψω το μέλι των γκρεμών. Ξέχασες ότι έτσι γράφονται τα διηγήματα»(Επίλογος).
Η τελευταία φράση έκρυβε την απάντηση που γύρευα διαβάζοντας τα όντως αριστοτεχνικά διηγήματα του Γιάννη Καλπούζου. Από τις πιο ερωτικές εξομολογήσεις που πασχίζουν να κρυφτούν σε λέξεις αδιάφορες. Ένας ψίθυρος που θέλει να συναντήσει μια υπερήφανη στάση πόνου.
Οι ανατροπές, οι συμβολισμοί, το φαντασιακό, το παράλογο (που εμφανίζεται ξεκάθαρα στο τελευταίο κείμενο, ποιητικό, μια εκδοχή παραλογής που κινείται μετά εξασύλλαβου και εικοσασύλλαβου στίχου), το ανείπωτο.
Ο Γιάννης Καλπούζος κατέθεσε μια γενναία άποψη για ένα δύσκολο είδος γραφής, σμιλεύοντας μια έκφραση απόλυτα προσωπική και σαφώς σημαντική.




Τι είναι, σήμερα, η Ελλάδα κ. Τσίπρα;



Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
-------------------------------------- 
ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ 
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net, στις 19-5-2017)
Η λήθη είναι ιδιαίτερο δώρο στον άνθρωπο. Χωρίς αυτήν, η απελπισία μπορεί και να χτυπούσε κόκκινο. Κάποια πράγματα, όμως, παραμένουν χαραγμένα στη μνήμη. Όπως για παράδειγμα εκείνη η πινακίδα που συναντούσαμε παλιότερα σε πολλά καταστήματα παραδοσιακών εμπόρων: «Μετά από την απομάκρυνση του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Αυτήν την παλιά πινακίδα καλό είναι να τη θυμούνται εκείνοι που ξέχασαν τα περί «κατάργησης των μνημονίων μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο», ή το «go back κυρία Μέρκελ», ή το «Τέρμα στο παλιό και στη διαπλοκή». Και άλλα πολλά…

Οι βουλευτές που ξαναψήφισαν το Μνημόνιο, ξέρουν πως με την πράξη τους αυτή εξακολουθούν να είναι βουλευτές και να εισπράττουν τα πολύτιμα χρήματα που συνεπάγεται το αξίωμα. Και θα υπερασπισθούν αυτήν τη «μάσα» μέχρι θανάτου, ανεχόμενοι ακόμα και τον εξευτελισμό τους.
Η ψήφιση του νέου Μνημόνιου, ήρθε λίγες μέρες μετά τη δήλωση του κ. Βαρουφάκη ότι «Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, έλεγε… ανοησίες!». Κάθε δήλωση του πρώην υπουργού έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί σ’ αυτόν έχουν τις ρίζες τους πολλά από τα σημερινά αδιέξοδα. Παρά τα όσα έχουν ειπωθεί, κανείς εν τέλει δεν έχει μάθει την αλήθεια. Ποιανού πολιτική εφάρμοζε; Υπερέβη τα όρια; Αν, ναι, γιατί δεν λογοδότησε ακόμα; Αν εκτελούσε εντολές, γιατί δεν κλήθηκε σε λογοδοσία ο εντολέας;
           Ποιος ήταν ο εντολέας όλοι το γνωρίζουν. Ο ίδιος μάλιστα ο κ. Τσίπρας έγραφε στο twitter, στις 14 Ιανουαρίου του 2015, στις 21.29: «Υλοποίηση του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης χωρίς καμιά διαπραγμάτευση». Λεονταρισμοί; Παιδικά καμώματα; Αυταπάτες; Παιγνίδια με τις λέξεις;
Θα μπορούσαν όλα αυτά να ήταν απλά μια παλιά ιστορία. Να που δεν είναι όμως. Γιατί;
Οι απαντήσεις πονούν.
Η κατάργηση «των μνημονίων μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο», μόλις χθες  - ακόμα μια φορά - διαψεύσθηκε πανηγυρικά με την ψήφιση του σκληρότερου Μνημονίου όλων των εποχών. 
 Εκείνοι που ούρλιαζαν κατά των προηγούμενων Μνημονίων και καλούσαν την κοινωνία σ’ εξέγερση, χωρίς ντροπή, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, χωρίς αναλγησία υπέγραψαν την πλέον σκληρή καταδίκη τού μικρομεσαίου επαγγελματία και του απροστάτευτου συνταξιούχου.
Εκείνοι αποφάσισαν για το παρόν και το μέλλον μας. Τίναξαν στον αέρα κρατήσεις μιας ζωής, προσδοκίες μιας ζωής, προσφορά μιας ζωής. Χωρίς κανένα φυσικό δικαίωμα. Σαν μια νέα δικτατορία. Με δικαιολογία ότι οι προηγούμενοι φταίνε. Το αν έφταιγαν οι προηγούμενοι, όμως, το ήξεραν και όταν υπόσχονταν την κατάργηση «των μνημονίων μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο».
Ο κ. Τσίπρας στις 8.39 το πρωί τής 2ας Μαΐου του 2014, με ανάρτηση στο twitter έγραφε: «Go back, κυρία Μέρκελ, κύριε Σόιμπλε, κυρίες & κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης. Η Ελλάδα δεν είναι πειραματόζωο».
 Τι είναι, σήμερα, η Ελλάδα κ. Τσίπρα;
Περιβόλι ευκαιριών; Τόπος που ανθίζει η ελπίδα; Χώρα που αγκαλιάζει τους νέους της και τους παρέχει προϋποθέσεις για καριέρα κι επαγγελματική αποκατάσταση;
Άλλη μια ανάρτηση στο twitter, έρχεται από το παρελθόν, για να «διασκεδάσει» τα όσα ακούστηκαν αυτές τις ημέρες για το νέο Μνημόνιο. Είναι του κ. Νίκου Παππά, με ημερομηνία 21-1-2015: «Είναι δέσμευσή μας ότι ο ΕΝΦΙΑ του 2015 δεν θα εισπραχθεί». Άραγε πού πήγε αυτή η δέσμευση; Μήπως εκεί που αναπαύεται το κίνημα «Δεν πληρώνω»;
 Και αυτός αυταπάτες είχε; Δεν ήξερε πόσο μεγάλο ήταν το σφάλμα του κ. Σαμαρά και πίστευε πως με ευχολόγια θα το διόρθωνε; Η ψευτιά δεν έχει όρια. Για πρώτη φορά η πολιτική ιστορία τής χώρας γνωρίζει τόση προπαγάνδα, τόση απάτη, τόσο ψεύδος. Όταν μιλούν για το τι συμβαίνει και το τι θα συμβεί, είναι σαν να μιλούν για μιαν άλλη χώρα. Στη δική μου χώρα φύονται μόνο λουκέτα, περικόπτονται συντάξεις, δυστυχούν άνθρωποι που δεν έφταιξαν σε τίποτα, έστω κι αν ο ανεκδιήγητος Πάγκαλος υποστήριξε πως «μαζί τα φάγαμε», προφανώς για να μειώσει τις ευθύνες του για το δικό του φαγοπότι.
Εδώ έρχεται να προστεθεί εκείνο το λαοπλάνο μήνυμα: «Τέρμα στο παλιό και στη διαπλοκή». Τέρμα;
 

Οι δυο κραυγαλέες περιπτώσεις, Καλογρίτσα και Σαββίδη, μάλλον άλλα αποκαλύπτουν, μάλλον πελατειακές σχέσεις αφηγούνται… Αλλά και οι παράνομοι διορισμοί, όπως και οι ωμές απόπειρες παρέμβασης στη Δικαιοσύνη, συνηγορούν για ένα ευρύτερο σχέδιο ελέγχου τού δημόσιου βίου από την κυβέρνηση. Λάθος μου; Είθε. Όλοι αυτοί που μιλούν για αντισυνταγματικότητα πολλών νέων μέτρων του Μνημονίου είναι αντιδημοκράτες; Γερμανοτσολιάδες, μήπως; Ερμηνεύουν λάθος το Σύνταγμα;
Παρακολουθώντας τις θλιβερές αγορεύσεις στη Βουλή, αναρωτήθηκα ακόμα μια φορά, αν είναι μεταρρύθμιση η υπερφορολόγιση και η περικοπή των συντάξεων, με παράλληλη αύξηση των προσλήψεων στο Δημόσιο; Αν είναι «τέρμα στο παλιό» η διατήρηση των εκατοντάδων άχρηστων υπηρεσιών και φορέων; Αν είναι στρατηγική ανάπτυξης η  παρεμπόδιση των επενδύσεων;
Και μένω με όλες αυτές τις απορίες…

Ο Δημήτρης Στεφανάκης είναι Συγγραφέας



ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Δημήτρης Στεφανάκης: «Ευτυχισμένες οικογένειες»
Μυθιστόρημα – Εκδόσεις «ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ»

Από τον Άγγελο Πετρουλάκη

Ομολογώ είναι καθηλωτικό.
Το νέο μυθιστόρημα, «Ευτυχισμένες οικογένειες», του Δημήτρη Στεφανάκη, στην κλασική μορφή τού μυθιστορήματος, που επιβάλει "αρχή - μέση - τέλος", εκπληρώνει με απόλυτη επιτυχία τον βασικό ορισμό. Αν και πρόκειται για γραμμικό μυθιστόρημα που η μυθοπλασία ακολουθεί την εξέλιξη του χρόνου, διδάσκει με τις έντεχνες επιστροφές στο παρελθόν, πως μπορεί ένας συγγραφέας να συνθέσει τη διαδρομή ενός αιώνα μέσα από έντεχνες αφηγήσεις. Οι εναλλαγές κεφαλαίων εκπλήσσουν. Η γλώσσα, με την αμεσότητά της, μεταφέρει ζωντανές τις εποχές, δημιουργεί έναυσμα να ψάξεις την ιστορικότητα των προσώπων, ταξιδεύει σ' ένα ξεδίπλωμα χαρακτήρων.

Υπαινικτικά το μυθιστόρημα μπορεί να χαρακτηριστεί ως κοινωνικό (αποτύπωση δράσης συγκεκριμένων προσώπων που συνθέτουν την ιστορία μιας οικογένειας), ως ιστορικό (ξεδιπλώνει γκρίζες σελίδες ιστορίας που διατρέχουν τις μετά τον μεσοπόλεμο εποχές), αλλά και ως αστυνομικό (με τον συγγραφέα να φωτίζει έντεχνα σκοτεινές πτυχές της ζωής των προσώπων).
Η σύλληψη της ιδέας ακολουθείται από ένα αριστοτεχνικό χτίσιμο της μυθοπλασίας, που εκφράζει την ευρωπαϊκή ‘‘πάστα’’ του συγγραφέα, ο οποίος από το πρώτο του κιόλας μυθιστόρημα είχε δώσει δείγματα κοσμοπολιτισμού.
Ο Δημήτρης Στεφανάκης πατάει στέρεα στο έδαφος της γλωσσολογικής αλήθειας και με λεπτότητα δημιουργεί έναν κόσμο που τα έχει όλα. Αγάπη, μίσος, έρωτα, προσδοκίες, απογοητεύσεις, ματαιώσεις, ελπίδες.
Επιλέγει ως κεντρικό άξονα μια γυναίκα – αφηγητή. Σ’ αυτήν δίνει και τον πρώτο ρόλο ήρωα. Μέσα από τις αφηγήσεις της θα ξετυλιχτεί η ιστορία μιας οικογένειας, μέλη της οποίας διαδραμάτισαν σκοτεινό ρόλο στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφύλιου, έτσι ώστε κατά μια έννοια οι απόγονοι να πληρώνουν κάποιες από τις παλιές αμαρτίες.
Δίπλα στον κεντρικό άξονα – αφηγητή, τη Λήδα, τοποθετεί έναν άξονα «κουρδιστήρι». Είναι το πρόσωπο που εμφανίζεται από το πουθενά και προκαλεί τους τριγμούς τού οικογενειακού οικοδομήματος, γιατί είναι αυτό που θα ψάξει αυτούς τους σκοτεινούς ρόλους.
Σ’ αυτόν τον άξονα, τον Σταμάτη Σταμάτη, ο συγγραφέας θα προσφέρει όλα όσα απαιτούνται για να κερδίσει τη συμπάθεια του αναγνώστη. Έντεχνα θα του δώσει τον πρώτο ρόλο, τον ρόλο που θα οδηγήσει την αφήγηση μέχρι το τέλος. Γύρω απ’ αυτούς τους άξονες (Λήδα – Σταμάτης Σταμάτης), κινούνται όλα τα άλλα πρόσωπα της οικογένειας, τα μυστικά της οποίας την κάνουν τόσο σημαντική, όσο η ιστορία της δικαιολογείται να γίνει μυθιστόρημα.
Εδώ θέλω να τονίζω πως η δική μου άποψη είναι ότι ο χώρος αυτός, δηλαδή του ελληνικού μυθιστορήματος, τις τελευταίες δεκαετίες δοκιμάζεται από απόπειρες που προκαλούν αρκετές παθογένειες και που δημιουργούν διαφορετικές ομάδες αναγνωστών.
Σ’ αυτό θα πρέπει να προστεθεί και η εισαγωγή του ψέματος και της υπερβολής, τα οποία τραυματίζουν τον μύθο ως παραγωγή αφηγήματος. Δεν είναι λίγα τ’ ευφάνταστα μυθιστορήματα που κατακλύζουν την αγορά, ίσως και με την προτροπή των εκδοτών, στα οποία το ψέμα αποθεώνει το δήθεν ταλέντο τού συγγραφέα.
Η λογοτεχνία είναι ένα τεράστιο χωνευτήρι απόψεων, τάσεων, ιδεών και προτάσεων, το οποίο δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το ν’ αφηγείται τι είναι η ζωή. Αλλά συχνά αυτή η αφήγηση μας δείχνει ανάποδα και τη ζωή και την ουσία της. Και δεν προσφέρει παρά την παράνοια και τη νοσηρότητα.
Με τον Δημήτρη Στεφανάκη, όμως, τα πράγματα ξαναβρίσκουν την αλήθεια και το μυθιστόρημα τοποθετείται στην υγιή του βάση, δηλαδή στο να είναι μια αφήγηση μέσα από την ίδια τη ζωή για την ίδια τη ζωή.
Τα πρόσωπα του μυθιστορήματος δεν πεθαίνουν από έρωτες, δεν ορκίζονται αιώνια πίστη. Δημιουργούν παράπλευρες ζωές, εραστές, ερωμένες, όπως ακριβώς ιχνογραφείται η πραγματικότητα. Ο πλουτισμός, που ξεκινά λίγο πριν την κατοχή και θεριεύει στα χρόνια της, αναζητά τα θύματά του στους απογόνους. Ένα ανορθόδοξο ειδύλλιο, έρχεται να επισημάνει την ανάγκη του ανθρώπου ν’ αγαπηθεί. Και η Λήδα, που τα έχει ζήσει όλα στη διαδρομή της ως γυναίκα, συναντά την εκπλήρωση αυτής ακριβώς της ανάγκης στην αδέξια αγκαλιά ενός νεαρότερου άντρα που θα μπορούσε να ήταν και γιος της.
Η ευρηματικότητα του συγγραφέα να χτίσει το μυθιστόρημα πάνω σε σύντομα κεφάλαια, συχνά ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, προσφέρει στον αναγνώστη τη χαρά να αγκιστρώνεται στο «παρακάτω», άρα να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του. 

Έτσι λοιπόν θα πω ότι ο Δημήτρης Στεφανάκης εφ’ ενός αποδεικνύεται άριστος αφηγητής της αθέατης ιστορίας του τόπου, αφ’ ετέρου άριστος ιχνογράφος της ζωής μιας κάποιας ιδιαίτερης κοινωνίας, που την απασχολούσαν οι κοσμικές συγκεντρώσεις και η επίδειξη μιας άνετης ζωής.
Οι πρωταγωνιστές – κεντρικοί και παράπλευροι άξονες – δεν βιώνουν τον πόλεμο στο μέτωπο των συγκρούσεων, δεν αντιπαρατίθενται με τον θάνατο, ούτε με τον τρόμο τής χωρίς επιστροφής στιγμής.
Ούτε καν υπόκεινται στη βάσανο της πείνας και της κακουχίας.
Ζουν τον πόλεμο της πολυθρόνας, των πλούσιων κληρονομιών, των σεξουαλικών μυστικών.
Ζουν την εκδίκηση του παρελθόντος και της ίδιας της αλαζονείας τους.
Ο δε αναγνώστης ζει ένα μυθιστόρημα που το χαρακτηρίζουν μόνο αρετές.

Τα εγκλήματα μένουν εγκλήματα…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
--------------------
Από τον Άγγελο Πετρουλάκη

Το βράδυ της Τρίτης, στην αίθουσα του ΟΥΗΛ, απουσία κάθε ‘‘επίσημου’’ παρουσιάστηκε το βιβλίο των Κουρέτα – Μαμαλάκη που έχει τον ευρηματικό τίτλος «Τρώμε και ομορφαίνουμε». Ο τίτλος δεν εκφράζει απόλυτα το περιεχόμενο του βιβλίου, που είναι μια καθαρή προσπάθεια προώθησης μοναδικών ελληνικών προϊόντων στη θέση (ας μην πω ‘‘θρόνο’’) που πρέπει να έχουν στη ζωή μας∙ όχι απλά στη διατροφή μας.

Απόντες από την εκδήλωση και άλλοι, που τα συμφέροντά τους τα υπερασπίζονται με σθένος και επιστημονικά τεκμήρια οι δυο συγγραφείς: Τυροκόμοι, ελαιοπαραγωγοί, οινοποιοί, αμυγδαλοκαλλιεργητές και ασχολούμενοι με το εμπόριο αμυγδάλων…
Μια εξαιρετική τοπική παραγωγή...

Το συγκεκριμένο βιβλίο, δίκαια, αποτελεί μια κραυγαλέα προπαγάνδα για ανάδειξη κάποιων προϊόντων (αμύγδαλα, προϊόντα τρυρογάλακτος, ελιές – λάδι, κρασί κ.ά.) ως βασικών για την υγεία μας, με μεγάλη διαφορά από άλλα εισαγόμενα. Με απλές κουβέντες: Τα προβάλει ως πρωταθλητές στη διατροφική αλυσίδα. Παράλληλα δείχνει την ανεπάρκεια των πολιτικών που έχουν ασχοληθεί με τη γεωργική ανάπτυξη της Ελλάδας. Κι έτσι είναι: Τα προϊόντα είναι ανεκτίμητης αξίας, ενώ εκείνοι που διαχειρίστηκαν τη γεωργία στη χώρα μας, καραγκιόζηδες. Δηλαδή οι Κουρέτας – Μαμαλάκης κάνουν αυτό που όφειλαν να κάνουν και δεν έκαναν οι καραγκιόζηδες, που επί σειρά ετών είχαν την ευθύνη της αγροτικής και όχι μόνο ανάπτυξης.
Επί σειρά ετών, αυτοί που είχαν την ευθύνη τής αγροτικής ανάπτυξης, έστελναν στους αγρότες το μήνυμα πως ανάπτυξη ήταν οι επιδοτήσεις. Λίγη ανησυχία, πολλές κομπίνες, εύκολα χρήματα. Τα προϊόντα, ως ποιότητα, ως χρησιμότητα, ως μοχλός εξέλιξης έμπαιναν πάντα σε δεύτερη μοίρα. Η μοναδικότητα της ελληνικής γης ήταν απλά σχήμα λόγου.
Το ότι το ελληνικό μήλο είναι ένα εξαιρετικό μήλο, γιατί το κλίμα τού Πηλίου τού χαρίζει μια μοναδική νοστιμιά, και θα μπορούσε ν’ αποτελέσει, μαζί με το ροδάκινο και άλλα φρούτα, ισχυρή εξαγωγική μονάδα, ήταν κάτι που δεν απασχολούσε σοβαρά τους φωστήρες τής πολιτικής των ελληνικών εξαγωγών. Προχειρότητες και γραφειοκρατικά κωλύματα.
Το ότι το ελληνικό λάδι υπερέχει σε παγκόσμια κλίμακα και ήταν ένας ακόμα ξεχασμένος και παραμελημένος παράγοντας…
Το ότι η ελληνική σταφίδα είχε ακόμα χειρότερη αντιμετώπιση.
Το ότι η φέτα, το ανθότυρο, η μυζήθρα, το μανούρι είναι απείρως πιο νόστιμα τυριά, αλλά και μοναδικά.
Το αμύγδαλο… Ένας καρπός χαρισματικός! Ιδιαίτερα τ’ αμύγδαλα της περιοχής μας με τ’ ασυναγώνιστα ποιοτικά προτερήματα.
Αντί αυτών, τ’ αμφιβόλου ποιότητας εισαγόμενα. Μέχρι και σκόρδα εισαγωγής. Έλεος…
Το περσινό καλοκαίρι στην πίσω πόρτα μεγάλου σούπερ μάρκετ νταλίκα – ψυγείο ξεφόρτωνε εκατοντάδες χαρτοκιβώτια με ντομάτες Βελγίου. Κατακόκκινες, ολοστρόγγυλες.
Στη Μεσσηνία πουλούσαν λεμόνια Αργεντινής. Όλα καλά. Όλα;
Σήμερα, που όλοι αναζητούν διέξοδο από την κρίση, η εκμετάλλευση αυτών των προϊόντων είναι σίγουρα ένας από τους εκπληκτικούς δρόμους αντίδρασης στον μαρασμό του εθνικού πλούτου. Αρκεί το κράτος να φανεί φιλόστοργο στους ανήσυχους Έλληνες.
Έχουμε την πλέον ευλογημένη γη. Η Νάουσα, η Νεμέα, η Σαντορίνη, η Κρήτη και πολλές ακόμα περιοχές της χώρας μας δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με τη κοιλάδα του Λίγηρα, ούτε με το Μπορντώ σε κλίμα. Λείπει η παιδεία, η τεχνογνωσία, η κρατική στοργή. Λείπει η συνδρομή τής πολιτείας προς τους αμπελουργούς – οινοποιούς, αυτό το κάτι, που μπορεί να απογειώσει το ελληνικό κρασί και να το κάνει περιώνυμο στις ξένες αγορές.
Για όλα αυτά, και για άλλα πολλά, μιλούν στο βιβλίο τους ο Κουρέτας με τον Μαμαλάκη. Ο Κουρέτας αποδεικνύει επιστημονικά, με βάση τις έρευνες στο εργαστήριο, τα προτερήματα – πλεονεκτήματά τους και ο Μαμαλάκης μάς μιλά για το πόσο εύκολα και γόνιμα μπορούν όλα αυτά να μπουν στη διατροφή μας, αρκεί να υπάρχει μια στοιχειώδης παιδεία από την ελληνική οικογένεια.
Εδώ έρχονται να μπουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες∙ η ελαφρότητα του γρήγορου και του εύκολου∙ η χωρίς σοφία μετάλλαξη των διατροφικών μας συνηθειών. Δεν είναι εύκολο πράγμα να ξαναγυρίσουμε στην κατσαρόλα, στο καθαρό και φροντισμένο φαγητό, στο ξαναμάζεμα της οικογένειας γύρω από ένα τραπέζι. Πιο βολικό είναι το έτοιμο φαγητό, το τυποποιημένο, αυτό που δεν απαιτεί να καθαρίσει κανείς κρεμμύδια και σκόρδα… Δεν γίνεται με νύχια – καλλιτεχνήματα να καθαρίσεις σκόρδα. Και πιο βολικό είναι να τρώει ο καθένας όταν πεινάει… Άλλωστε εκείνη η εικόνα των παλιών αναγνωστικών με την οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει, πια. Και το τραπεζομάντιλο αναχρονιστική συνήθεια. Εδώ που τα λέμε έχει και την ταλαιπωρία του, πλυντήριο, σιδέρωμα…
Πάνε παντού, με την ελαφρότητα του εύκολου...

Σε κάποια χρόνια, τα νέα - σήμερα - παιδιά, ίσως δεν ξεχωρίζουν τον άνηθο από τον μαϊντανό, τον γαύρο από τη σαρδέλα. Άλλωστε σε μια γλώσσα που κωδικοποιείται πια σε 200 – 300 λέξεις, το κότσι, η σπάλα, ο τραχανάς μάλλον θα είναι λέξεις που θα χρειάζονται μετάφραση.
Η ελληνική γεύση, είναι μια ολότητα, είναι ένας ολοκληρωμένος κόσμος, μεστός, γόνιμος, ελκυστικός. Αν χαθεί, ευθύνη θα έχουμε όλοι μας, επίσης τα δεινά θα τα πληρώσουμε όλοι μας. Αν σωθεί το κέρδος θα είναι όλων μας.

Και ο Χάιντεγκερ στήριξε τον Ναζισμό… Όπως και ο Σάρτρ τον Σταλινισμό…


Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
--------------------------------------

ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ


Δεν είναι καινοφανές, προσωπικότητες που μπορεί και να ξεχωρίζουν για τις νοητικές τους ικανότητες, να στηρίζουν «ιδιότροπες» πολιτικές θέσεις, που οδηγούν σε πολιτικά συστήματα ιδιαίτερα ασφυκτικά για την ελευθερία τού ατόμου και το δικαίωμά του στην επιλογή τής στάσης ζωής που συνάδει με την προσωπικότητά του.
Η μελέτη τής ευρωπαϊκής ιστορίας, ιδιαίτερα στον χώρο τής φιλοσοφίας, της κοινωνιολογίας και της πολιτικής, έχει να παρουσιάσει σημαντικά δείγματα.
Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, από τους σημαντικότερους Γερμανούς φιλοσόφους τού 20ου αιώνα, ήταν αυτός που ευλόγησε τον Ναζισμό τού Χίτλερ.
Ο Ζαν – Πολ Σαρτρ, επίσης από τους σημαντικότερους Γάλλους φιλοσόφους,  που στην τελευταία φράση τής αυτοβιογραφίας του, δήλωσε πως ήταν «Ένας  ακέραιος άνθρωπος, καμωμένος απ’ όλους τους ανθρώπους, που αξίζει όσο όλοι και που είναι ίσος με τον οποιονδήποτε», ευλόγησε τον Μαρξισμό – Σταλινισμό, αρνούμενος, το 1952, την ύπαρξη των γκουλάγκ, ενώ το 1954, ύστερα από ένα ταξίδι του στη Σοβιετική Ένωση, δήλωνε σε συνέντευξή του «πως στην ΕΣΣΔ υπάρχει πλήρης ελευθερία άσκησης κριτικής».
Οι σκέψεις αυτές μού γεννήθηκαν μετά την πρόσφατη ψηφοφορία τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την καταδίκη τού καθεστώτος τού Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Ο Καθηγητής Κώστας Χρυσόγονος απείχε, ενώ ο Δημήτρης Παπαδημούλης και ο Στέλιος Κούλογλου, ουσιαστικά στήριξαν με την ψήφο τους το καθεστώς Μαδούρο. Αδυνατώ να πιστέψω πως και οι τρεις εγκρίνουν τις πρακτικές Μαδούρο. Αδυνατώ να πιστέψω πως θεωρούν την κυβέρνησή του δημοκρατική. Εκείνο που πιστεύω είναι πως έθεσαν την κομματική τους βόλεψη πάνω από εκείνα για τα οποία θέλουν να μας πείσουν ότι αγωνίστηκαν και αγωνίζονται. 

Είναι άλλο να πολεμάς το σάπιο παρελθόν τών κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ζητώντας δικαιοσύνη και αναγέννηση για τη χώρα σου, και άλλο να στηρίζεις ένα καθεστώς που καταδικάζει όλη η Ευρώπη. Το μέλλον θ’ αποτελέσει τον κριτή τών συμπεριφορών, όπως έγινε και στην περίπτωση του Μάρτιν Χάιντεγκερ και του Ζαν – Πολ Σαρτρ (σάμπως το ίδιο δεν ισχύει για τον Πάουντ και τον Χάμσουν;), τους οποίους ακολουθεί ένα ιδιαίτερα σκληρό «αλλά»…
Αυτό το «αλλά» συνοδεύει και θα συνοδεύει τον κ. πρωθυπουργό, ως πλέον κραυγαλέα έκφραση αντίφασης μεταξύ αυτών που διατράνωνε και αυτών που πράττει, επικαλούμενος πάντα την κακή πρόθεση των άλλων. Είναι το ίδιο πρόσωπο που έστελνε σπίτι της την κ. Μέρκελ, που χαρακτήριζε αρτηριοσκληρωτικό τον κ. Σόιμπλε, που τσάκιζε τις αγορές οι οποίες θα χόρευαν κάτω από τους ήχους των νταουλιών και ζουρνάδων... Κάπου στην Κρήτη τα έλεγε αυτά…
 
«Μας λένε ότι οι αγορές θα τιμωρήσουν τους Έλληνες αν δεν ψηφίσουν αυτό που οι ίδιες επιθυμούν. Μας λένε ότι θα μας τιμωρήσει επίσης η Ευρώπη. Οι αγορές κάνουν τη δουλειά τους. Δουλειά τους είναι να κερδίζουν κι εμείς κάνουμε τη δουλειά μας. Δουλειά μας είναι να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα του ελληνικού λαού», είπε ο κ. Τσίπρας, προσθέτοντας ότι σημασία έχει ποιος... βαρά το νταούλι.Εμείς θα παίζουμε το ζουρνά κι αυτοί θα χορεύουν. Κι επειδή είμαστε στην Κρήτη, θα παίζουμε τη λύρα και θα χορεύουν πεντοζάλη οι αγορές.
Είναι το ίδιο πρόσωπο που κατακεραύνωνε τους προηγούμενους πολιτικούς ηγέτες για σχέσεις με εργολάβους και επιχειρηματίες. Τώρα ανερυθρίαστα αγκαλιάζεται με επιχειρηματία, στον οποίο μάλιστα επιτρέπει να διατρανώνει τη φιλία και τη στήριξή του προς τον ίδιον. Δεν θυμάμαι κανέναν άλλο επιχειρηματία να πλέκει δημόσια το εγκώμιο κάποιου πρωθυπουργού. Ούτε καν ένα πρόσχημα, ένα φύλλο συκής...
Εδώ οι αγανακτισμένοι σιωπούν. Δεν τους αγανακτεί καμιά συμφωνία, καμιά συμπεριφορά. Δεν αγανακτούν για τις φοροεπιδρομές, τις οποίες κάποτε, ως διεκδικητής τής εξουσίας, έδινε υπόσχεση τιμής ο κ. Τσίπρας, πως θ’ αναχαίτιζε, και θα έδινε στον ελληνικό λαό ένα φιλολαϊκό φορολογικό σύστημα. Δεν αγανακτούν με τις ακόμα μεγαλύτερες περικοπές τών συντάξεων, που όχι μόνο δεν αποκαταστάθηκαν, αλλά και εξευτελίστηκαν πλήρως, φτωχοποιώντας ακόμα περισσότερο την τρίτη ηλικία.
Ποιος χέζεται για τους συνταξιούχους; Έφαγαν τα ψωμιά τους αυτοί. Ήταν χρήσιμοι μόνο σε ό,τι χρειάστηκε να δώσουν για να επιτευχθεί το πλεόνασμα. Τώρα, πάνω στην αρπαγή τών συντάξεών τους, θα επιδιωχθεί η επιστροφή στις αγορές. Ας είναι καλά η προπαγάνδα που τόσο επιτυχημένα ασκείται από κάθε μέλος τού κομματικού κορμού τού ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρουν αυτοί. Όσο οι ταβέρνες είναι γεμάτες Πάσχα και Πρωτομαγιά, οι Έλληνες καλοπερνούν. Το Σύνταγμα με τους αγανακτισμένους και τις απειλές για κάψιμο της Βουλής ανήκουν σε άλλες εποχές. Θα επιστρέψουν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει στην αντιπολίτευση. Θα αναστήσουν ξανά τον Τσε Γκεβάρα και ξανά θα τα βάλουν με το ξένο κεφάλαιο και θα κατηγορούν για υποτέλεια την κυβέρνηση.
Γενικά αίθριος θα είναι ο καιρός… Τα μετεωρολογικά δελτία το βεβαιώνουν. Οι πιθανές βροχές θα είναι σποραδικές και γρήγορα θα σταματήσουν. Δηλαδή θα θυμίζουν τα εσωτερικά τού ΣΥΡΙΖΑ: Κάποιοι θα διαφωνήσουν, κάποιοι θα εκδηλώσουν δυσαρέσκεια, στο τέλος όμως όλοι αδέλφια, όλοι σαν ένας. Αντάμα και οι λίγοι, ωστόσο απαραίτητοι, των ΑΝΕΛ. Που «κάνουν γαργάρα» όσα εξευτελιστικά τούς προσάπτουν οι συνεταίροι τους. Άλλωστε ξέρουν πως στην Α.Ε., που έχουν συστήσει, «ψωμί» θα υπάρχει όσο είναι μαζί. Μετά θα τους μείνει ο τίτλος τού πρώην…



Και όμως εξευτελίσθης πλήρως...



 Από τον Άγγελο Πετρουλάκη
----------------------------------------
ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ 
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net την Παρασκευή, 28-4-2017)


 Γιατί ανοίγεις το στόμα σου και μιλάς χωρίς να σκέφτεσαι πρώτα;
Ποιος σου έμαθε να στήνεις ρητορικούς λόγους πάνω στον πόνο αυτών που πάσχουν;
Πώς νομίζεις πως μπορείς να εγκληματείς, συνέχεια, χωρίς τιμωρία;
Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μου εξευτελίζεις την αξιοπρέπεια, να με υποβιβάζεις στο επίπεδο της πενίας, να κόβεις κάθε μέρα και κομμάτια από τη σάρκα και την ψυχή μου;

Με ποια λογική χαμογελάς αυτάρεσκα και προκλητικά συζητώντας με τη δουλικότητα του χορτάτου δημοσιογράφου, εμφανίζοντας το μαύρο ως άσπρο;
Έκοψες κάτι από τη δική σου σύνταξη, ή περιόρισες τα έσοδά σου, μέσα σ’ αυτό που όλοι, με πρώτο εσένα, ονομάζουμε «κρίση»;
Είπες ποτέ της Περιστέρας σου «δεν έχουμε να κάνουμε σέρβις στο αυτοκίνητο, γιατί έχουμε  απλήρωτη τη ΔΕΗ αυτόν τον μήνα…»;
Έχεις την εντύπωση πως εξακολουθεί να πουλάει το πουκάμισο χωρίς γραβάτα, και το να πλασάρεσαι ως «παιδί τού λαού»;
Ήταν κάποιος άλλος με το όνομα Αλέξης Τσίπρας, που στις 21 Μαρτίου του 2014, στα Ιωάννινα, έλεγε: «Στο πλεόνασμα κρύβεται το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων, η καταστροφή νοικοκυριών και επιχειρήσεων, οι λιποθυμίες παιδιών από ασιτία, τα εκατομμύρια των ανέργων, η ζωή εν τάφω στα νοσοκομεία, στα ψυχιατρεία και στα άσυλα ανιάτων, οι παγωμένες νύχτες και οι πεινασμένες μέρες χιλιάδων και χιλιάδων συνταξιούχων»; Τώρα; Πού οφείλεται το δικό σου πλεόνασμα;

Μα τόσο ψεύτης, λοιπόν; Τόσο άδικος; Τόσο κάλπικος; Η μάνα που σε γέννησε δεν σου είπε ποτέ πως είναι κρίμα να στερείς τη ζωή τού άλλου;
Αφού είχες τόσες αυταπάτες, γιατί δεν επιστρέφεις σπίτι σου ν’ αφήσεις κάποιον άλλον που δεν έχει αυταπάτες ν’ αντιμετωπίσει τα δόντια τών δανειστών; Μπορεί να είναι πιο ικανός. Ποιος σε βεβαίωσε πως εσύ είσαι ο καλύτερος; Αυτοί που παρασύρθηκαν από τα ψέματά σου;
Πολλά θέλω να σου πω. Για τον Θεό που δεν πιστεύεις, και παρόλα ταύτα πιάνεις κερί στο χέρι σου και πας στην Ανάσταση. Δεν δέχτηκες τον Χριστιανισμό στον γάμο σου, δεν τον δέχτηκες στη βάφτιση των παιδιών σου, τότε που έλεγες τα ψέματα για την κοινωνική δικαιοσύνη, τον δέχεσαι τώρα και παρίστασαι στην Ανάσταση – και όχι μόνο - ως τι; Να κερδίσεις συμπάθειες από έναν χώρο που αντιπαθείς; Και στον χώρο τής πίστης φτηνή προπαγάνδα; Επιτέλους, κράτα και καμιά «κόκκινη γραμμή». Τα μάτια μας μόνο με μαύρο τα έχεις γεμίσει.

Αναλογίζομαι πόσο χαίρεσαι που η Κωνσταντοπούλου και ο Λαφαζάνης σήκωσαν παντιέρα κι έφυγαν, και άθελά τους έδειξαν στους άλλους τη σοφία τής υποταγής. Από τότε έχεις κάτι να δείχνεις σ’ όλους τους δούλους που σε ακολουθούν. «Δέστε, σήκωσαν κεφάλι κι έφυγαν. Όποιος τους ακολουθήσει, θα τον φάει η ανυπαρξία. Ούτε βουλευτιλίκι, ούτε παχυλός μισθός, ούτε προνόμια. Διαλέξτε: Δουλεία ή αφάνεια;»
Είναι σκληρό πράγμα η αφάνεια για φιλόδοξους ανθρώπους και θέλει μεγάλη ψυχή για να την αντέξει όποιος έχει μάθει στα σαλόνια τής πολιτικής.
Και πήγες στον δημοσιογράφο που κάποτε κατακεραύνωνες ως υπηρέτη συμφερόντων. Μακιγιέρ σας έφτιαξαν λαμπερούς, φωτιστές έψαξαν και βρήκαν τις καλύτερες γωνίες. Στήσατε όμορφο θέαμα, εντυπωσιακό. Ήξερες τι θα σε ρωτήσει, ήξερε τι θέλεις να σε ρωτήσει. Άλλη μια μπλόφα. Άλλη μια καλοστημένη προπαγάνδα. Φυσικό κι επόμενο. Αυτό έλειπε να συμφωνήσεις συνέντευξη με κίνδυνο να εξευτελιστείς.

Και όμως εξευτελίσθης πλήρως. Αυτό-εξευτελίσθης. Γιατί σε παρακολούθησαν και εκείνοι που πριν δυο χρόνια πονούσαν απλά, ενώ σήμερα αργοπεθαίνουν. Σε παρακολούθησαν κι εκείνοι που ήλπιζαν τότε, αλλά σήμερα ζουν την απόγνωση και την απελπισία. Και άμεση γιατρειά δεν βλέπουν. Ξέρουν αυτοί, πως για όλα τα ανόητα που είπες περί μελλοντικής ανάπτυξης, εκείνο που πιστεύεις είναι η αλήθεια που είπε ο Ζουράρις και δεν τον πήρες με τις κλοτσιές: «Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει;»
Προφανώς έχεις ξεχάσει πως τις εκλογές δεν τις κέρδισες με συνθήματα πως θα έκανες έστω ελάχιστα φτωχότερους τους Έλληνες. Θυμάσαι; Τι καταμαρτυρούσες στον Σαμαρά; Τι του καταλόγιζες; Τι απ’ όλα διόρθωσες; Πέρα από τις κομματικές υποσχέσεις που εκπλήρωσες για διορισμούς ημέτερων, τι καλύτερο έκανες; Μην ισχυριστείς για εγκαίνια δρόμων. Άλλων έργα είναι και το ξέρεις. Κάποτε θα ολοκληρώνονταν. Για κάτι δικό σου μίλησέ μας, που να είναι ουσιαστικό. Ούτε για τη 13η σύνταξη μη μιλάς. Ψέμα κι αυτό. Γιατί τα 100 ευρώ που πήρε ένας συνταξιούχος των 700 ευρώ, ή τα 300 ένας των πεντακοσίων, συμπλήρωμα είναι, επιδοματάκι της πλάκας. Αυτά να τα λες στους βλάκες, στους ανεγκέφαλους…
Τώρα μου ξέφυγε μια αλήθεια. Ναι, ξέρεις πως η πλειοψηφία αυτών που σε ακούν είναι αυτοί που ως πρωθυπουργός τούς ταιριάζεις γάντι. Το λέει η τηλεθέαση του SURVIVOR και κάποιων άλλων τηλεσκουπιδιών. Στα σαράντα σου είσαι μεγάλος μάστορας στο να ερμηνεύεις τι είναι ο Έλληνας… 


…και η Ιστορία να ξεκαρδίζεται στα γέλια!



 Από τον Άγγελο Πετρουλάκη

----------------------------------

ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε σήμερα, 21-4-2017 στην έντυπη Larissa net)
-----------------------------
Στη γειτονική μας χώρα, ο ηγέτης της κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος στους υπηκόους του ότι θα αναβιώσει την Οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν υποσχέθηκε μεγαλύτερες συντάξεις, ούτε αύξηση του κατώτατου μισθού, ούτε ασφαλιστικές παροχές. Με μια ρητορική που θύμιζε Αδόλφο Χίτλερ, ίσως και με μεθόδους νοθείας κι εκβιασμών, υπήρξε νικητής.
Το ερώτημα της ντροπής έχει να κάνει με τους ευρωπαίους ηγέτες που εδώ και χρόνια συνομιλούν μαζί του και μάλιστα, κάποιοι, κάποιες εποχές, «έπαιζαν σφαλιάρες» μαζί του.

Δηλαδή η κ. Μέρκελ δεν είχε προβληματιστεί βλέποντας τη γυναίκα του Τούρκου ηγέτη με μαντίλα; Δεν είχε διαισθανθεί ποιος ήταν ο συνομιλητής της; Είπε μέσα της πως είναι απλά και μόνο δικαίωμά του; Δεν αναρωτήθηκε τι εκφράζει αυτό το δικαίωμα;
Σήμερα ο αμερικανός πρόεδρος, που ενδέχεται ν’ απαγορεύσει τη μαντίλα στη χώρα του και γδύνει ηδονικά, με το ντύσιμο της γυναίκας του, τις πουριτανές αμερικάνικες αντιλήψεις, πώς νιώθει όταν βλέπει τη γυναίκα τού Τούρκου ηγέτη; Πιστεύει πως μιλά με προοδευτικό ηγέτη;
Είπαν πως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πήγε και προσκύνησε τον τάφο τού Μωάμεθ Β΄, του Πορθητή. Αν το προσκύνημα είναι για ένδειξη σεβασμού, έχει καλώς. Γιατί, όμως, εμένα μου έχει καθίσει η σκέψη πως είχε αλληγορική σημασία. Όπως ο Μωάμεθ Β΄, ο Πορθητής, κατέλυσε την Βυζαντινή αυτοκρατορία, έτσι κι αυτός πιθανόν να έχει όνειρο την επανίδρυση μιας νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Άλλωστε το τόνισε στις προεκλογικές ομιλίες του, προειδοποιώντας τους ευρωπαίους ηγέτες πως θα τον βρουν στον δρόμο τους.
Ο ηγέτης Ερντογάν, έχοντας ή όχι τη συγκατάθεση των συμπατριωτών του, 110 χρόνια μετά, διαλύει ό,τι προσπάθησε να εγκαθιδρύσει η επανάσταση των Νεοτούρκων και προκαλεί την ιστορία να βάλει τα γέλια μπροστά στο όραμα του Ίωνα Δραγούμη για μια Ανατολική Ομοσπονδία.
Ένας και μόνο άνθρωπος αρκεί για ν’ αλλάξει τον ρουν της Ιστορίας. Ο Χίτλερ είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση. Και ο Στάλιν ίσως. Οι δικοί μας δημοκράτες ανατριχιάζουν παρακολουθώντας συνάξεις τής Χρυσής Αυγής, παραβλέπουν όμως πως στη Ρωσία συναντά κανείς στους δρόμους χιλιάδες νεαρούς να φορούν «μακό με σφυροδρέπανα και το πορτρέτο τού Λένιν».
Η νομπελίστρια (2015) Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, αναρωτιέται, παρακολουθώντας αυτούς τους νεαρούς: «Άραγε ξέρουν τι σημαίνει Κομμουνισμός; (‘‘Το τέλος του Κόκκινου Ανθρώπου’’)». 
Το ίδιο θ’ αναρωτιόταν και για το Κ.Κ.Ε., αλλά και για τις εκδηλώσεις τιμής του πρωθυπουργού προς πρωταγωνιστές τού εμφυλίου, αν ζούσε στην Ελλάδα και παρακολουθούσε από κοντά όσα συμβαίνουν στον αστερισμό τής ελληνικής πολιτικής. Όμως, ποιον ενδιαφέρουν οι απόψεις τής Σβετλάνα Αλεξίεβιτς;
Να γιατί υποστηρίζω πως η Ιστορία συχνά ξεκαρδίζεται στα γέλια όταν βρίσκεται μπροστά σ’ ευφάνταστους πολιτικούς. Ακόμα ξεκαρδίζεται στα γέλια και όταν βρίσκεται μπροστά στην εφαρμογή των ιδεών αυτών των πολιτικών, έστω κι αν αυτή η εφαρμογή στοιχίζει αίμα, πολύ αίμα. Οι ιστορικοί, συγκρίνοντας τα θύματα του Στάλιν με αυτά του Χίτλερ, μιλούν για αριθμητική ισοπαλία. Και; Χέστηκε κανείς απ’ αυτήν την πραγματικότητα; Μην ενοχλείτε τα είδωλα. Ασχοληθείτε με τα μανικετόκουμπα του πρωθυπουργού και το σακάκι τού Τσακαλώτου.
Οι καπάτσοι και τα λαμόγια, είτε η Ν.Δ. να ήταν, είτε ο Λεβέντης με το έκτρωμά του, την άκρη θα την έβρισκαν όπως τη βρίσκουν και τώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κουράγιο να κάνει περικοπές στις μεσαίες και χαμηλές συντάξεις. Ο Σαμαράς προχώρησε λίγο παραπάνω. Ο Τσίπρας ξεδιάντροπα πήρε μπουλντόζα και τα γκρέμισε όλα. Τους καπάτσους και τα λαμόγια τούς πείραξε κανείς;
Θυμάμαι επιχειρηματία να κυκλοφορεί με ΒΜW 745. Ν’ αποκαλύπτεται ότι έβαλε φέσι στις τράπεζες 30 εκατομμύρια, αφού είχε τακτοποιημένα τα περιουσιακά στοιχεία έτσι ώστε να μην μπορούν να του πάρουν (οι τράπεζες) ούτε ένα ευρώ. Ν’ απολαμβάνει τώρα τους καρπούς της λαμογιάς και να είναι σεβαστό πρόσωπο. Και;
Αλλά από αλλού ξεκίνησα. Από τον ηγέτη της γειτονικής χώρας ξεκίνησα που διατυμπανίζει ότι είναι δικά του όσα απέκτησε η χώρα του κατά τον 15ο αιώνα. Και κανείς ευρωπαίος ηγέτης να μην του απαντά ότι πριν τον 15ο αιώνα ήταν άλλων,  τους οποίους οι πρόγονοί του κατέσφαξαν και πως οι απόγονοι εκείνων που ζούσαν μέχρι τον 15ο αιώνα κάτω από άλλες ιστορικές συνθήκες, έχουν επίσης δικαίωμα να υπάρχουν. Έστω να συνυπάρχουν.
Αντίθετα. Οι ηγέτες τής Δύση,ς τα τελευταία 20 χρόνια, ήταν αγκαλίτσες και φιλάκια μ’ αυτόν τον ηγέτη∙ επένδυαν στη χώρα του, του έδιναν (και του δίνουν) όπλα.
Ποιος ξέρει τι θα βγει από τα γυρίσματα της ιστορίας; Ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς όταν προσκυνούσε το φακιόλι του Μωάμεθ Β΄, του Πορθητή, πίστευε πως θα έσωζε την οικογένειά του από τον βιασμό και το μαχαίρι τού Σουλτάνου. Βέβαια, προηγουμένως είχε διώξει μεγάλο μέρος τής περιουσίας του στη Βενετία που δεν είχε φακιόλι, αλλά τιάρα. Δηλαδή, τον παρά τον εμπιστεύθηκε στη Δύση, που τόσο μισούσε εξ αιτίας των θεολογικών απόψεων του Πάπα. Η Δύση εξασφάλισε και τη ζωή τής κόρης του, που πρόλαβε να φύγει. Η Ανατολή, με το φακιόλι, πήρε όλων των άλλων την τιμή και τη ζωή. Με την Ιστορία να ξεκαρδίζεται στα γέλια…