Google+ Followers

Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας.



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στη Larissanet στις 22-1-2016)

Πάλι σε δίλλημα σήμερα. Τι να πρωτογράψεις όταν τα γεγονότα σε ξεπερνούν και όταν η ελαφρότητα σε κοινή γραμμή με την ανοησία ακουμπά στο κόκκινο έχοντας άμεση επίπτωση στο πορτοφόλι σου;
Από τη μια οι δηλώσεις για το… ένδοξο παρελθόν του σε μια υπόθεση (Εμφύλιος) που ο ηγέτης της (Ζαχαριάδης) πρώτα καταδικάστηκε από το ίδιο του το κόμμα (Κ.Κ.Ε.) και στη συνέχεια αυτοκτόνησε εξόριστος από το ίνδαλμά του (Στάλιν)… Κάποιοι πρέπει να μιλήσουν στον νέο αυτό, για τις ψευδολογίες των βιβλίων που έχει διαβάσει.
Από την άλλη ο πρώην υπουργός οικονομικών κ. Γιάνης Βαρουφάκης, ντυμένος μάλλον αυστηρά, να εξηγεί τα ανεξήγητα, ομολογώντας ότι έγιναν λάθη, αλλά ξεχνώντας να ζητήσει έστω ένα συγγνώμην από το ταλαιπωρηθέντα ελληνικό λαό. Πάντως επειδή κάποιοι της κυβέρνησης ήξεραν τι θα έλεγε, αν υπήρχε η ελάχιστη τσίπα, θα έπρεπε να ζητήσουν από την εκπομπή, να υπάρχει και παρέμβαση της άλλης πλευράς για την τεκμηρίωση της αλήθειας. Προς το παρόν ο τέως υπουργός εμφανίζεται ως το μεγάλο θύμα.
Ενδιάμεσα, μια χώρα σε αναβρασμό, με τους αγρότες να σέρνουν τον χορό των αντιδράσεων, αλλά και τους δικηγόρους και τους πολιτικούς μηχανικούς, τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους στα καράβια και άλλους. Έναν χρόνο πριν, αν είχαν συμβεί αυτές οι κινητοποιήσεις, μπροστάρηδες σε κάθε μέτωπο διαμαρτυρίας θα ήταν αυτοί που σήμερα κυβερνούν.
Κάπου μπροστά η απειλή Μητσοτάκη που ήδη ανατρέπει το πολιτικό σκηνικό τόσο με την Κυβέρνηση να αναδιπλώνει τις στρατηγικές της, όσο και με τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης να ψάχνονται για κοινά μέτωπα και γραμμές. Ποιος φοβάται και γιατί, λοιπόν, όχι τη Βιρτζίνια Γουλφ, αλλά τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Το ορθόν θα ήταν πρώτα να τον ‘‘φοβόνταν’’ αρκετοί του κόμματός του, γιατί αν δεν προβεί σε δραστικές, ακόμα και δραματικές, αλλαγές στο εσωτερικό του κόμματός του, μια από τα ίδια θα σερβίρει.
Και πίσω, σαν φόντο, οι γιορτές για τον πρώτο χρόνο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Πρωτόγνωρο και αυτό, να γιορτάζεται η πανωλεθρία, η καταστροφή, η πλήρης φτωχοποίηση μιας κοινωνίας, η ανατροπή και αθέτηση κάθε υπόσχεσης. Τα λόγια αποδείχθηκαν ψεύτικα, οι υποσχέσεις κάλπικες, και το πρώτη φορά αριστερά μια φούσκα που ισοπεδώνει ακόμα και τα ερείπια του αμαρτωλού παρελθόντος. Προς τον χώρο της ελπίδας: Ορατότης μηδέν.
Είμαι πεπεισμένος πως ο πρωθυπουργός είναι η πλέον δραματική πολιτική προσωπικότητα των τελευταίων δεκαετιών, αναγκασμένος να ισορροπεί ανάμεσα σε απρόβλεπτους κλυδωνισμούς τόσο σε σχέση με την διεθνή στάση της χώρας, όσο και με το εσωτερικό όχι μόνο της χώρας, αλλά και του κόμματός του. Η πλέον απλοϊκή ερώτηση που μπορεί να διατυπωθεί είναι: Πώς αντέχει και πόσο ακόμα θ’ αντέξει; Ως άνθρωπος, δηλαδή, ως βιολογική οντότητα. Πώς κοιμάται; Με ποια διάθεση αντιμετωπίζει τη σύζυγο και το παιδί του; Πόσο έτοιμος είναι να το «βάλει στα πόδια», να βρει μια δικαιολογία και να παραδώσει την κυβέρνηση, ρίχνοντας άλλη μια φορά την ευθύνη στους άλλους;
Βεβαίως δεν διατυπώνω καμία έκφραση οίκτου. Έχει σπείρει τόση καταστροφή στο διάβα του που μόνο την καταδίκη της ιστορίας δικαιούται. Αλλά η ιστορία είναι κάτι που γράφεται με πολλών χρωμάτων μελάνη. Ανάλογα τα συμφέροντα που εξυπηρετεί κάθε γραφή. Πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια, να φύγουν από τη μέση οι πρωταγωνιστές και οι πρώτοι καταγραφείς της και μετά, κάποιοι τρίτοι, ευσυνείδητοι ερευνητές να έρθουν και ν’ αποκαλύψουν τα γεγονότα και τις πλαστογραφήσεις.
Πολλές απ’ αυτές τις πλαστογραφήσεις, που αφορούν την ιστορία του έθνους και (στη συνέχεια) της χώρας, έρχεται να ξεκαθαρίσει με απλό και καθαρό λόγο ένα βιβλίο ιδιαίτερα χρήσιμο για όποιον αναζητά την ιστορική αλήθεια. Έχει έναν αρκετά… χαριτωμένο τίτλο: «Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας» του Καθηγητή Κώστα Κωστή. Νέα είναι η έκδοσή του από τις εκδόσεις ¨Πατάκη», που περιέχει και κάποια νέα κεφάλαια. Η πρώτη του έκδοση είναι του 2013 από τις εκδόσεις «Πόλις». Συνεπώς αν κάποιος θέλει να περιηγηθεί στις σελίδες του, ας επιλέξει την νεότερη των εκδόσεων Πατάκη.
Ποια είναι τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας; Μα εμείς οι Έλληνες. Που ως κράτος συστηθήκαμε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου του 1830. Θέλουμε δε θέλουμε αυτή είναι η αλήθεια: Άγγλοι, Γάλλοι και Ρώσοι αποφάσισαν να στήσουν ένα κράτος με το όνομα Ελλάδα. Δεν το έστησαν τα ποτάμια αίματος που έχυσαν κάποιες χιλιάδες αγωνιστές. Αυτό το αίμα το ρούφηξε η γη των εμφύλιων σπαραγμών που είχαν κιόλας ξεκινήσει με το τρίτο έτος του ξεσηκωμού. Η δε αλήθεια είχε ειπωθεί από τα πρώτα εκείνα χρόνια, όταν ο άγγλος πρέσβης είχε τονίσει στον Όθωνα: «Οι δυνάμεις έφτιαξαν ένα ανεξάρτητο βασίλειο και του έδωσαν έναν βασιλιά. Αυτό τους δίνει το δικαίωμα να απαιτούν την αναγνώριση του έργου τους και τον σεβασμό των συμφερόντων τους». Τελεία και παύλα. Βέβαια ένας Έλληνας σκεπτικιστής θα μπορούσε ν’ αναρωτηθεί: Τόσα χρόνια μετά γιατί παραμένουμε τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας; Γιατί δεν φροντίσαμε να στήσουμε ένα κράτος ανεξάρτητο, πλουτοφόρο, πρωτοπόρο σε πολλά; Έχουμε μια γη χαρισματική, ένα κλίμα μοναδικό, ένα τοπίο ασύγκριτης ομορφιάς. Έχουμε μια ευφυΐα αξιοθαύμαστη, οι ξενιτεμένοι επιστήμονές μας εκπλήσσουν την παγκόσμια επιστήμη. Γιατί;
Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Άγγελος Πετρουλάκης


Κόντρα σε κάθε λογική…



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στη Larissanet στις 15-1-2016)


Πόσο κομψό είναι ένας υπουργός (κ. Πάνος Καμμένος) να φωτογραφίζεται δίπλα σ’ έναν σκοτωμένο καρχαρία με λεζάντα «Ένας, ένας οι μεγαλοκαρχαρίες…», η οποία σαφώς υποδηλώνει πως εξοντώνονται οι φοροφυγάδες, οι διαπλεκόμενοι και όλοι που στη φαντασία του κ. Καμμένου μπήκαν στην φυλακή;
Πόσο κομψό είναι υπουργός φιλολαϊκής κυβέρνησης (Σκουρλέτης του ΣΥΡΙΖΑ) να κλείνει επιχείρηση (Σκουριές), που απασχολεί εκατοντάδες εργαζομένους και να τους στέλνει στην ανεργία, ενώ παράλληλα ιδρύει εταιρείες χωρίς αντικείμενο δράσης «Δημόσιας Επιχείρησης Ενεργειακών Επενδύσεων Α.Ε.» (Δ.ΕΠ.ΕΝ.Ε. Α.Ε.), τοποθετώντας επικεφαλής τούς συζύγους (κ. Αργύρης Αργυρού) βουλευτών (κ. Χαρά Καφαντάρη);
 Πόσο παρήγορο είναι να πληροφορείται ο Έλληνας πολίτης, ο βομβαρδιζόμενος από συνεχείς φοροεπιδρομές, ότι στη γειτονική Βουλγαρία η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδας «Sega» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο «Thanks Greece», κι ένα ειρωνικό δημοσίευμα που ευχαριστούσε για τη δημιουργία 250.000 νέων θέσεων εργασίας από την έλευση, όπως έγραφε, 60.000 ελληνικών επιχειρήσεων που έφυγαν λόγω των capital controls και των φορολογικών δεδομένων που ισχύουν στη χώρα μας;
Πόσο δημοκρατικό να είναι η θέσπιση διδάκτρων στην δημόσια εκπαίδευση , που πρότεινε - ως την ενδεδειγμένη λύση για να καταστεί το σχολείο ευέλικτο και αποτελεσματικό - ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τριανταφυλλίδης; Αν κάποιος ΣΥΡΙΖΑιος ισχυριστεί ότι αυτό δεν απηχεί τις απόψεις της κυβέρνησης, τότε τον ρωτώ ευθέως: Και πώς ο πρωθυπουργός δεν καρατόμησε ακόμα αυτόν τον αλήτη; Επίσης θα ήθελα πολύ να πληροφορηθώ ποια είναι η άποψη των ψηφοφόρων του; Συμφωνούν; Αν όχι, πώς αντέδρασαν;
Κοντά έναν χρόνο μετά την νικηφόρα επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθώ να θυμηθώ κομβικά σημεία της διακυβέρνησης της χώρας από τους αγανακτισμένους επαναστάτες απέναντι στην όντως διεφθαρμένη διακυβέρνηση της χώρας από Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. Να θυμηθώ τα σκισμένα μνημόνια, τον εξαφανισμένο ΕΝΦΙΑ, την διωγμένη Τρόικα, την δικαιότερη φορολογία, την αποκατάσταση των συντάξεων, την υγεία για όλους, την μείωση της ανεργίας και άλλα, και άλλα…
Ένας χρόνος με «όχι» που έγινε «ναι», με Τρόικα που έγινε «Κουαρτέτο», με το δάχτυλο και τα πουκάμισα του Γιάνη, με το ρεσάλτο του Λαφαζάνη στο Νομισματοκοπείο, με την αυτοκράτειρα Ζωή, τον χρυσό Μητρόπουλο που αποδείχθηκε άνθρακας, με τους λιαζόμενους στην Ομόνοια της κυρίας Τασίας, με τα γεμιστά της άλλης κυρίας, με…, με…, με…
Τόσα πολλά και τραγικά σ’ ένα χρόνο μόνο από την φαντασία του Όργουελ μπορούν να εξηγηθούν. Ευτυχώς που έχουμε (όσοι έχουμε) τα 420.00 ευρώ την εβδομάδα. Κι ευτυχώς που… κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη… Οποία αυταπάτη και οποία ανικανότητα.
Όχι… Τίποτα εποικοδομητικό στον χρόνο αυτό. Όλα στο αρνητικό, στο μαύρο, στο παράλογο. Κόντρα σε κάθε λογική. Πυροβολούσαν τις πελατειακές σχέσεις, διατράνωσαν το αντίθετο. Τους εργάτες στις Σκουριές που διαδήλωναν για το ψωμί τους ο υπουργός Σκουρλέτης τους κατηγόρησε ότι έχασαν την ταξική τους συνείδηση. Με ποια λογική η ταξική συνείδηση στέλνει κόσμο στην ανεργία δεν μπορεί να την κατανοήσει και ο πιο απλός νους. Προφανώς Σκουρλέτης, Φίλης, Λαφαζάνης, Βαρουφάκης να μπορούν να το εξηγήσουν, έχοντας γεμάτες τις δικές τους τσέπες. Όλοι τους κάτι αντιπροσωπεύουν, όλοι τους έχουν φανατικούς οπαδούς. Ο αντίλογος έρχεται ακόμα μια φορά από τη Βουλγαρία, τα Σκόπια και όπου αλλού έχουν καταφύγει ελληνικές επιχειρήσεις. Έρχεται από τα λουκέτα που συνεχίζουν να πληθαίνουν στην αγορά. Έρχεται απ’ όλους εκείνους που ψάχνονται για να πληρώσουν υποχρεώσεις.
Τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν. Μένουν τα σημειώματα των εφοριών, τα αποκόμματα των λογαριασμών της ΔΕΗ, οι αποδείξεις των τελών κυκλοφορίας και άλλα πολλά. Μένει η βαθειά απογοήτευση για ένα όνειρο που αποδείχθηκε όχι απλά απατηλό, αλλά βρόμικο και θανατογόνο. Έφτασε μόνο ένας χρόνος για τόσα πολλά. Ένας χρόνος που διέψευσε προσδοκίες και έκανε ακόμα πιο εφιαλτικό το πρόσωπο της ύφεσης. Το μόνο χαμογελαστό πρόσωπο που έμεινε στον χρόνο αυτό είναι του κ. Καμμένου, που όντως το απολαμβάνει να το παίζει από ρυθμιστής της κυβερνητικής σταθερότητας μέχρι κομάντο.

Άγγελος Πετρουλάκης





Χωρίς δικαίωμα;



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
--------------------------------------------------
(Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 8-1-2016)          
---------------------------------------------------
Οι γιορτές και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα συνέβαλαν στο να περάσουν στα ‘‘ψιλά’’ της επικαιρότητας αρκετά σημαντικά γεγονότα, ή να σχολιαστούν ελάχιστα. Ανάμεσά τους και η απεργία των υπαλλήλων των μουσείων, η οποία προσφάτως ανεστάλη για τα Σαββατοκύριακα. Το συνδικαλιστό όργανο, δηλαδή, των υπαλλήλων των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων, έκανε τη χάρη στο κράτος, να μην έχει κλειδωμένη την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας τις ημέρες που παρατηρείται η μεγαλύτερη επισκεψιμότητα.
Δεν μ’ ενδιαφέρει αν ο διάλογος μεταξύ κυβέρνησης και απεργών ήταν ειλικρινής ή όχι, αν κυριάρχησε ή όχι πνεύμα συνεννόησης. Εκείνο που με προβληματίζει είναι το δικαίωμα ή όχι να βάζουν νεοέλληνες κλειδαριές στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους, όταν αυτοί ακριβώς είναι και οι χώροι που πιστοποιούν την ύπαρξή μας στο παγκόσμιο στερέωμα και την παγκόσμια ιστορία.
 
Γεράκι - Η βυζαντινή πολιτεία που πεθαίνει από κρατική αδιαφορία.
Ο στρατός διαφυλάσσει τα σύνορα και την ελευθερία του τόπου. Δυστυχώς την ανεξαρτησία του στο οικονομικό επίπεδο τη διαφύλασσαν οι πολιτικοί, που τα θαλάσσωσαν κι επέφεραν την κατοχή από ξένες δυνάμεις και συμφέροντα. Όμως την εθνική του ταυτότητα, την πιστοποίηση της κληρονομιάς του; Τους ισχυρότατους πόλους έλξης των επισκεπτών της χώρας ποιοι τους διαφυλάσσουν;
Αν υφίσταται «κράτος» σήμερα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο γιατί σε τούτο τον κόσμο κατοίκησαν οι Έλληνες και, εκείνοι οι Έλληνες, δημιούργησαν έναν μοναδικό Πολιτισμό. Εραστές εκείνου του Πολιτισμού οι Ευρωπαίοι της Αναγέννησης και της μετέπειτα Ευρώπης, αναζήτησαν τα ίχνη της Ελληνικής Αρχαιότητας στον γενέθλιο τόπο της και οραματίστηκαν την αναβίωσή της.
Το κράτος ιδρύθηκε, οργανώθηκε, πορεύτηκε, πάντα επικαλούμενο το ένδοξο παρελθόν και την μοναδικότητα της καταγωγής – όσο κι αν αυτή αμφισβητήθηκε. 
 
Ναός του Επικουρίου Απόλλωνα στις Βάσσες - Κλειστός λόγω έλλειψης αρχαιοφυλάκων!
Αυτό το κράτος, άλλοτε μόνο του, άλλοτε με τη συνδρομή Ευρωπαίων αναζήτησε την ταυτότητά του σε ανασκαφές, αλλά και στην μελέτη της αρχαίας Γραμματείας.
Κλειδί για την κατανόηση αυτής της αναζήτησης είναι ένα σημαντικότατο βιβλίο του 1978 (αν και πρωτοκυκλοφόρησε στα γερμανικά το 1966) του Ι. Θ. Κακριδή: Οι Αρχαίοι Έλληνες στη Νεοελληνική Λαϊκή Παράδοση (Εκδόσεις: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης). Μέσα από τη σκέψη του Κακριδή και τη συγκέντρωση των λαϊκών παραδόσεων που αποδεικνύουν τι πίστευε «ο ελληνικός λαός, στα χρόνια που έβγαινε από τη σκλαβιά, για τους αρχαίους Έλληνες, πριν ακόμα το σχολείο τον εφοδιάσει με μερικές ιστορικές γνώσεις για τον πολιτισμό των προγόνων του;», αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικό (τον σημαντικότερο) ρόλο είχαν οι αρχαιότητες στην προσέλκυση του ενδιαφέροντος των Ευρωπαίων για την ανασύσταση του ελληνικού κράτους.
Αυτές τις αρχαιότητες – δυστυχώς – το ελληνικό κράτος τις είχε συνήθως (πλην κάποιων εξαιρέσεων όπως της αείμνηστης Μελίνας) στο περιθώριο των ενδιαφερόντων του. Έτσι ποτέ δεν φρόντισε να θεσμοθετήσει απαραβίαστους κανόνες λειτουργίας των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων. Ούτε και να σταθεί έντιμα απέναντι στους εργαζόμενους, έτσι ώστε τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι, που δεν είναι παρά ιδιοκτησία της ελληνικής ιστορίας και ταυτότητας, να είναι προσιτά στον καθένα που φτάνει στην χώρα μας για να τα επισκεφθεί και μάλιστα κάποια απ’ αυτά σε καθεστώς 18ωρης λειτουργίας όλες τις ημέρες του χρόνου.
 
Αρχαίο Θέατρο Λάρισας - Δεκαετίες τώρα ο Δήμος Λαρισαίων επαιτεί κονδύλια για την αποκάλυψή του, δηλαδή για την αυτονόητη υποχρέωση του Κράτους απέναντι στην Ιστορία του.
Το τι καθεστώς ισχύει σήμερα; Θα έλεγα αχαρακτήριστο. Μουσεία στο έλεος των απεργιών. Κλειστοί αρχαιολογικοί χώροι λόγω έλλειψης αρχαιοφυλάκων, όπως ο Ναός του Επικουρίου Απόλλωνα στις Βάσσες ή η Περίβλεπτος στον Μυστρά. Απρόσιτοι αρχαιολογικοί χώροι λόγω εγκατάλειψής τους, όπως το Γεράκι, η θρυλική βυζαντινή πολιτεία. Μια άλλη, άγνωστη Ελλάδα, που από τη μια περιμένει τους ταξιδιώτες του κόσμου να την γνωρίσουν και από την άλλη τους κρατά μακριά, λες και έχουν χολέρα. Κοπτόμαστε να ξαναφέρουμε τις αρχαιότητες της Ακροπόλεως στον φυσικό τους χώρο και κλείνουμε την Ακρόπολη γιατί υπάλληλοι και υπουργείο δεν μπορούν να συνεννοηθούν για το μισθολογικό.
Ναι, αυτή η χώρα ήταν η κοιτίδα του πολιτισμού, ήταν η μάνα της Δημοκρατίας, ήταν η αποθέωση του Ωραίου. Και χρειάζονται πολλά μαθήματα Πατριδογνωσίας για να μείνει όρθια και να ξαναγίνει. Στα μαθήματα αυτά δεν είναι χρήσιμη η πατριδολατρεία, ούτε η πατριδοκαπηλία. Μόνο μαθήματα γνωριμίας με την ελληνική ιδέα και το ελληνικό πνεύμα, όπως αυτά καλλιεργήθηκαν από τους φιλοσόφους και τους ποιητές, από τους γλύπτες και τους αρχιτέκτονες, από τους μαθηματικούς της. Και επειδή η γνώση των αρετών δεν είναι αρκετή για την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα αυτά τα μαθήματα θα πρέπει να συνοδεύονται και από άλλα, που έχουν σχέση με τις μαύρες σελίδες της ιστορίας, τις προδοσίες και τους διχασμούς…


Η ευχή «Καλή Χρονιά» θα είναι ένα απλό σχήμα λόγου, αν ο διχασμός που βιώνουμε συνεχίζει να μας δηλητηριάζει ως κοινωνία. Αν σε κάθε βήμα μας βάζουμε πρώτα το κομματικό συμφέρον και όχι το εθνικό. Και εθνικό συμφέρον είναι η απρόσκοπτη λειτουργία των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων.

Άγγελος Πετρουλάκης