Google+ Followers

Ζητείται αναμάρτητος



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ 
(Δημοσιεύθηκε στην Larissa net την Παρασκευή, 27-5-2016)

Από τον Άγγελο Πετρουλάκη


Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο ο Ιησούς έλυσε το πρόβλημα άπαξ δια παντός: «Ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω». Έξι λέξεις αρκούν για να δώσει η ιστορία την απάντησή της. Εν προκειμένω η πολιτική ιστορία.
Η χώρα από το 2010 ζει μια περιδίνηση. Όχι τυχαία βεβαίως. Ο δρόμος που οδήγησε στο 2010 είχε την αφετηρία του πολύ πιο πριν, από το 1981 σίγουρα, ίσως όμως και πιο πριν.
Ήταν ένας εύκολος δρόμος με μεγάλες ευθείες, τις περισσότερες φορές κατηφορικός, ιδιαίτερα ολισθηρός, ωστόσο και ελκυστικός. Σχεδόν μέσα σε μια γενεά οι εποχούμενοι σε ποδήλατα ή μοτοσακό οδηγούσαν αστραφτερές Μερσεντές ή θηριώδη Καγιέν, αντί για τσιγάρα χύμα κάπνιζαν πούρα και το άνευ σχεδίου είχε αντικατασταθεί με ρετιρέ ή μεζονέτα, αλλά και εξοχικό συν πισίνα. Το θαύμα ήταν χειροπιαστό. Όχι για όλους βέβαια. Για τόσους, όσοι αρκούσαν να δώσουν την εικόνα μιας κοινωνίας που ευημερούσε, παρότι είχε δοκιμαστεί από την χρηματιστηριακή κρίση. Βέβαια, σ’ εκείνη την κρίση δεν ήταν όλοι χαμένοι. Κάποιοι πρόλαβαν και πλούτισαν και συνέχισαν να χαμογελούν. Ένας αριθμός δε, ξεκαρδίστηκε και στα γέλια. Όσοι έκλαψαν φρόντισαν να καλύψουν τις απώλειες, ή έστω να τις απαλύνουν.
Όλα αυτά μέχρι το 2010…
Τότε ήρθε το πρώτο Μνημόνιο, ως αντίλογος (εκδικητικός) στο «λεφτά υπάρχουν», στα «περίστροφα» που αρχικά ήταν στα συρτάρια και μετά έβγαιναν και πάνω στο τραπέζι. Τότε ένας πρωτοετής φοιτητής έβλεπε το πτυχίο του ως διαβατήριο διορισμού και σίγουρης καριέρας. Σήμερα, ο ίδιος, πτυχιούχος πια, αναζητά την ζωή του έξω από τα σύνορα της χώρας.
Οι περισσότεροι θυμόμαστε το Καστελόριζο. Λίγοι θυμόμαστε όμως πως απέναντι στην δραματική ευρωπαϊκή και ελληνική διάσταση της κρίσης, σταθήκαμε μάλλον αναποφάσιστοι, μάλλον διστακτικοί, σίγουρα αναποτελεσματικοί. Δικαιολογημένα ίσως.
Η Ελλάδα μόλις έναν χρόνο πριν συγκαταλεγόταν στις 40 πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Με βάση τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης βρισκόταν στην 26η θέση. Πώς θα μπορούσε να πιστέψει ο πολυσυνταξιούχος με τα ισχυρά μερίσματα και τις επικουρικές ότι θα έπρεπε να ζήσει με 1.500 ευρώ το μήνα; Πόσο μάλλον ότι αυτά τα 1.500 ευρώ θα κινδύνευαν να μην αγγίζουν ούτε τα 1.000 πέντε χρόνια αργότερα.
Η παθητικότητα του Κώστα Καραμανλή είχε αντικατασταθεί από την ακατάσχετη παροχολογία του Γιώργου Παπανδρέου. Και οι δυο είχαν εκλεγεί ελέω επωνύμου, του θείου ο πρώτος, του πατέρα ο δεύτερος. Το πολιτικό τους εκτόπισμα ελάχιστο, το πελατειακό κράτος τεράστιο. Ο κρατικός μηχανισμός μόνιμα σκουριασμένος. Οι συνδικαλιστές σε διαρκές παραλήρημα. Η υπερτιμολόγηση στις επενδύσεις και επιχορηγήσεις σε ασύνορες διαστάσεις. Τα τραπεζιτικά προϊόντα δανειοδοτούσαν ακόμα και την πρώτη νύχτα γάμου. Θες διακοπές στην Μύκονο, ν’ αναβιώσεις μια νύχτα του Ωνάση. Υπέγραψε μια αίτηση και πέρνα από το ταμείο. Μίλησε κανείς για πτώχευση; Σιγά το πράγμα. Δεν είναι η πρώτη φορά, ίσως όχι και η τελευταία.
Η Ελλάς είχε και στις χρεοκοπίες την ιστορία της. Η πρώτη στα 1827 πριν καν δημιουργηθεί το δια τον Καποδίστρια ελληνικό κράτος. Η δεύτερη στα 1843, επί Όθωνα. Η χώρα τότε αποκλείεται από τους εξωτερικούς δανεισμούς μέχρι το 1879. Ο Τρικούπης επιτυγχάνει την επανέναρξη των δανεισμών και επιχειρεί να αναμορφώσει την Ελλάδα, αλλά η δημαγωγική πολιτική του Δηλιγιάννη προκαλεί νέα χρεοκοπία στα 1893. Το 1932 έχουμε την τρίτη χρεοκοπία, που προκαλεί νέο αποκλεισμό από δανεισμούς μέχρι το 1963 – 64. Η τέταρτη χρεοκοπία δαγκώνει το παχυλό σώμα της χώρας στα 2010. Τυπικά αποτρέπεται από την διεθνή οικονομική διάσωση που όλοι γνωρίζουμε ως Μνημόνιο.
Και; Αποτέλεσμα;
Ο Γιώργος Παπανδρέου γκρεμίζεται ως μνημονιακός, χωρίς να εφαρμόσει τα όσα υπέγραψε. Ο Λουκάς Παπαδήμος σηκώνει τα χέρια του κάτω από την επίθεση του αντιμνημονιακού Αντώνη Σαμαρά. Ο Αντώνης Σαμαράς (που εν τω μεταξύ έχει ορκιστεί μνημονιακός) υποκύπτει κάτω από το ανηλεές γρονθοκόπημα του επίσης αντιμνημονιακού Αλέξη Τσίπρα. Και ο Αλέξης Τσίπρας;
Ο Αλέξη Τσίπρας έρχεται σε μια ιστορική καμπή της πολιτικής ζωής. Το μεταπολιτευτικό εναλλασσόμενο δίδυμο εξουσίας είναι πλήρως χρεοκοπημένο. Έχει έρθει η ιστορική ώρα της Αριστεράς. Πολυπόθητη από αρκετούς. Και ιδιαίτερα σημαντικής σημασίας αφού στο οπλοστάσιό της έχει το «ηθικό πλεονέκτημα».
Και;
Όλα θρυμματίζονται σε πολλές διαδοχικές νύχτες αυταπάτης και χρεοκοπίας του ηθικού πλεονεκτήματος. Από το δάχτυλο του Βαρουφάκη, στην ιδεοληψία του Καρανίκα. Από την εθνική αξιοπρέπεια του Π. Καμμένου στην υποθήκευση των 99 χρόνων. Από τα συσσίτια των αστέγων στα συσσίτια των προσφύγων. Από την χρεοκοπία  των επιχειρήσεων στην μετεγκατάστασή τους σε όμορες χώρες με ηπιότερο φορολογικό περιβάλλον. Από το «Μέρκελ γκόου χομ» στο Γιούρογκρουπ της 24ης Μαΐου. Φωτοστέφανα στο ηθικό πλεονέκτημα οι κατά καιρούς δηλώσεις για τα τρία μέτρα κάτω από τη γη, για την γενοκτονία που ήταν εθνοκάθαρση, για τις αντισυνταγματικές αυξήσεις που όμως ο ορκισμένος να διαφυλάσσει το Σύνταγμα, το παραβιάζει ψηφίζοντάς τες.
Και;
Απέναντι στα μύρια όσα, κάποια άλλα μύρια όσα. Ίσως ακόμα πιο αμαρτωλά, αφού η προϊστορία τους ξεκινά από το 1981 ίσως και πιο μπροστά. Κόπηκε ο ομφάλιος λώρος μεταξύ του τότε και του τώρα; Σίγουρα όχι. Ούτε καν τα ονόματα αλλαχτήκαν. Έτσι ώστε «ο έτοιμος να καταδικάσει χωρίς να βλέπει τα δικά του αδικήματα» του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου, μάλλον θα πρέπει ν’ αναζητηθεί σε εντελώς νέους χώρους, σε νοοτροπίες που θα μπορούν να συγκατοικήσουν με την κοινωνία του 2020 ή και του 2030 και δεν θα έχουν κληρονομήσει τίποτα από τις δεκαετίες 1980 – 2010.
Ίσως σε κοινωνίες που θα έχουν ξεχάσει τις σημαίνει Δεξιά και δε θα θέλουν να θυμούνται τι υπήρξε Αριστερά.

Υ.Γ
---------------- 
Δεν ξέρω πού μπορεί κάποιος καρκινοπαθής να βρει χασισέλαιο για να παλέψει τη νόσο. Ξέρω όμως πολλούς καρκινοπαθείς που βρίσκουν απέναντί τους ένα ανάπηρο σύστημα Υγείας και μαζί με τη νόσο έχουν ν’ αντιμετωπίσουν την κρατική ανικανότητα ή και αδιαφορία.



Ήταν κάποτε μια χώρα που ονομαζόταν Ανατολική Γερμανία...



ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ


ΜΙΚΑΕΛ ΚΑΤΣ ΚΡΕΦΕΛ: «Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ»
Εκδόσεις «ΨΥΧΟΓΙΟΣ»

Από τον Άγγελο Πετρουλάκη

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εκδόσεις «ΨΥΧΟΓΙΟΣ» μας φέρνουν κοντά στην αστυνομική λογοτεχνία της Βόρειας Ευρώπης. Ο Κρέφελ είναι Δανός. Όμως αυτό δεν είναι το σημαντικό. Σημαντικό είναι πως ο συγκεκριμένος συγγραφέας, χωρίς να υπολείπεται σε φαντασία και λογοτεχνική δυναμική, περιγράφει με γλαφυρότητα μια εποχή έντονων αλλαγών στον πολιτικό ευρωπαϊκό χάρτη.
Η υπεροχή κάποιων μυθιστορημάτων που ανήκουν στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας δεν έγκειται μόνο στην οργιαστική φαντασία του συγγραφέα που συνθέτει τον μύθο του μέσα από ανατροπές, εκπλήξεις και επινοήσεις. Άλλωστε αυτά τα μυθιστορήματα τις περισσότερες φορές συνθέτουν έναν ανύπαρκτο κόσμο, δημιουργούν πρωταγωνιστές – υπερήρωες και δολοφόνους εντελώς σατανικούς. Εξυπηρετούν δε αναγνώστες που αρέσκονται σε μια δαιμονική παραλλαγή του παραμυθιού.
Η υπεροχή κάποιων μυθιστορημάτων του είδους έγκειται στο ότι χρησιμοποιούν τον μύθο για ν’ αναπτύξουν μια λογοτεχνία ιδιαίτερα ζωντανή η οποία χωρά μέσα της πολλά απ’ αυτά που χαρακτηρίζουν μια εποχή ή μια κοινωνία. Σ’ αυτά ανήκει το «Ο αγνοούμενος», ένα όντως συγκλονιστικό μυθιστόρημα, που την υπεροχή του δεν την διεκδικεί με την επινόηση ενός υπερδραστήριου πρωταγωνιστή, αλλά με την ‘‘εικονογράφηση’’ μιας εποχής σ’ έναν συγκεκριμένο χώρο, με την αναφορά πολλών ουσιαστικών παραμέτρων.
Ο μύθος εξελίσσεται σε δυο παράλληλους κόσμους, την Γερμανία και τη Δανία σήμερα, και την κάποτε Ανατολική Γερμανία με το καθεστώς της κομμουνιστικής νύχτας.
Η εξελιγμένη κοινωνία της Δανίας με τα αδιέξοδα της ευμάρειας και του κράτους της κοινωνική πρόνοιας, αλλά και η εξελιγμένη κοινωνία της Γερμανίας που θέλει να υπερασπίζεται την ασφάλεια των πολιτών της. Χώροι που εύκολα κατανοούμε, παρά τους όποιους προβληματισμούς. Σ’ αυτούς κινούνται εκείνοι που αναζητούν τον αγνοούμενο, έναν ευνουχισμένο Δανό, ο οποίος αντιπαλεύει τους δαίμονες της μοναξιάς του ονειρευόμενος μια άλλη ζωή, χωρίς ωράρια, υπαλληλικούς περιορισμούς, συνθλίψεις της προσωπικότητας και απωθημένες ερωτικές επιθυμίες.
Ένας πρώην Δανός αστυνομικός που βασανίζεται από την άδικη δολοφονία της γυναίκας του, θύμα ληστείας που παραμένει ανεξιχνίαστη.
Μια εξαιρετική αρχιτεκτόνισσα – αδελφή του αγνοούμενου – που καταδιώκεται από ενοχές γιατί ποτέ της δεν ανάπτυξε δεσμούς αδελφικής αλληλεγγύης, απορροφημένη από την καριέρα της. Παράλληλα, μια γυναίκα που θέλει να ζει τον έρωτα, την τρυφερότητα, την αναγνώριση.
Ένας Γερμανός αξιωματικός της αστυνομίας που θυσιάζει τις χαρές της οικογενειακής ζωής, τις υποχρεώσεις απέναντι στους αγαπημένους του, γιατί νιώθει την φωνή του χρέους να τον κρατά δίπλα στα προβλήματα του πολίτη.
Τρεις άξονες που θα γυρίζουν ταυτόχρονα γύρω από το μυστήριο μιας εξαφάνισης με δυο πόλους: Το θύμα και τον θύτη.
Ο έτερος κόσμος, αυτός της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, εξελίσσεται και αναπτύσσεται στο πρόσωπο του θύτη. Μια αρρωστημένη μορφή που νοσταλγεί ένα καθεστώς καταδικασμένο από την ίδια την ιστορία. Ο συγγραφέας με ιδιαίτερη λεπτότητα αποκαλύπτει εκείνη την εποχή, τις αμαρτωλές πτυχές του ολοκληρωτικού καθεστώτος, την σύνθλιψη των ατομικών ελευθεριών, την εξουθένωση των χαρακτήρων, την διαφορά. Με απόλυτο ρεαλισμό περιγράφει την μετάβαση από τον ολοκληρωτισμό στη δημοκρατία και προσφέρει στον μέσο αναγνώστη μια ουσιαστική γνώση για την εξέλιξη της ιστορίας στην κεντρική Ευρώπη.
Αυτά τα στοιχεία είναι που συνθέτουν την υπεροχή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος που δεν είναι απλά μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου, αλλά τόσα πολλά ακόμα, τόσα σημαντικά, τόσα ιδιαίτερα, άγνωστα στις λεπτομέρειές του σε πολλούς, ιδιαίτερα νεότερους.
Στα επί μέρους στοιχεία της σύνθεσης ανήκουν οι ανατροπές που έντεχνα χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, προκειμένου να διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, που βαίνει αυξανόμενο, παρότι που το πρόσωπο του θύτη-δράστη αποκαλύπτεται έντεχνα, καθώς δρα παράλληλα με τους διώκτες του.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που προσφέρει σημαντικά στον σύγχρονο αναγνώστη της καλής λογοτεχνίας.


Περί αξιοπρεπείας και όχι μόνον…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net, Παρασκευή 20-5-2016)
----------------------------------------------------------------
  «Η χώρα μας είναι αποφασισμένη… να πρωταγωνιστήσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, με δείκτες πορείας τον Ανθρωπισμό, την Ειρήνη, την Δημοκρατία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την αειφόρο Ανάπτυξη»
Τάδε έφη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος.
Στην πόλη μας.
Ίσως αισθανόμενος μια εσωτερική γαλήνη γιατί, πριν δυο χρόνια κοντά, εκεί που πήγαινε να τον ξεχάσει η πολιτική ιστορία, ενταφιάζοντας στην λήθη τις ανηθικότητες της πολιτικής του καριέρας, αποφάσισε, η διαστροφή της αριστερής ταξικής συνείδησης, να τον ξεθάψει και να τον προωθήσει στον θρόνο του ύπατου αξιώματος.
Ίσως αισθανόμενος μιαν υπερηφάνεια που έχει μάθει να συνταιριάζει όμορφα εντυπωσιακές λέξεις, όμορφες λέξεις, σ’ έναν λόγο ξύλινο, χωρίς ουσία, που ηχεί σαρκαστικά στ’ αυτιά κάθε σκεφτόμενου συν-Έλληνα, που δεν αμείβεται όσο ο κ. Παυλόπουλος, που δεν απολαμβάνει τα προνόμια που απολαμβάνει εκείνος, που δεν συνοδεύεται από μια στρατιά σφουγγοκωλαρίων, που δεν τον ανακηρύσσουν επίτιμο δημότη τους πολιτείες και χωριά που μαραζώνουν από την ανεργία και τις φοροεπιδρομές…

Προσπερνώ τις λέξεις «Ανθρωπισμός» και «Ειρήνη», που ούτως ή άλλως πρωτότυπες δεν είναι και ούτε πλέον φέρουν κάποιο ειδικό βάρος. Ο «Ανθρωπισμός» από την Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, από τον Ο.Η.Ε. Η «Ειρήνη» από το τέλος Αυγούστου του 1949. Είτε τις αναφέρει ένας πρόεδρος συλλόγου αδέσποτων σκύλων, είτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το ίδιο ειδικό βάρος έχουν.
Σταματώ στην λέξη «Δημοκρατία». Σήμερα πόση εφαρμογή έχει η έννοια της Δημοκρατίας σε όσα συμβαίνουν στην χώρα μας; Είναι Δημοκρατία η γλώσσα και το ύφος υπουργού που ο ίδιος έχει ορκίσει; Εννοώ τον κ. Πουλάκη. Είναι Δημοκρατία τα όσα έχουν συμβεί μεταξύ υπουργού και δικαστικού λειτουργού; Είναι Δημοκρατία όσα συμβαίνουν στην Ειδομένη με τις σιδηροδρομικές γραμμές αχρηστευμένες; Είναι Δημοκρατία τα τόσα και τόσα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας; Ο ίδιος είναι χαρούμενος που υπηρετεί αυτήν την Δημοκρατία; Πού, άραγε, εντοπίζει την αποφασιστικότητα της Κυβέρνησης να υπερασπιστεί την Δημοκρατία, όχι της δική της, αλλά όλων μας;

Σταματώ στη φράση «Κοινωνική Δικαιοσύνη». Στα μάτια μου έρχονται σαν κινηματογραφική ταινία τα κουφάρια χιλιάδων καταστημάτων, με τα λουκέτα και τα «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ». Στα δικά του μάτια, όχι; Στα δικά μου μάτια έρχονται ευγενικά πρόσωπα ανθρώπων που επαιτούν, ανθρώπων που μέχρι ένα δυο χρόνια πάλευαν την ζωή ως μικρομεσαίοι επαγγελματίες και σήμερα σέρνονται στους δρόμους μέσα σε πλήρη εξαθλίωση; Στα δικά του, όχι;

Αν κ. Παυλόπουλε, η διαστροφή της αριστερής σκοπιμότητας δεν σας είχε επιλέξει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας και παραμένατε ένας απλός τέως βουλευτής και υπουργός της Ν. Δημοκρατίας, ή έστω ένας ακόμα βουλευτής της αντιπολίτευσης, θα λέγατε ότι «Η χώρα μας είναι αποφασισμένη… να πρωταγωνιστήσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, με δείκτες πορείας… την Κοινωνική Δικαιοσύνη»; Τώρα, αυτές οι δηλώσεις είναι απόρροια της κριτικής σας σκέψης ή προϊόν του θεσμικού σας ρόλου, άρα εντελώς πλαστές και καθαρά προπαγανδιστικές; Η ευθύνη σας είναι τεράστια και το ολίσθημα τρομακτικό. Όποιον σκοπό και πρόθεση εξυπηρετεί. Το περισπούδαστο ύφος που ενδύεστε δεν θα σας διασώσει από την λήθη της ιστορίας, ούτε θα σας απαλλάξει από τις ευθύνες σας απέναντι σ’ έναν λαό που βλέπει την καθημερινή δολοφονία της κοινωνικής δικαιοσύνης. Και κάτι ακόμα κ. Παυλόπουλε. Μπορείτε να φανταστείτε με τι κριτικές και χαρακτηρισμούς θα σας φόρτωναν δυο χρόνια πριν οι σημερινοί δημοτικοί άρχοντες που σας αναγόρευσαν «επίτιμο δημότη»;

Όμως εκείνο που πονά και αποτελεί κατάπτυστο σημάδι στο ακριβό σας κουστούμι δεν είναι οι συναισθηματικές υποχρεώσεις σας απέναντι στον θεσμικό σας ρόλο. Είναι η ρηχότητα των δηλώσεών σας, που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα την οποία και γνωρίζετε και δεν σας βρίσκουν σύμφωνο σε περίπτωση αυτοκριτικής. Δεν σας εξιλεώνει λοιπόν ο θεσμικός σας ρόλος. Τουναντίον, σας καταδικάζει. Το έχετε αντιληφθεί αυτό, βεβαίως, αλλά το ατομικό σας συμφέρον και οι προσωπικές σας ματαιοδοξίες, σας εμποδίζουν να υπάρξετε τίμιος έστω στις εσχατιές της ζωή σας.
Είναι κρίμα ο θεσμικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας να μετατρέπει σε καρικατούρα την προσωπικότητά του, όσο αμφιλεγόμενη και αν είναι αυτή. Ο θεσμικός ρόλος αποκτά την αξία του από το ειδικό βάρος της αξιοπρεπείας που φέρει το πρόσωπο. Η δε αξιοπρέπεια είναι στάση που αποκτάται με τη συνέπεια στις αρχές που καθορίζουν την δημόσια συμπεριφορά. Η δική σας συμπεριφορά, κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας, πόση αξιοπρέπεια εκφράζει; Νιώθετε εαυτόν ικανόν να με πείσει πως «Η χώρα μας είναι αποφασισμένη… να πρωταγωνιστήσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, με δείκτες πορείας… την Δημοκρατία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την αειφόρο Ανάπτυξη»;

Άγγελος Πετρουλάκης




Σωτήρης Πράπας– Νίκες Καρδιάς




Του Άγγελου Πετρουλάκη
(Από την ομιλία του στο Δημοτικό Ωδείο της Λάρισας
κατά την παρουσίαση του λευκώματος «Νίκες Καρδιάς»
στις 14 – 5 – 2016)

Π
ερασμένα μεσάνυχτα, κοντά στις δυο. Η Εθνική οδός Θεσσαλονίκης – Αθήνας σχεδόν άδεια. Μόνο λίγες νταλίκες ‘‘με φώτα νυσταγμένα και βαριά’’, όπως λέει και το τραγούδι, αργοκινούνται. Ανάμεσα τους σφηνώνεται ένα Ρενώ 5, τούρμπο, μπλε. Ένα μικρό Ρενώ με κινητήρα ενισχυμένο. Η βελόνα του κοντέρ φλερτάρει με τις κόκκινες γραμμούλες του καντράν, καθώς το πόδι του οδηγού το πιέζει όλο και περισσότερο, προσπερνώντας το ένα φορτηγό μετά το άλλο. Μέσα στην καμπίνα μια μουσική σχεδόν στη διαπασών. Σήμερα… Το ορχηστικό του Σπανουδάκη…
Πόσα ‘‘σήμερα’’ θα πούμε στην ζωή μας;
Το Ρενώ 5 διασχίζει τα Τέμπη προσπερνώντας τις νταλίκες σαν βέλος και ξεχύνεται στον κάμπο της Λάρισας χωρίς ανάσα. Λίγα χιλιόμετρα μετά, στα πρώτα σπίτια της πόλης, θα σταματήσει.
Ένας φίλος που περιμένει…
Ο οδηγός που κατεβαίνει, χαμογελώντας.
Ένα αγκάλιασμα…
Αυτός που περιμένει είμαι εγώ.
Ο οδηγός του Ρενώ είναι ο Σωτήρης Πράπας.


Τ
ο ταξίδι μέσα στη νύχτα είναι ένα από τα πολλά, τα άπειρα, που κάνει για να βρεθεί στο Ωνάσειο, να μπει στο χειρουργείο, ν’ ανοίξει μια καρδιά, να χαρίσει ζωή, ελπίδες…
Μια στάση για ξεκούραση.
Και λίγη κουβέντα.
Για μουσική, για ποίηση.
Για την φωτογραφία…
Για τον κυρ – Νίκο, τον πατέρα του, τον φωτογράφο του χωριού με το ένα χέρι, τον άνθρωπο που τον ‘‘έμπασε’’ στον κόσμο της φωτογραφίας.
Για τις προσδοκίες του. Μόλις είχε επιστρέψει από την Αγγλία, όπου είχε καταφέρει να βρει μια άμισθη θέση για ειδικότητα στην παιδοκαρδιοχειρουργική. Στην Ελλάδα ήταν κλειστές όλες οι πόρτες, παρά το ότι ήταν ο πρώτος ειδικευόμενος του σκαπανέα της καρδιοχειρουργικής Παναγιώτη Σπύρου. Αλλά ούτε επιστρέφοντας από την Αγγλία βρήκε κάποια πόρτα να τον περιμένει…
Τα δύσκολα ήταν πολλά. Με πρώτα απ’ όλα την επιβίωση. Έτσι διεκδίκησε μια θέση στο Ωνάσειο. Βαθειά μέσα του πίστευε πως τα χίλια τόσα χιλιόμετρα Θεσσαλονίκη – Αθήνα – Θεσσαλονίκη, κάθε βδομάδα, δεν θα ήταν επί ματαίω.
Και δεν ήταν.
Εκείνη η στάση δεν άγγιζε ποτέ την ώρα. Πάντα βιαστικός για να είναι λίγο πριν τις 7 στο Ωνάσειο.
Τον μισοτελειωμένο καφέ τον έπαιρνε μαζί του. Συχνά και κάποια κασέτα απ’ τις νυχτερινές εκπομπές που έκανα με ποίηση στο Δημοτικό Ραδιόφωνο, τότε.
Αλλά συνάμα έπαιρνε και την αγωνία μου. Να φτάσει καλά ευχόμουν. «Πάρε ένα τηλέφωνο, μόλις φτάσεις. Να ηρεμήσω…», τον παρακαλούσα. Κι έπαιρνε…
Έτσι ξαλάφρωνε η καρδιά, που έμοιαζε συννεφιασμένο ουρανό μέχρι ν’ ακουστεί η κλήση στο τηλέφωνο.
Αχ ρε Σωτήρη. Την ζήσαμε την ζωή μας, γραπώνοντάς την με νύχια και με δόντια. Εγώ σ’ ένα βιβλίο, ή σε λευκά χαρτιά.
Εσύ πάνω σε φθαρμένες καρδιές, πίσω από το ματάκι μιας φωτογραφικής μηχανής, ταξιδιώτης της ζωής, ταξιδευτής της ελπίδας, σε γέφυρες αγάπης οδοιπόρος, συλλέγοντας ‘‘Μικρά Αντίο’’, αλλά και σημαίες σύμβολα του κόσμου…
Την ζήσαμε την ζωή μας.
Ξεφλουδίζοντας τον έρωτα.
Συλλέγοντας τα όνειρα σε προθήκες της προσδοκίας για έναν καλύτερο κόσμο.
Άλλοτε αναζητώντας την ουσία του βλέμματος σ’ ένα ακροκέραμο.
Άλλοτε την ουσία του αγγίγματος σ’ ένα τραγούδι του Μητροπάνου.
Άλλοτε μιλώντας, για τη ζωή εσύ, τον θάνατο εγώ.
Η δική σου ήταν σπουδή ζωής, σπουδή θανάτου η δική μου, καθώς ολοένα και περισσότερο με κέρδιζε η φιλοσοφία, παρά η ποίηση.


Ύ
στερα τον κέρδισε η Αθήνα. Την είχε κερδίσει πρώτα αυτός, βέβαια.
Αραίωσαν οι επαφές. Ευτυχώς που ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ είχε εφεύρει το τηλέφωνο.
Τι να προλάβεις να πεις μέσα από ένα τηλέφωνο, αυτός ανάμεσα από δυο χειρουργεία, εγώ κόβοντας στην μέση μια συνέντευξη;
Λέγαμε όμως πολλά.
Πριν κάποια χρόνια αποφάσισε ν' αποκαλύψει στους πολλούς και την αγάπη του για την φωτογραφία. Είχε απαθανατίσει - μεταξύ άλλων - σημάδια της φθοράς. Πόρτες, τοπία, στιγμές.
Αντικείμενα που κράτησαν πάνω τους την ζεστασιά από ανθρώπινα αγγίγματα, μνήμες γερασμένες στα παραπεταμένα του κόσμου. Πάντα τον συγκινούσε το ελάχιστο, πάντα τον υποδούλωνε η ελληνίδα φύση, ο ουρανός, τα χρώματα στις γλάστρες της αυλής των ταπεινών σπιτιών, μια γωνιά παλαιοπωλείου. Έτσι γεννήθηκε το πρώτο του βιβλίο – λεύκωμα, τα «Μικρά Αντίο».
Μου ζήτησε μια χούφτα λέξεις να στολίζουν κάποιες φωτογραφίες του.
Του τις χάρισα με ανείπωτη χαρά.

Όλα στο μπλε.
Αυτό της θλίψης όμως.
Και η πατρίδα, επίσης…

Ακόμα και για τους ανεκπλήρωτους έρωτες του μίλησα:

Να σε ψάξω, πού:
Επιστρέφω εντός μου,
στα μεσημέρια της παιδικής μου ηλικίας,
εκεί που το κόκκινό σου φόρεμα
ακόμα παραμένει τρόπαιο
 και πληγή, συνάμα…


Και τώρα, στο επόμενό του θα πω περισσότερα. Αν η ζωή μου φανεί χαμογελαστή και ο θάνατος υπομονετικός στο καρτέρεμά μου.

Ο χρόνος ξεφεύγει απ’ τις χάρτινες μέρες μας.
Ο θάνατος μπαινοβγαίνει
με δελτίο ελευθέρας εισόδου
κι εγώ εισχωρώ βαθύτερα μέσα μου…

Ο μέλλοντας
τοπίο ανεξερεύνητο,
μ’ εμένα στο θολό ορίζοντα
                             να χορεύω ξυπόλητος,
έτσι για να επαληθευτούν οι γραφές,
που έλεγαν πως θα υπάρχω
                             -ως σχήμα ακανόνιστο-
στα δακρυσμένα τζάμια,
στους ραγισμένους καθρέφτες,
στις μέσα στιγμές.

Σ
τις 14 Σ/μβρίου του 2004, στο Γκόλφ της Γλυφάδας που έγινε η παρουσίαση – θυμάμαι – μου είχε πει ο μεγάλος Μάνος Ελευθερίου: «Γνωρίζοντας τον Σωτήρη ήξερα ότι είχα το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου στην καρδιά μου». Και ο Γιάννης Ζουγανέλης: «Δεν φοβάμαι αν με προδώσει η καρδιά μου. Έχω τον Σωτήρα Σωτήρη μου εγώ…»

Τα χρόνια πέρασαν. Τώρα λέω πως μια φιλία που ξεκίνησε από το στούντιο φωτογραφίας του Βασίλη Αγγλόπουλου, μετά 30 περίπου χρόνια αποδείχθηκε αράγιστη. Εκείνος πάλευε με την Καρδιά, αλλά και το αθηναϊκό κατεστημένο, εγώ με τα χαρτιά μου και τους δαίμονες που δάγκωναν τις αγρύπνιες μου.
Και όταν οι αγρύπνιες μου γίνονταν βιβλία, βρισκόταν πάντα εκεί, σ’ ένα τραπέζι ομιλητών, να λέει τα ουσιαστικότερα, από καρδιάς πάντα.


Γ
υρίζω πίσω τη μνήμη. Στο καλοκαίρι του 1999. Κατεβαίνω εσπευσμένα στην Αθήνα. Οι φίλοι καρδιολόγοι εδώ, μεταξύ των οποίων και ο καλός φίλος Δημήτρης Μπουχλαριώτης, που σήμερα οι φίλοι συμμαθητές οργανώνουν στην μνήμη του τούτη την εκδήλωση, μου ζητούν να κάνω στεφανιογράφημα. Ο Σωτήρης έχει κανονίσει γι’ αυτό και με περιμένει στο Ωνάσειο. Οι διαδικασίες εισαγωγής τελειώνουν αστραπιαία. Ο Σωτήρης παρών σε όλα, μέχρι που με οδηγούν στο δωμάτιο. Κι εκεί δακρύζω. Γιατί βλέπω κάθε νοσηλεύτρια που συναντάμε στους διαδρόμους ή όπου αλλού να τον χαιρετά μ’ έκφραση που υποδηλώνει λατρεία.
Λέω μέσα μου πως τίποτα δεν είναι τυχαίο, πως ο φίλος δεν ξέρει μόνο ν’ ανοίγει καρδιές, αλλά και να τις σκλαβώνει.
Αυτό θα μου το βεβαιώσουν στα χρόνια που θα περάσουν δεκάδες φίλοι που πήραν από τα χέρια του ζωή. Με πρώτον απ’ όλους τον δικηγόρο Γιάννη Διαμαντή Κι εγώ να φοβάμαι όλο και λιγότερο, λέγοντας κάθε φορά στον καρδιολόγο μου πως ότι και να γίνει έχω έναν φίλο που θα πάρει στα χέρια του την καρδιά μου, αυτήν την άπιστη ερωμένη και θα της ψιθυρίσει να είναι καλή μαζί μου παρά τις όποιες απιστίες της.

Σ
τα χρόνια που πέρασαν άνοιξε χιλιάδες καρδιές, χάρισε ζωή σε χιλιάδες συνανθρώπους.
Στην παγκόσμια κοινότητα της καρδιοχειρουργικής χάρισε πρωτοποριακές μεθόδους και αμέτρητες ανακοινώσεις. Είναι ο πατέρας της τεχνικής Π – Γκραφτ. Είναι αυτός που με την ομάδα του πρώτος στην Ελλάδα εμφύτευσε βλαστοκύτταρα στο μυοκάρδιο αντιμετωπίζοντας την αμφισβήτηση αρκετών συναδέλφων του. Όμως σε όλα δικαιώθηκε και πια χαμογελά προσφέροντας μια γενναιόδωρη συγγνώμην σ’ όλους. Ακόμα και σε πολλούς απ’ αυτούς που έσπερναν καρφιά στον δρόμο του και που δεν ήταν λίγοι.
Πριν 16 χρόνια επιλέγεται για να ιδρύσει και να διευθύνει την Καρδιοχειρουργική Κλινική του Ερρίκος Ντυνάν. Η φωνή του στο τηλέφωνο ακούγεται διαφορετική. Έχει μια σταθερότητα, μια βεβαιότητα. «Ήρθε η ώρα μου, φίλε…» μου εξομολογείται στο τηλέφωνο. «Δική μου είναι αυτή η αναμέτρηση και θα την κερδίσω». Και όντως την κερδίζει. Αυτήν και άλλες πολλές.
Στο μεταξύ στήνει γέφυρες συνεργασίας ανάμεσα σε άλλους διάσημους καρδιοχειρουργούς. Το 2004, την χρονιά που κυκλοφορούν τα «Μικρά Αντίο» παίρνει την πρωτοβουλία να συστήσει μια γέφυρα καρδιάς, μια γέφυρα φιλίας πρώτα και συνεργασίας μετά, με σπουδαίους καρδιοχειρουργούς από 29 χώρες της Νότιας Ευρώπης και της Ασίας. Την ονομάζει «Ευρω-Ασιατική Γέφυρα» είναι είναι μια κίνηση με παγκόσμιο συμβολικό χαρακτήρα. «Καρδιοχειρουργοί όλου του κόσμου ενωθείτε. Τίποτα δεν μας χωρίζει. Αντίθετα μας ενώνουν πολλά και κορυφαία. Γιατί τα νοσήματα της καρδιάς παίρνουν χαρακτήρα επιδημίας. Κι εμείς είμαστε αυτοί που θα σταθούμε απέναντί της για να χαρίσουμε στον άνθρωπο την ελπίδα και το χαμόγελο».
Αυτός είναι ο μαχητής Σωτήρης, ο παγκόσμιος Σωτήρης, ο φίλος μου, ο φίλος σας, ο φίλος μας.

Τ
έσσερα χρόνια μετά, το 2008, επιχειρεί να κάνει ακόμα ένα όνειρό του πραγματικότητα. Να διοργανώσει το 18ο Παγκόσμιο Καρδιοχειρουργικό Συνέδριο στην Ελλάδα, στην Κω, που όμως δεν θέλει να είναι ένα επιστημονικό και μόνο συνέδριο με ανακοινώσεις και ανταλλαγές απόψεων. Θέλει να έχει έντονη την γεύση της Ελλάδας. Τα έξοδα είναι πολλά, οι πόρτες για μια κάποια χρηματοδότηση σχεδόν κλειστές, κάποιες ερμητικά μάλιστα. «Θα το κάνω…», μου λέει. «Έστω κι αν χρειαστεί να χρεωθώ. Πληρώνοντας από την τσέπη μου…» Και χρεώνεται, και πληρώνει. Αλλά έχοντας εν τω μεταξύ προσφέρει γενναίες δόσεις από Ελλάδα στους συνέδρους.
Και η πορεία του συνεχίζεται με αμέτρητα ταξίδια σ’ όλη την γη, μια πορεία που τον αναδεικνύει ως πρεσβευτή της Ελληνικής Καρδιοχειρουργικής σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Τότε μου ομολογεί και δυο άλλους καημούς. Ο ένας να καταγράψει και να παραδώσει στις επόμενες γενιές την Ιστορία της Καρδιοχειρουργικής και την εξέλιξή της στην χώρα μας. Ο άλλος να συγκεντρώσει όλα τα κράτη που επισκέφθηκε και τα σύμβολα που τα χαρακτηρίζουν, με πρώτο τη σημαία τους, σ’ ένα ακόμα λεύκωμα.
Ο πρώτος καημός είναι εδώ. Αυτό το τεράστιο λεύκωμα με τις 934 σελίδες τους. «Το χρωστώ στους δασκάλους μου», μου είχε πει σε ανύποπτο χρόνο. «Είναι χρέος μας και να τιμούμε τους δασκάλους μας, αλλά και να δημιουργούμε μαθητές...», μου είχε πει κάποια άλλη στιγμή.
Το «Νίκες Καρδιάς» το περίμενα πώς και πώς. Ήξερα πως δούλευε γι’ αυτό μια έμπειρη δημοσιογράφος. Τελικά αποδείχθηκε και εμπνευσμένη. Η Νάνσυ Χρηστίδη.

Ξ
εφυλλίζοντας το «Νίκες Καρδιάς» τα συναντώ όλα αυτά. Όλα αυτά και άλλα πολλά. Και νιώθω μια υπερηφάνεια γιατί με ονοματίζει φίλο του. Και νιώθω μια υπερηφάνεια γιατί είναι έργο φίλου μου…
Θα τελειώσω αφού θα πω αυτό που ένιωσα όταν τελείωσα την ανάγνωση του λευκώματος. Τρεις μέρες και τρεις σχεδόν ολόκληρες νύχτες χρειάστηκαν.
Θα πω πως υπάρχουν κάποια συγγραφικά έργα που χαρακτηρίζονται ως έργα ζωής. Πρόχειρα, μου έρχονται στο νου, το "Παραδόσεις και Παροιμίες του ελληνικού λαού", του Νικολάου Πολίτη, "Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα" και το "Πώς είδαν οι ξένοι το 1821" του Κυριάκου Σιμόπουλου, η "Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος" του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, η "Εισαγωγή εις την Φιλοσοφίαν" του Γιάννη Θεοδωρακόπουλου, τα "Ρεμπέτικα Τραγούδια" του Ηλία Πετρόπουλου, το "Αντιλεξικό" του Βοσταντζόγλου.
Έργο ζωής δεν χαρακτηρίζεται ένα έργο μόνο εξ αιτίας του όγκου του, αλλά από την πρωτοτυπία του κατά την εποχή που γράφηκε και από τα θεμέλια που ρίχνει στη θεματολογία που αναφέρεται.

Το "Νίκες Καρδιάς" είναι όντως ένα έργο ζωής. Και είναι έργο ζωής του Σωτήρη Πράπα. Ώριμο έργο και πρωτοποριακό. Καταγράφει την γέννηση της Καρδιοχειρουργικής στην χώρα μας, την ιστορική της πορεία, τα επιτεύγματα των πρώτων καρδιοχειρουργών και την παρούσα φάση της. Επίσης καταγράφει όλους όσοι ως καρδιοχειρουργοί ή βοηθοί τους ασκούν την επιστήμη σήμερα στα υπάρχοντα Καρδιοχειρουργικά Κέντρα και Κλινικές.
Ο φίλος Σωτήρης χάρισε στην Ελληνική Καρδιοχειρουργική την οντότητά της πορείας της, αποπειρώμενος ένα τόλμημα που ουδείς επιχείρησε μέχρι τώρα και βέβαια ουδείς ανέμενε από έναν άνθρωπο που βρίσκεται μόνιμα στα αεροπλάνα τις τελευταίες δεκαετίες διασχίζοντας τον πλανήτη Γη και προσφέροντας τις εμπειρίες, τις έρευνες και τις γνώσεις του σε δεκάδες καρδιοχειρουργικά κέντρα του εξωτερικού, ενώ παράλληλα έχει συμβάλλει στην εξέλιξή της με τρεις προσωπικές μεθόδους και πολλές ακόμα δραστηριότητες.

Ο φίλος Σωτήρης είναι ένας αξεπέραστος πλέον επιστήμονας που λατρεύεται από χιλιάδες ασθενείς οι οποίοι πήραν από τα χέρια του ζωή, ένας πρωτοπόρος, ένας άνθρωπος που νίκησε την θνητότητα και πέρασε ήδη στην αθανασία...

Η Λάρισα, πατρίδα του με την ευρύτερη έννοια, κάθε φορά τον υποδέχεται με αγάπη. Πλέον χρέος των εκλεγμένων ως δημοτικοί άρχοντες είναι να προχωρήσουν και στην πραγματοποίηση ενός άλλου ονείρου που για λογαριασμό της πόλης τον βασανίζει. Να βάλουν μπροστά την σύνδεση του Ιπποκράτη με το Αρχαίο Θέατρο και την σύγχρονη Λάρισα, αυτό που ο Σωτήρης ονόμασε «Λαρισαίων Κλέος».



Γιατί όχι κ. Πρωθυπουργέ;



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ

«Σ’ αυτήν τη χώρα είναι πλέον ιστορική ανάγκη να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας».
Ειπώθηκε από τα χείλη του κ. Πρωθυπουργού στην ιστορική συνεδρίαση της Κυριακή 8 Μαΐου.
Το ερωτηματικό προκύπτει από το «πλέον».
Γιατί αυτό το «πλέον» δείχνει μ’ έμφαση το παρελθόν. Ένα παρελθόν που αφορά τόσο και τον κ. πρωθυπουργό της χώρας, όσο και τους συνεργάτες του.
Σ’ αυτό το παρελθόν δεν περιλαμβάνεται μόνο ο κ. Σαμαράς του οποίου την στειρότητα καταδίκασε ο Έλληνας ψηφοφόρος.   
Δεν περιλαμβάνεται μόνο ο κ. Γιώργος Παπανδρέου που τα κούφια λόγια του καταδίκασε επίσης ο Έλληνας ψηφοφόρος.
Δεν περιλαμβάνεται μόνον ο κ. Κώστα Καραμανλής, ο κ. Σημίτης και οι άλλοι προηγούμενοι πρωθυπουργοί.
Περιλαμβάνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο τέως και ο νυν ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση. Που σημαίνει ότι το «πλέον» αφορά και αυτό το διπρόσωπο κόμμα, εκείνο δηλαδή που έσχιζε τα μνημόνια κι έκανε τις αγορές να χορεύουν στους ρυθμούς του κι αυτό που υπέγραψε το μνημόνιο και αναζητά συμβιβαστικές λύσεις με τους δανειστές. Το «πλέον» οδηγεί στην αλήθεια του ψέματος, όχι της αυταπάτης. 

Ας δούμε λοιπόν ποια είναι η γλώσσα της αλήθειας. Σίγουρα είναι αυτή που λέει πως ο ΕΝΦΙΑ παραμένει θαλερός. Είναι αυτή που λέει πως το 13% της επάρατης κυβέρνησης Σαμαρά γίνεται ξεκάθαρο 24%. Είναι επίσης αυτή που επιβάλλει νέα φορολογία στα τσιγάρα, στον καφέ, στα καύσιμα, στις διανυκτερεύσεις των ξενοδοχείων και σε πολλά ακόμα. Προς το παρόν έμεινε έξω από την ευφάνταστη οικονομική πολιτική των ηγετών μας η φορολόγηση του… πηδήματος. Ίσως γιατί ξέρουν πως οι ερωτικές επιθυμίες του λαού μειώνονται συνεχώς, άρα τα έσοδα θα ήταν σχεδόν μηδενικά. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία μπαίνει σε μια νέα πραγματικότητα, εισπράττοντας το αντίτιμο του ψεύδους.
Το ψεύδος είναι το αντίθετο της αλήθειας. Δηλαδή αυτά που είχαν γίνει σημαία διεκδίκησης της εξουσίας, ότι δηλαδή κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη, 13η σύνταξη και άλλα πολλά που αποσιωπούνται, δεν ανήκουν στον χώρο της αλήθειας. Λογικά ανήκαν στην γλώσσα του ψεύδους. Πιο κυνική ομολογία δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Προς γνώση και συμμόρφωση όσων την Κυριακή των όποιων εκλογών επιλέγουν τον καναπέ αντί της κάλπης. Έτσι ψυχρά ας μοιραστεί η ευθύνη.
Ας μην έχουμε αυταπάτες, όπως πιθανόν είχε το σχήμα που μας κυβερνά, κατά παράδρομη ομολογία του πρωθυπουργού. Για το αν προστέθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο ακόμα μια λέξη – σύμβολο, η λέξη «κόφτης» η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά και μόνο 153 βουλευτές και όλους όσοι επέλεξαν να τους στηρίξουν ως εκπροσώπους στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές. Αυτοί οι ψηφοφόροι ενέκριναν ως σωστές τις οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης των μηνών από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι και τις εκλογές του Σ/μβίου του 2016. Δηλαδή ενέκριναν την εποχή της μη αλήθειας, αφού κατά τον πρωθυπουργό η εποχή της αλήθειας ξεκινά από την τελευταία Κυριακή κατά την οποία οι 153 βουλευτές συμφώνησαν σε όλα όσα θα μας έρθουν. Οποία ψυχοπάθεια…

Επιστρέφω στο «πλέον» και αναρωτιέμαι αν αυτό εγκαινιάζει μια νέα εποχή, αν ισχύει και σε άλλες δραστηριότητες της πολιτικής διαδικασίας με την οποία η κυβέρνηση εξουσιάζει τον τόπο; Αν δηλαδή «πλέον» θα πρέπει να υιοθετήσουμε το πολιτικό ύφος του υπουργού κ. Πολάκη, που δηλώνει πως «Έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη, αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου!»
Αναρωτιέμαι αν ένιωσε ή όχι δυσάρεστα ο αρχηγός του; Κι αν ένιωσε δυσάρεστα πώς να αντέδρασε; Είναι δυνατόν να δηλώνει ο κ. Τσίπρας πως είναι «ιστορική ανάγκη να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας» και να μην γνωρίζουμε την αλήθεια για το πώς αντέδρασε πληροφορούμενος το περιστατικό;
Δυστυχώς η γλώσσα της αλήθειας είναι άλλη. Είθε κάποτε οι Έλληνες πολίτες ν’ αντιληφθούν το κακό που ως καρκίνος απειλεί να καταστρέψει πλήρως το κοινωνικό σώμα. Είθε ν’ αντιληφθούν πως η γλώσσα της αλήθειας που επικαλείται ο κ. πρωθυπουργός δεν είναι παρά η ξύλινη γλώσσα της προπαγάνδας, που δεν αφηγείται παρά ένα τεράστιο τίποτα.
Μ’ αυτό το τίποτα θα σερνόμαστε και με όσα δεινά σέρνονται πίσω του. Η συνέχεια θα γραφεί στις τσέπες του καθενός μας…
Άγγελος Πετρουλάκης 



Το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Πολυράκη



ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Γιώργος Πολυράκης: Δικαίωμα στο αύριο
Εκδόσεις «Ψυχογιός»

Από τον Άγγελο Πετρουλάκη



Ο Γιώργος Πολυράκης εμφανίστηκε πριν είκοσι χρόνια στον χώρο της πεζογραφίας, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Στα χρόνια αυτά έχουν κυκλοφορηθεί δεκαεπτά μυθιστορήματα από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, γεγονός που αποδεικνύει την συνεκτικότητα μεταξύ συγγραφέα και εκδότη, όσο και σύνηθες φαινόμενο στη λογοτεχνία μας.
Πλέον το 18ο μυθιστόρημα του Γ. Πολυράκη βρίσκεται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων για να μεταφέρει στο αναγνωστικό του κοινό μια έντονη μυρωδιά της Θεσσαλικής γης, που όμως έρχεται από πολύ παλιά και που πλέον για πολλούς έχει περάσει στη λήθη.
Είναι η μυρωδιά της γης των κολίγων. Πια ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να γνωρίζουν. Ακόμα και το όνομα του Μαρίνου Αντύπα έχει ξεθωριάσει, εκεί όπου έπρεπε να ήταν ζωντανό σύμβολο. Οι γιορτές, που τον ανάστησαν με την έλευση της Μεταπολίτευσης, συρρικνώθηκαν, αφού πρώτα έγινε άγρια κομματική εκμετάλλευση των οραμάτων και του αγώνα του. Πια όλο και λιγότεροι θα σταματούν σ’ αυτό το κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας. Οι απόγονοι των κολίγων, αφού παραχόρτασαν με τις επιδοτήσεις, ζεσταίνουν και ξαναζεσταίνουν τις μηχανές των τρακτέρ τους για να ξανακερδίσουν τις απώλειες.
Εκείνη την εποχή έρχεται να αναβιώσει ο Γιώργος Πολυράκης με φόντο τον Θεσσαλικό κάμπο του 1900. Την εξουσία των Τούρκων, που αποχωρούν, την διαδέχεται η εξουσία των τσιφλικάδων με τις ευλογίες των ανίκανων κυβερνήσεων. Οι τσιφλικάδες πίνουν το αίμα των κολίγων και καταπατούν κάθε έννοια δικαιώματος. Η γη που σήμερα χαρακτηρίζεται ως ο σιτοβολώνας της χώρας ποτίζεται με άφθονο δάκρυ, ιδρώτα, πόνο και θάνατο. Κανείς δεν είναι σε θέση να ξέρει σήμερα πόσοι κολίγοι έχουν δολοφονηθεί από την καταπίεση των τσιφλικάδων. Η ιστορία κατέγραψε άλλα γεγονότα, όχι τα καθημερινά της αβίωτης ζωής που έζησαν οι κολίγοι του Θεσσαλικού κάμπου.
Αυτήν την ζωή καταγράφει με αδρές γραμμές ο Γιώργος Πολυράκης, ξεδιπλώνοντας μια συγκινητική μυθοπλασία, στο πλάι της οποίας εμφανίζεται και η προσωπικότητα του Μαρίνου Αντύπα, του άγιου της ελληνικής αγροτιάς. Στην πόλη της Λάρισας η οδός Μαρίνου Αντύπα είναι ένας πεζόδρομος εκατό μέτρων στο πλάι του δικαστικού μεγάρου. Ειρωνεία της ιστορίας; Ο δολοφόνος του Μαρίνου Αντύπα, Γιάννης Κυριακός, αθωώθηκε από τα δικαστήρια της εποχής! Ο συγγραφέας με λιτή γραφή στηλιτεύει τις πολιτικές της εποχής και την δολοφονική συμμετοχή της επίσημης ελληνικής πολιτείας.
Ο Μαρίνος Αντύπας δολοφονήθηκε στις 8 Μαρτίου 1907 στον Πυργετό της Λάρισας, ανοίγοντας τον δρόμο για την δικαίωση των αγροτών. Ενταφιάστηκε στο Λασποχώρι, σημερινό Ομόλιο, που έχει περάσει στην ελληνική πεζογραφία από τον Καρκαβίτσα με τον Ζητιάνο του, που τοποθετείται στην ίδια χρονική περίοδο. Άλλωστε είναι η πονεμένη περίοδος που απασχολεί και τον Καραγάτση. Το νοητό τρίγωνο Λάρισα – Πυργετός – Νυχτερέμ (Τσάγεζι), που κόβεται σε δυο μικρότερα τρίγωνα από τον Πηνειό και το Δέλτα του, ταυτίζεται με την μορφή του Μαρίνου Αντύπα που εισβάλει στην μυθοπλασία του Γιώργου Πολυράκη ως στενός φίλος του κεντρικού άξονα του έργου, ενός νεαρού αγρότη, ο οποίος εγκαταλείπει την Ιατρική Σχολή κι επιστρέφει στην πατρική του οικογένεια για να βιώσει την τυραννία των τσιφλικάδων. Είναι ο νέος που επιζεί από το τσαλάκωμα της αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μπορεί να ελπίζει: «Ο Χάρης ήταν πια βέβαιος ότι το ποτάμι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή που τα παιδιά χιλιάδων ανθρώπων που τώρα ήταν κολίγοι θα ρωτούσαν τους πατεράδες τους να τους πουν ποιος στ’ αλήθεια ήταν ο Αντύπας. Ο ίδιος, όταν θα τον ρωτούσε ο δικός του γιος, θα του απαντούσε ότι ο Αντύπας ήταν ένας άντρας που έβλεπε πιο μακριά απ’ όλους… Ένας άντρας που δίδασκε τους ανθρώπους να είναι ελεύθεροι, να έχουν αυτοπεποίθηση, να κρατούν το κεφάλι τους ψηλά και να μην ανέχονται το άδικο… Σε μια άλλη εποχή, στην εποχή του Οδυσσέα και του Αχιλλέα, ίσως οι ραψωδοί να του είχαν πλέξει τραγούδια…»
Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου θυμήθηκα την μνημειώδη για τον ελληνικό κινηματογράφο ταινία «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», (ανακριβέστατη ως προς την ιστορική αλήθεια, όμως), ήρθε στον ακουστικό πόρο της μνήμης μου το τραγούδι του Μαρκόπουλου για τον δάσκαλο, που ατύχησε να γίνει από τα τραγούδια που μένουν, αλλά και την κομματικοποίηση των γιορτών μνήμης στο Κιλελέρ.

Ευτυχώς ο Γιώργος Πολυράκης με λιτότητα και απόλυτη σοβαρότητα προχωρά τόσο στην ανάπτυξη του μύθου, όσο και την καταγραφή της ιστορικής αλήθειας.
Το «Δικαίωμα στο αύριο» είναι το μυθιστόρημα του ματωμένου κάμπου της Λάρισας, αλλά και το μυθιστόρημα μιας δυνατής αγάπης και μιας ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο της αγροτιάς. Επίκαιρο και σήμερα που στον κάμπο σωρεύονται ξανά σύννεφα για την ίδια την ζωή των αγροτών, όπου πλέον τη θέση του τσιφλικά αρχίζει να παίρνει το ίδιο το κράτος. Ένα κράτος που απειλεί τις ιδιοκτησίες, τα σπίτια, την ελπίδα για το καλύτερο αύριο.
Γεγονός είναι ότι μυθιστορήματα σαν το «Δικαίωμα στο αύριο» θα πρέπει να διαβάζονται για την ίδια την ιστορική γνώση, όχι μόνο για την γοητεία της ανάγνωσης. Αποτελούν φόρο τιμής σε αγώνες που έχουν ποτιστεί με αίμα.
Ας είναι καλοτάξιδο το βιβλίο του.






‘‘Μόκο’’ και υπομονή…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net την Παρασκευή 6-5-2016)


Σε τρεις μέρες μια ακόμα σύνοδος των ευρωπαϊκών οικονομικών παραγόντων για την κατάσταση στην Ελλάδα (έκτακτο Eurogroup της 9ης Μαΐου) και οι πόλοι  αντιδράσεων ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους. Από την μια πλευρά το κυβερνητικό στρατόπεδο που σε κάθε του δημόσια εμφάνιση σε τηλεοπτική συζήτηση, αλλά και στη Βουλή, σχεδόν πανηγυρίζει για τα πεπραγμένα του. Από την άλλη το αντικυβερνητικό, που, με διάφορες αποκλίσεις, πυροβολούν τα συγκεκριμένα πεπραγμένα. Στη μέση μια ολόκληρη κοινωνία, κάποια τμήματα της οποίας βρίσκονται σε επιθανάτιο ρόγχο, κάποια άλλα, αδιάφορα, παρακολουθούν τις εξελίξεις, καλύπτοντας τα ενδιαφέροντά τους με εσπρέσο, καπουτσίνο και τσιπουράκι ή ονειρευόμενα την ανεύρεση εραστή ή ερωμένης σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, αυτοφωτογραφιζόμενα τρις και τετράκις ημερησίως.
Η Ελλάς του 2016 αργοπεθαίνει στην αγκαλιά των Ελλήνων της. Μεθυσμένη από την κυριαρχία της ταξικής συνείδησης, ναρκωμένη από τις περίλαμπρες νίκες κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς, κατά των ξένων κεφαλαίων και των ντόπιων μονοπωλίων, δακρύζοντας για το δράμα των προσφύγων, που αφού πίστεψαν ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, απαιτούν από την δική μας χώρα να επιβάλλει το άνοιγμα των συνόρων που έκλεισαν οι βόρειοι γείτονες. Και μέχρι τότε οι γάμοι ή οι κηδείες στους προσφυγικούς καταυλισμούς θα γίνονται θέματα για τα ΜΜΕ, που θα επιστρατεύουν τα αποθέματα του λυρισμού τους προκειμένου να τονώνουν την τηλεθέασή τους στα διαλείμματα του «Μπρούσκο» και των «Συμμαθητών».
Εν τω μεταξύ οι ξένοι οικονομολόγοι που ξέρουν ότι το 1 είναι αριθμός και μόνον και όχι ότι μπορεί να σημαίνει άνθρωπος, πιθανόν άνεργος, πιθανόν ασθενής, πιθανόν ανήμπορος λόγω γηρατειών, επιμένουν πως 1 συν 1 ισούται με δυο, παρότι στην πραγματικότητα μπορεί να ισούται με την εξαθλίωση ενός ζεύγους γερόντων, ή τον οικονομικό μαρασμό ενός ζευγαριού που πίστεψαν πως θα μπορούσαν να ζήσουν ευτυχισμένοι στη χώρα τους. Ναι, οι ξένοι βλέπουν μόνον αριθμούς, ενώ οι δικοί μας μόνο φοροδότες και φοροφυγάδες. Την δυστυχία την βλέπουν μόνο οι κακοί δημοσιογράφοι και όσοι από τους πολιτικούς ξέρουν πως δεν υπάρχει πιθανότητα υπουργοποίησής τους.
Οι οικονομολόγοι, με τα διδακτορικά που πλήρωσαν πανάκριβα οι γονείς τους, οσφραίνονται ως σκύλοι κυνηγετικοί, τους λιγότερο φορολογημένους χώρους και καπνίζοντας το ηλεκτρονικό τσιγάρο τους ανακαλύπτουν ότι τα πραγματικά τσιγάρα αντέχουν κι άλλη φορολογία, οι πάνες ακράτειας επίσης, η κινητή τηλεφωνία βεβαιότατα, όπως και η βενζίνη, το υγραέριο κ.λ.π. Ενδεχομένως αύριο, όταν για μια ακόμα φορά θα διαπιστωθεί ότι τα μέτρα δεν βγαίνουν (που δεν βγαίνουν) επινοήσουν ακόμα πιο δραστικούς φόρους: Για τα φυτά που έχει κάποιος στον κήπο ή στο μπαλκόνι του, για τα κεριά και τα λιβάνια που καίει στους τάφους των αγαπημένων του, για την υπαίθρια ούρηση και αφόδευση…
Οι Έλληνες, έχοντας εξαντλήσει κάθε ενεργετικότητά τους στην πλατεία Συντάγματος ως Αγανακτισμένοι, τρισευτυχισμένοι που πήραν την αξιοπρέπεια στα χέρια τους και ταπείνωσαν τους δανειστές, θα ξέρουν πλέον πως για την επιστροφή τους στο κοινό νόμισμα θα φταίει αποκλειστικά ο αιμοβόρος κρυπτοναζί Σόιμπλε, η κρυπτοθαυμάστρια του Χίτλερ Μέρκελ, οι κρυπτογκέι Γιουνκέρ και Τόμσεν, η κρυπτολεσβία Λαγκάρντ και όλος ο διεθνής σιωνισμός. Πιθανόν να προκηρυχθεί κι ένα νέο δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως Εθνάρχης ο κ. Τσίπρας, το οποίο βέβαια θα έχει ως αποτέλεσμα ένα πελώριο «ναι», που δεν θα γίνει στη συνέχεια «όχι», όπως το αξέχαστο «όχι» του καλοκαιριού που έγινε «ναι» σε μια νύχτα, εκείνη την νύχτα που είχε πολύ γέλιο για κάποιους αξιωματούχους του ΣΥΡΙΖΑ. Το «Γέλιο στο σκοτάδι» του Ναμπόκοφ σε άλλη εκδοχή, πριν δηλαδή η «Λολίτα» του δοκιμάσει τα ελληνικά γεμιστά λιαζόμενη στην Ομόνοια. Τώρα ποια μπορεί να είναι σήμερα η «Λολίτα»; Σε περίπτωση αδυναμίας της σωστής απάντησης, ας ερωτηθεί το κοινό

Ευτυχώς για τους κρατούντες (όλων των εποχών) το ποσοστό των ουσιαστικά αναλφάβητων είναι ακόμα συντριπτικά μεγάλο σ’ αυτήν την χώρα. Ακόμα μεγαλύτερο το ποσοστό των ανιστόρητων. Έτσι μπορούν και πωλούν φούμαρα για επανάσταση και νταβατζηλίκι για δημοκρατία. Και «άμα λάχει» σε χώνουν και τρία μέτρα κάτω ως εχθρό του λαού, για να θυμηθούμε και ολίγον ελληνικό κινηματογράφο με την δόξα του δίδυμου Δαλιανίδη - Κούρκουλου. Γιατί κάπως έτσι μειώνεται η ανεργία, κάπως έτσι έρχονται οι επενδύσεις, κάπως έτσι νοικοκυρεύεται το δημόσιο. Κάπως έτσι ικανοποιούνται και τα δικά μας παιδιά, που βρίσκονται ακόμα στην αρχή της «μάσας – χάψας» σε σχέση με τα είκοσι χρόνια της «μάσας – χάψας» των άλλων και των είκοσι χρόνων της «μάσας – χάψας» εκείνων. Όσο «ηθικό πλεονέκτημα» και να προσθέσεις στους 17 αυτούς μήνες ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Άρα «μόκο και υπομονή». Η ισοπαλία αργεί. Μέχρι τότε καλά που σφάζουν στα Σφακιά και φτάνουν το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο.


Μέσα σε όλα αυτά μάθαμε ότι όταν χρησιμοποιούμε την λέξη «κάβα» δεν εννοούμε πάντα αποθήκη ποτών, αλλά και κάτι άλλο, που εν καιρώ θα το νιώσουμε στο πετσί μας, υπερηφάνως ως συνήθως.
Άγγελος Πετρουλάκης