Google+ Followers

Τόσο απλά…



Μονολογώντας
 (Δημοσιεύθηκε στην έντυπη LARISSA net στις 18-9-2015)



Δυο μέρες από τις εκλογές της Κυριακής δεν είναι παρά μια ανάσα από τη σημαντική αλλαγή, που θα φέρει στο πολιτικό σκηνικό το αποτέλεσμα της κάλπης. Την Κυριακή το βράδυ τίποτα δε θα θυμίζει κάτι απ’ αυτά που ζήσαμε, αφού τα ερωτηματικά που θα προκύψουν θα είναι περισσότερο δραματικά από κάθε άλλη πολιτική διάσταση που έχουμε βιώσει σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Άραγε θα βρεθούν σώφρονες ηγέτες που θα βγάλουν τη χώρα από τον επιθανάτιο ρόγχο της, δίνοντάς της το φιλί της ζωής;
«Γιατί φοβάσαι;», με ρώτησε ο φίλος που ήρθε να με βρει για ένα καφεδάκι.
Φοβάμαι γιατί δεν εμπιστεύομαι όσο θα έπρεπε τους δυο πρωταγωνιστές. Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω ποιοι από τους υπόλοιπους θα έχουν γόνιμη συμμετοχή στις προσπάθειες της νέας κυβέρνησης.
Δεν εμπιστεύομαι όσο θα ήθελα…
Και πώς να εμπιστευτώ όταν ο πριν λίγες μέρες πρωθυπουργός δεν έχει το θάρρος να παραδεχτεί όλα τα σφάλματά του, δικά του και των συνεργατών του, να παραδεχτεί το πισωγύρισμα της οικονομίας, την άσκοπη περιπέτεια που έβαλε όλη τη χώρα, να ζητήσει συγγνώμην για όλα και να υποσχεθεί στον ελληνικό λαό περισσότερη σεμνότητα και περισσότερη δουλειά;
Σίγουρα δεν είναι αυτός που δημιούργησε την τεράστια μαύρη τρύπα. Από τη μεταπολίτευση και μετά πολύ συνέργησαν, πολλοί υπέγραψαν. Εκατοντάδες, ίσως, εξυπηρέτησαν πελατειακά συμφέροντα. Χιλιάδες ροκάνισαν τον δημόσιο πλούτο (δανεικό πάντα). Όχι αυτός πάντως. Οι δικές του ευθύνες, όπως και κάποιων συνεργατών του, ήταν που πότισαν το δέντρο του αμαρτωλού συνδικαλισμού. Που ευλόγησαν τον κρατισμό. Αλλά συμβάσεις για έργα, για προμήθειες, για εξοπλισμούς δεν υπέγραψαν. Δεν βόλεψαν στο δημόσιο στρατιές οπαδών. Ίσως να ήθελαν να το κάνουν, άλλωστε στο 8μηνο της διακυβέρνησης έδειξαν δείγματα της επιθυμίας τους. Αλλά, δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις φίλων και οπαδών δεν φέρουν τις υπογραφές τους, άρα κανένα κατηγορητήριο δεν μπορεί να τους απαγγελθεί για τα σαράντα αυτά χρόνια.
Όμως, είναι αυτός που στον ενθουσιασμό του υποσχόταν, απειλούσε, εξύβριζε, μοίραζε επαναστατισμό και δεν έχει το θάρρος να πει ότι «ναι, έβαλα μυαλό και πια θα είμαι πιο σεμνός, πιο διαλλακτικός, για το καλό του τόπου». Και είναι αυτός που απειλεί ξανά, που φρένο δεν βάζει στις εκφράσεις του, τη γλώσσα του δεν την βουτάει στο μυαλό του. Και είναι αυτός που είναι πρόθυμος να καλύψει όλα τα σφάλματα των συνεργατών του, ακόμα και τα πιο μαύρα, έτοιμος ν’ αναδείξει τη διαπλοκή σε επίσημο όργανο της διακυβέρνησής του και να χαρακτηρίζει κάθε αντίπαλό του λασπολόγο.  Βρωμάς παλικαράκι μου διαφθορά, από γεννησιμιού σου. Τόσο απλά…
Και είναι και ο άλλος…
Ο κ. Μεϊμαράκης, ελέω Σαμαρά διάδοχος και στη συνέχεια κοινής αποδοχής ηγέτης. Η απορία μου: Όταν έλεγε «ναι, αναλαμβάνω το κόμμα» δεν ήξερε ότι στους ώμους του θα σηκώσει όλο το παρελθόν του κόμματος; Δεν άκουσα να διαχωρίζει τη θέση του από το χθες, από το παρελθόν. Δεν άκουσα να παραδέχεται τις αμαρτωλές σελίδες του κόμματος, να καταγγέλλει όσους ήταν οι διεφθαρμένοι και οι διαπλεκόμενοι. Δεν υπήρξαν; Μόνο ένας εκτός πραγματικότητας μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Δεν άκουσα να αποκηρύσσει εκείνους που υπαναχώρησαν στη διάρκεια της βραχύβιας κυβέρνησης του κ. Σαμαρά από τις προεκλογικές τους εξαγγελίες. Ούτε άκουσα περί άμεσης αυτοκάθαρσης στους κομματικούς μηχανισμούς. Με τον ίδιο στρατό, με τους ίδιους αξιωματικούς στη μάχη. Μα δεν του είπε κανείς ότι κάποιοι απ’ αυτούς δεν έχουν καμιά αποδοχή από τις τοπικές κοινωνίες; Δεν είχε διαμορφώσει δική του γνώμη για το έργο κάποιων άλλων; Εγκρίνει το πολιτικό ήθος όλων των συνεργατών του, όλων των συναδέλφων του και προχωρά στην εκλογική αναμέτρηση με το σύνθημα μιας άλλης Ελλάδας;
Ίσως και να μην είχε χρόνο για την αυτοκάθαρση, να ισχυριστεί κάποιος. Και; Επειδή δεν είχε χρόνο θα κυβερνήσει με τους ίδιους, αν εκλεγεί; Θα στείλει σε κυβερνητικές θέσεις αποτυχημένους, τυχάρπαστους; Για να οικοδομήσουν εκείνοι τη νέα Ελλάδα, να εμπνεύσουν νέα πορεία και να κινήσουν την ήδη σκουριασμένη μηχανή του δημοσίου;
Δεν γίνονται αυτά. Δεν μπορούν αυτά να γεννήσουν την ελπίδα και αυτό θα πρέπει να το ξέρει ο κ. Μεϊμαράκης. Θα πρέπει να έχει αναπτύξει τη δική του κριτική άποψη και να έχει μάθει ότι οι διάφοροι παράγοντες, παραγοντισμό πουλούν, συμφέροντα εξυπηρετούν. Για να γίνεις αυστηρός προς τα έξω πρέπει πρώτα να είσαι αυστηρός στα μέσα σου. Και όχι χαμογελαστός σε όλους.
Περίμενα ν’ ακούσω αυστηρούς λόγους προς τα στελέχη του. Με το ύφος που τον διακρίνει, ν’ ακούσω «μάγκες, καθαρίστε τη θέση σας, πριν σας καθαρίσω». Δεν το άκουσα. Και μένω το ίδιο προβληματισμένος, ξέροντας πως οι μεθαυριανές εκλογές θα χαράξουν την καταστροφή ή την αναγέννηση της χώρας.
Δε στρέφω τη σκέψη μου στους άλλους κομματικούς σχηματισμούς. Δεν έχω χρόνο, ούτε χώρο για να καταθέσω τις απόψεις μου. Άλλωστε ο ψηφοφόρος πολώθηκε ξανά. Το κατάφερε η 8μηνη διακυβέρνηση του μεγαλύτερου μεταπολιτευτικού δημαγωγού που απέκτησε η χώρα μετά τη μεταπολίτευση, του ανθρώπου που ο ρητορικός του οίστρος μέχρι και βουνά μετακινεί, μέχρι και τη νύχτα κάνει ημέρα. Και αυτό είναι ένα ακόμα σφάλμα που θα πληρώσει ακριβά η χώρα στο μέλλον. Τόσο απλά…

Άγγελος Πετρουλάκης




Μακριά από την αγωνία της αγοράς…



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη LARISSAnet στις 11-9-2015)

Θέλαμε, δε θέλαμε οι εκλογές είναι εδώ.
Είτε γιατί οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ διαφώνησαν ως προς τις επιλογές της ηγεσίας του και συγκρότησαν το δικό τους αντιπολιτευτικό στρατόπεδο, είτε γιατί ο κ. πρωθυπουργός θέλησε να βάλει πάνω από το κράτος το κόμμα.
Βέβαια ο ίδιος ουδέποτε θα το ομολογήσει, αλλά η αλήθεια είναι μια: Σε εκλογές δεν οδηγήθηκε η χώρα επειδή το θέλησαν όλα τα άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Δική του απόφαση είναι, όπως δική του απόφαση ήταν το κλείσιμο των τραπεζών, όπως δική του επιλογή ήταν να εμπιστευθεί τις διαπραγματεύσεις στον κολλητό του κ. Βαρουφάκη, που χόρεψε σε βάρος του ελληνικού λαού.
Βέβαια, απέναντι στη ζημιά που έγινε στους οκτώ μήνες, ο κ. Πρωθυπουργός θέτει τη ζημιά που έγινε στα προηγούμενα σαράντα χρόνια. Η πλάκα είναι ότι στα σαράντα προηγούμενα χρόνια η χώρα υπερχρεώθηκε (και από το φαγοπότι των επιτήδειων), αλλά έγιναν και έργα: Λιμάνια, δρόμοι, γέφυρες, εργοστάσια. Η ζημιά των οκτώ μηνών δεν είναι ζημιά που άφησε πίσω της έστω έργο. Αντίθετα και αυτά που γίνονταν, σταμάτησαν και πήγαν πίσω.
Όλα τα άλλα που ισχυρίζεται μάλλον θλίψη προκαλούν. Γιατί, ό,τι υπόσχεται στερείται ιστορικού υπόβαθρου. Η μέχρι τώρα πορεία του αποδεικνύει αυτό που του καταλογίζουν οι τέως σύντροφοί του: Άλλα έλεγε, άλλα έκανε. Η ήττα του ως προς το δήλωνε και τι έπραξε, δεν τον συνέτισε, έτσι ώστε να υιοθετήσει τη διαλλακτικότητα και τη σεμνότητα. Συνεχίζει να φέρεται εγωιστικά και οι συνεργάτες του συνεχίζουν την επίσης ανεύθυνη εγωιστική συμπεριφορά τους.
Απέναντί του ένας διαφορετικής «κοπής» πολιτικός, ο κ. Μεϊμαράκης που έκανε σημαία του τη διαλλακτικότητα και την επιθυμία συνεργασιών με όλους και για όλα. Ναι, μεν… αλλά.
Το «αλλά» έχει σχέση με κάποιες τακτικές που όντως θυμίζουν το «παλιό». Συγκεντρώσεις, συνθήματα, σημαίες, ντουντούκες… Κακό αντίγραφο παλαιότερων εποχών. Για να κερδίσει, τι; Αφού εκείνοι που σπεύδουν ν’ ακούσουν και να χειροκροτήσουν, ούτως ή άλλως πιστοί ψηφοφόροι του κόμματος της Ν.Δ. είναι. Και οι περισσότεροι είναι «παράγοντες», δηλαδή απ’ αυτούς που χρόνια ροκανίζουν το δημόσιο πρόσωπο του κόμματος, επιδιώκοντας «κάτι καλό» για τον εαυτό τους. Αυτό δεν το κατάλαβε ο κ. Μεϊμαράκης, που έχει αποδείξει ότι είναι και «παιδί της πιάτσας»; Δεν κατάλαβε πως όσοι τον χειροκροτούν ανήκουν στα τρωκτικά; Γιατί δεν έκανε την ανατροπή; Δεν υπήρξε ένας επικοινωνιολόγος να τον πείσει να κατεβεί στο «πεζοδρόμιο», εκεί που ματώνει η Ελλάδα; Προς χάριν της συσπείρωσης έπεσε στο λάκκο του παλιού; Να πάρει μαζί του στελέχη που έχουν συνεργήσει στη διαπλοκή; Στελέχη που έχουν αποδοκιμαστεί από ψηφοφόρους και από την ιστορική αλήθεια; Έτσι κερδίζεται η σιωπηλή μάζα αυτών που νιώθουν προδομένοι εδώ και χρόνια από τους κυβερνήτες; Έτσι θ’ αναπτερωθούν οι ελπίδες για την ανάσταση της αγοράς;
Η αγορά βογκά και αναστενάζει ερήμην της κατανόησης των πολιτικών αρχηγών. Όπως βογκούν και τα νησιά από τα κύματα των προσφύγων που φτάνουν απελπισμένοι, με το όνειρο να προωθηθούν στην ασφαλή Ευρώπη.
Και πώς να μην βογκά η αγορά ερήμην των πολιτικών; Αφού ουδείς απ’ αυτούς χρωστά στα ασφαλιστικά ταμεία, ουδείς χρωστά στη ΔΕΗ, ουδείς χρωστά σε προμηθευτές και άλλους συνεργαζόμενους. Και πώς να χρωστά αφού ουδείς ανήκει στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Όλοι τους είναι εξασφαλισμένοι. Γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί χωρίς επαγγελματική στέγη, συνδικαλιστές.
Και πώς να μην βογκούν τα νησιά; Αφού την κυβερνητική θέληση εκφράζει η κ. Τασία, που άλλοτε βλέπει τους μετανάστες να «λιάζονται» και άλλοτε τους ντόπιους να τα «κονομάν». Προσωπικά απορώ πώς μέχρι τώρα κανείς δεν της είπε ότι πρέπει να προσέχει τις δημόσιες δηλώσεις της; Εκτός αν της είπαν, αλλά εκείνη επιμένει να ζει στον κόσμο της. Όπως ζούσε στον κόσμο του ο μέγας καταστροφέας της οικονομίας, που στα επόμενα χρόνια θα δοξάζεται σε διάφορα «φόρουμ», ως ο άνθρωπος που τα έβαλε με τη συντηρητική Ευρώπη.
Όμως, έχει δικαίωμα αυτός που ζει στον κόσμο του, ν’ αποτελεί εξάρτημα της μηχανής που κινεί τον κόσμο όλης της χώρας; Είναι ανήθικο κάθε μασκαράς να υποδύεται τον υπουργό και να ενεργεί σε βάρος των πολιτών. Το «ουάου» του κ. Βαρουφάκη το πληρώσαμε ακριβά, εμείς, όχι αυτός. Και δεν γίνεται να ξεχάσουμε παραμονές των νέων εκλογών τις διακηρύξεις και τους λεονταρισμούς των προηγούμενων. Η κοινωνία δεν πρέπει να ξεχνά ούτε το «λεφτά υπάρχουν», ούτε την «ανασυγκρότηση του κράτους», ούτε «τις αγορές που θα χορεύουν όπως εμείς θέλουμε». Γιατί διαφορετικά θα ζει πάντα στο «παλιό», στον κομματισμό και στη διαφθορά.
Δυστυχώς η χώρα δύσκολα θ’ αποφύγει το παλιό. Αυτό τουλάχιστον αποδείχτηκε από το «ντιμπέιτ», μια βραδιά στη γυάλα, με αναιμικό πολιτικό λόγο και με δημοσιογράφους που θύμιζαν «ζαμπόν δίχως λιπαρά». Δημοσιογράφους που όπως φρόντισαν το ντύσιμό τους, φρόντισαν και τις ερωτήσεις τους: Ατσαλάκωτες ερωτήσεις, για ατσαλάκωτες απαντήσεις. Όσο για το τελευταίο τμήμα της, αυτό των απ’ ευθείας ερωτήσεων των αρχηγών… Για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε ότι το πολιτικό ήθος απουσιάζει πρώτα σ’ αυτούς που θέλουν και να μας σώσουν… Κρίμα…
Βεβαίως αυτό δεν αφορά την κ. Γεννηματά, στην τελευταία της αποστροφή, ούτε και τον συναινετικό λόγο του κ. Θεοδωράκη.

 Άγγελος Πετρουλάκης


Στα χρόνια της θρασύτητας



Μονολογώντας
 (Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 4-9-2015)
---------------------------------------------------------- 


Ό,τι ζούμε ξεφεύγει από τα όρια της λογικής, έχει μπει στο χώρο της παράνοιας και είναι αποτέλεσμα ανίατης ψυχοπάθειας. Και αυτό που ζούμε είναι η δικτατορία των μειοψηφιών, οι χούντες των εγωπαθών.
Αρκεί μισή ώρα μπροστά σε μια τηλεόραση για ν’ αντιληφθεί ο σκεπτόμενος πολίτης πως η χώρα απειλείται σοβαρά από εμμονικούς πλαστογράφους της πραγματικότητας που περιφρονούν πλήρως την εξουθένωση του κοινωνικού συνόλου, αλλά και τον θάνατο της αγοράς.
Τα ερωτηματικά είναι απλά:
Έχει ή όχι το δικαίωμα ο πολιτικός που συγκεντρώνει το 30% (;) των προτιμήσεων του εκλογικού κόμματος να μιλά εξ ονόματος του συνόλου του ελληνικού λαού και να χρησιμοποιεί κατά κόρον τη λέξη «Λαός»;
Έχει ή όχι το δικαίωμα ο πολιτικός που συγκεντρώνει λιγότερο από το 10% να μιλά επίσης εξ ονόματος του ελληνικού λαού;
Αν είναι «Λαός» ο συνδικαλιστής της ΔΕΗ ή του ΟΣΕ, ο εμποράκος που δεν έχει πληρώσει ασφάλιστρα δυο χρόνια και προσπαθεί να ρυθμίσει το λογαριασμό της ΔΕΗ σε δόσεις και καθυστερεί το δάνειο του σπιτιού του πέντε μήνες, τι είναι;
Ποιος τον σκέφτηκε;
Ποιος τον ρώτησε πώς ζει και τι ελπίζει;
Οι δήθεν σωτήρες του Λαού και προασπιστές των συμφερόντων του έδωσαν αγώνες επί αγώνων για κάποιες εκατοντάδες (;) καθαρίστριες, δεν πόνεσε κανείς τους όμως για τις χιλιάδες των επιχειρήσεων που έβαλαν λουκέτα και δεν διαδήλωσαν για τις επιχειρήσεις που έφυγαν στα Σκόπια και στη Βουλγαρία.
Ποιος ρώτησε τον «Λαό» αν ήθελε εκλογές;
Ποιος τον είχε ρωτήσει για το αν ήθελε δημοψήφισμα;
Ποιος τον είχε ρωτήσει αν ήθελε να κλείσουν οι Τράπεζες;
Εν ονόματι του «Λαού» έχει δικαίωμα υπουργός ή πρωθυπουργός να σέρνει τη χώρα σε περιπέτειες;
Ποιος έσυρε τον κ. Τσίπρα σ’ εκλογές; Η αντιπολίτευση;
Ποιος του έκανε τη ζωή κόλαση στη Βουλή; Η αντιπολίτευση;
Ποιος τον εμπόδισε να κυβερνήσει;
Ποιος τον ανάγκασε να έχει συντρόφους τον κ. Λαφαζάνη, την κ. Κωνσταντοπούλου, την κ. Μακρή και όλους όσοι τον αμφισβήτησαν;
Ποιος τον λάσπωσε περισσότερο; Ο κ. Μεϊμαράκης, ο κ. Θεοδωράκης, η κ. Γεννηματά; ΄Η ο κ. Λαφαζάνης, η κ. Κωνσταντοπούλου, η κ. Μακρή, ο κ. Λαπαβίτσας, ο κ. Βαρουφάκης και άλλοι σύντροφοι στον αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας τον περασμένο Ιανουάριο;
Και κατάφυγε στις εκλογές για να σώσει το λαό ή για να ξεδοντιάσει τους πρώην συντρόφους του;
Είναι πολιτικός ο προεκλογικός αγώνας που εξαντλείται σε αιχμές ενός κατά του άλλου, σχεδόν ύβρεις, χωρίς κατάθεση πολιτικών πρακτικών που θα αντιμετωπίσουν το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας;
Αν ο κ. Τσίπρας δεν πάρει αυτοδυναμία στις εκλογές θα φταίνε τα άλλα κόμματα ή ο Έλληνας ψηφοφόρος;
Και ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα των εκλογών;
Ποιος εμπόδισε την Κυβέρνηση, όπως και όλες τις προηγούμενες Κυβερνήσεις, να καταπολεμήσουν τη φοροδιαφυγή, που όλοι την αναγνωρίζουν ως μέγιστη πληγή και όλοι ισχυρίζονται ότι πρέπει να την καταπολεμήσουν; Δηλαδή είναι πιο ηθικό να κάνει οριζόντιες μειώσεις στις συντάξεις και ν’ αφήνει ανεξέλεγκτη τη φοροδιαφυγή; Υπάρχουν «Νονοί» μέσα στο ίδιο το κράτος και το κράτος είναι ανίσχυρο να τους αντιμετωπίσει; Και αν είναι ανίσχυρο γιατί οι Κυβερνήσεις που το εκφράζουν δεν αποχωρούν να δώσουν τη θέση τους σε πιο ικανούς;
Ποιος εμπόδισε την Κυβέρνηση να μην οργανώσει επτά ολόκληρους μήνες το σύστημα υγείας; Ή μήπως η κατάργηση του πεντάευρου θεωρείται οργάνωση του συστήματος και αντιμετώπιση των προβλημάτων; Υπάρχουν δεξιές ή αριστερές ασθένειες; Γιατί οι χειριστές της πολεμικής αεροπορίας δεν δουλεύουν στα ρεπό και στις άδειές τους ως κυβερνήτες σκαφών της πολιτικής αεροπορίας, ενώ οι χειρουργοί των Πανεπιστημιακών δημόσιων νοσοκομείων χειρουργούν και στα ιδιωτικά νοσοκομεία;
Πόσα «γιατί;» που έχουν σχέση με τη λειτουργία του Κράτους και τις σχέσεις Κράτους και Πολίτη μπορούν να παρατεθούν σε μια κριτική συζήτηση;
Πότε επιτέλους θα πειστεί ο «Λαός» ότι πρέπει ως πρώτο κριτήριο στις επιλογές του να είναι η «τσίπα» κάθε πολιτικού;
Πότε επιτέλους θα πειστεί ο «Λαός» ότι πρέπει να τιμωρήσει τη θρασύτητα;

Άγγελος Πετρουλάκης




Πόση, μα πόση υποκρισία;

ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε σήμερα στην έντυπη Larissa net στις 27-8-2015)
 --------------------------------------------------------------------



Όλως τυχαία, γι’ αυτό το καλοκαίρι, ένα από τα βιβλία που επέλεξα να διαβάσω ήταν και κάποιο που μεγάλου νομπελίστα Αιγύπτιου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ. Και κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο του καλοκαιριού, κύκλωσα με την πένα μου μια σκέψη του σοφού συγγραφέα:
«Ο παραλογισμός ισοδυναμεί με την απώλεια της έννοιας του οτιδήποτε, είναι η κατάρρευση της πίστης, της πίστης σε οτιδήποτε. Είναι ένα πέρασμα στη ζωή που υποκινείται από την ανάγκη και μόνο αυτή, μια ανάγκη χωρίς πεποίθηση και χωρίς πραγματική ελπίδα.
»Ο προσδιορισμός αυτός αντικατοπτρίζεται πάνω σε μια προσωπικότητα ως αδιαφορία, ατονία και παθητικότητα, συχνά υπό τη μορφή της έκλυσης των ηθών και του μηδενισμού, και τότε ο ηρωισμός σε μια προσωπικότητα μεταμορφώνεται, αγγίζει τον σαρκασμό ή τον μύθο. Το καλό εξισώνεται με το κακό, ενώ μοναδικά κίνητρα στη ζωή της προσωπικότητας είναι η εγωπάθεια, η δειλία και ο καιροσκοπισμός. Σ’ αυτήν την περίπτωση, οι αξίες ξεφτίζουν ή πεθαίνουν και ο πολιτισμός φτάνει σε αδιέξοδο».
Αναγκάστηκα να ψάξω να βρω αυτήν την σκέψη, όταν άκουσα τον τον κ. Κουρουμπλή να λέει ότι ο κ. Λαφαζάνης «δεν είναι το πρόβλημα που προκάλεσε τις εκλογές. Απλά ο κ. Τσίπρας θέλει να εγκρίνει το νέο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ο ελληνικός λαός». (Παρασκευή, 21 Αυγούστου, ώρα 18.42 στο ΣΚΑΪ).
Ποιος κοροϊδεύει, ποιον; Για Τρίτη φορά σε 8 μήνες η χώρα σέρνεται σ’ εκλογές, από τον ίδιο άνθρωπο, χωρίς κανείς να σκεφτεί πόσες μαχαιριές δέχεται η πραγματική οικονομία κάθε φορά. Αυτός ή αυτοί ποτίζουν την εγωπάθειά τους και οι άνεργοι πληθαίνουν, οι επιχειρηματίες ολισθαίνουν προς την καταστροφή, τα οικοδομικά αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται. Αυτά για τα οποία σταύρωναν την περασμένη τετραετία, γιγαντώνονται πλέον και απειλούν με καταστροφή τη χώρα απ’ την οποία είναι άγνωστο ποιοι θα επιζήσουν. Όπου και να στρέψει κανείς την προσοχή του διαπιστώνει κατάρρευση. Φοβούμαι πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη. Στην κοινωνία, στους δρόμους, στη λαθρομετανάστευση, στην ασφάλεια, στην υγεία, στην ανεργία, στην παιδεία, στις συντάξεις, στους μισθούς, στο περιβάλλον, στην ευτέλεια.
Και τώρα τι γίνεται; Ξαναζητά αυτοδυναμία. Για ποιο λόγο; Έγινε πιο ικανός; Έγινε πιο φερέγγυος; Έμαθε να επιλέγει πιο άξιους για συνεργάτες; Διδάχτηκε πως άλλο τα λόγια, άλλο η πράξη; Αντιλήφθηκε ότι λεφτά στο δημόσιο ταμείο δεν βάζει ο δημόσιος υπάλληλος και οι συντεχνίες, αλλά ο ιδιωτικός τομέας; Κατανόησε ότι με την Οικονομία δεν παίζουν όταν σε μια μέρα μπορούν να γκρεμιστούν γιγαντιαία σε σχέση με τη χώρα μας κράτη; Στοχάστηκε μήπως κατ’ ελάχιστο σε βασικές παραμέτρους της ζωής, όπως αυτή διαμορφώνεται σε σχέση με το παγκόσμιο περιβάλλον; Μήπως υπόδειξε της κ. Τασίας ότι με ηλίθιες απόψεις δεν αντιμετωπίζεται το λαθραιμεταναστευτικό ή οι μετακινήσεις πληθυσμών από εμπόλεμες ζώνες σε ασφαλέστερες κοινωνίες; Μήπως υπέδειξε στα στελέχη του ότι πρέπει να μιλούν λιγότερο και να δουλεύουν περισσότερο; Πάσχισε μήπως να δημιουργήσει ελκυστικό περιβάλλον για επενδύσεις έτσι ώστε να ξεκλειδώσει η Παραγωγή, που πλέον πρέπει να είναι η λέξη όνειρο, η λέξη αυτοσκοπός για τη χώρα;
Πόσο σοφός πρέπει να είναι κάποιος για ν’ αντιληφθεί ότι οικονομία χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει; Πόσο πρέπει να διαλυθούμε ακόμα για να βρεθεί ο άνθρωπος που θα ουρλιάξει στ’ αφτιά του συνόλου «τέρμα τα λόγια, δουλειά τώρα»;
Θαρρώ πλέον πως την μεγάλη ευθύνη έχει το κοινωνικό σύνολο. Πλέον ουδείς δικαιούται να λέει ότι φταίνε αυτοί που μας εξουσιάζουν. Το κοινωνικό σύνολο, ο λαός, είδε, άκουσε. Ενημερώθηκε ακόμα και για τις κρυφές πτυχές της πολιτικής ζωής. Και είναι υπεύθυνο για ν’ αποφασίσει, χωρίς δικαιολογίες, ότι δεν ήξερε, ότι το κορόιδεψαν. Πλέον ξέρει τα πάντα. Ακόμα και πως είναι ηλίθιο να μιλάμε για ετικέτες αριστερού – δεξιού, σοσιαλιστή – νεοφιλελεύθερου εν έτει 2015. Σε κατάσταση πείνας μια μόνο ετικέτα υπάρχει: Παραγωγή.
Δεν αμφισβητεί κανείς πως από τις ημέρες της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και η ελάχιστη παραγωγή που είχε απομείνει ανασαίνει ως σε επιθανάτιο βρόγχο. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Και αν ακόμα ως χώρα είμαστε όρθιοι αυτό οφείλεται στην ψυχραιμία των παραγωγικών δυνάμεων που απέμειναν και αγωνίζονται με σθένος, είτε αμυνόμενοι στην οικονομική επίθεση που δέχονται από την υπολειτουργία των Τραπεζών, είτε των διχαστικών μηνυμάτων, που επίσης ο κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του ξανάφεραν στο πολιτικό επίπεδο μετά από εξήντα πέντε χρόνια.
Πλέον ο Έλληνας ψηφοφόρος ξέρει ποιος είναι ο ψεύτης και ποιος είναι ο τζαμπατζής της κρατικοδίαιτης κοινωνίας, όπως και ξέρει τι μπορεί να σημαίνει επιλογή εθνικού νομίσματος, χωρίς την αγελάδα που δανείζει ευρώ. Κι αν δεν το ξέρει οφείλει να μάθει. Οφείλει να ρωτήσει τι δουλειά έκανε και τι ιδρώτα έχει χύσει στη ζωή του κάθε φλύαρος δραχμιστής. Και ν’ αποφασίσει αν πρέπει να ανέχεται κάποιους δημαγωγούς να μιλούν εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Γιατί είναι κατάντια πολιτικοί όπως ο κ. Καμμένος, που αντιπροσωπεύουν το 4 ή 5% των ψηφοφόρων να μιλούν εξ ονόματος όλων εισάγοντας στο Κοινοβούλιο το νέο πολιτικό όρο «στα τέσσερα». Καιρός είναι – συν τοις άλλοις – όσοι συντάχθηκαν μαζί του και έχουν μικρά παιδιά να τους αναλύσουν το νέο αυτό πολιτικό όρο και να τον χρησιμοποιούν και στο σπίτι τους, νιώθοντας υπερήφανοι για την αγωγή που τους προσφέρουν…

Άγγελος Πετρουλάκης


Στο ίδιο έργο θεατές…

ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε σήμερα στην έντυπη Larissa net στις 14-8-2015)
-------------------------------------------------------------------


Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε το θαύμα της ακόμα μια φορά. Και ο σύντροφος Αλέξης για μια ακόμα φορά το φυσά και δεν κρυώνει. Καταμεσής του Αυγούστου. Αλλά τη μεγάλη φωτιά την έχει ήδη ανάψει ο σύντροφος Λαφαζάνης, ο άνθρωπος που δεν έχει εργαστεί ούτε μία ώρα στη ζωή του! Τόσο μεγάλη που θα κατακάψει πολλά αριστερά φτερά που ονειρεύονταν ότι οι ουρανοί ήταν δικοί τους. Ίσως ήταν καιρός, για να ζήσουν οι «τζάμπα μάγκες» (κατά τον νέο αρχηγό της Ν.Δ.) το δικό τους Βατερλό. Βέβαια όλα αυτά σε βάρος της καμπούρας όλων μας που κάποτε ρίξαμε νερό στο δένδρο της αυταπάτης, πιστεύοντας πως ίσως κάτι μπορεί να γίνει. Νομίζαμε πως μετά από τόσα δεινά κάτι θα άλλαζε. Και πλέον με φρίκη διαπιστώνουμε ότι το σκοτάδι γίνεται πιο βαθύ και πως η αλαζονεία πάλι θα έχει θύματα τους ανυπεράσπιστους…
Αν το 2010 όλοι οι πολιτικοί ηγέτες αποφάσιζαν να παραμερίσουν τις ματαιοδοξίες τους και από κοινού να αγωνιστούν για να βγει γρήγορα η χώρα από το πηγάδι που την είχαν ρίξει οι άφρονες πολιτικές του παρελθόντος, ίσως τώρα ο εφιάλτης εκείνου του πρώτου μνημονίου να είχε ξεχαστεί. Όμως τότε όλοι, στοχεύοντας ο καθένας στη δική του ανατολή, σκαρφάλωσαν τα βουνά του εγωισμού και εξάντλησαν την πολιτική τους παραγωγή σε ανοησίες.
Κάθε νέο βήμα ήταν και ένα νέο λάθος, με τον δρόμο προς τον γκρεμό να γίνεται ολοένα και πιο ολισθηρός.
Η πραγματικότητα αναστέναζε κάτω από εμπρηστικά συνθήματα και μέσα σε μια παραζάλη ψευτιάς και εκπορνευόμενης προπαγάνδας. Με τον λαό να χειροκροτεί και να προσμένει την επιστροφή των ημερών της λαμογιάς και του βολέματος. Άλλωστε από συστάσεως του ελληνικού κράτους σ’ αυτήν την λαμογιά τον είχαν άριστα εκπαιδεύσει και εθίσει. Οι φωνές της αλήθειας είχαν φιμωθεί και στη σκηνή κυριαρχούσαν για μια ακόμα φορά τα «ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα».
Τον μέγιστο των ανόητων διαδέχθηκε ο μέγιστος των μωροφιλόδοξων, αφού οι μετριοπαθείς και συντηρητικοί της Ν. Δημοκρατίας βολεύονταν με αυτόν ως αρχηγό. Που όμως βρέθηκε απέναντι σε μια λαίλαπα λασπολογίας και ανεξέλεγκτων υποσχέσεων που δεν είχαν προηγούμενο στην ελληνική πολιτική ιστορία. Η προεκλογική αντιμνημονιακή υστερία μάγεψε πονεμένους και μη, δημιούργησε πλήθος εθνικά ανάπηρων πολιτών, κατέκαυσε κάθε απόπειρα άμυνας από την απάτη. Η σημερινή πρόεδρος της Βουλής έγινε το πρωτοπαλίκαρο του αγώνα της μισαλλοδοξίας και μοίρασε αφειδώς υποσχέσεις για αποκατάσταση της φαυλότητας. Είχε τις ευλογίες του μεγάλου αρχηγού ό,τι κι αν έκανε, ό,τι κι αν έλεγε άλλωστε. Γιατί ο μεγάλος αρχηγός είχε ξεχάσει πως όταν σπέρνεις ανέμους θερίζεις θύελλες. Πολλά είχε ξεχάσει ο μεγάλος αρχηγός, βέβαια. Που έφτασαν ελάχιστοι μήνες για να τα θυμηθεί. Όμως με το να τα θυμηθεί και να μετανιώσει για επιλογές και πολιτικές δε διορθώνεται κάτι. Ούτε αλλάζει κάτι με το να μην αποκαλύπτεται η αλήθεια που ξεπερνά κάθε όριο της τραγικότητας.
Ποιος θα αποτιμήσει το μέγεθος της καταστροφής από τις εκλογές του Ιανουαρίου μέχρι τις εκλογές του φθινοπώρου αυτής της εφιαλτικής χρονιάς;
Ποιος θα ζητήσει ευθύνες και ποιος θα αποδώσει δικαιοσύνη για όσα εγκληματικά έχουν συμβεί ως αποτέλεσμα πειραματισμών ή αδρανειών από ανθρώπους που διαχειρίστηκαν τις τύχες μας;
Ποιος και πότε θα επανορθώσει τα ερείπια;
Στις ακόμα πιο μαύρες ημέρες που έρχονται, μοναδικές στην πολιτική ιστορία του τόπου για την επικράτηση του παραλογισμού, ο πολίτης θα βρεθεί ακόμα μια φορά στο κέντρο μιας δίνης χωρίς τελειωμό. Γιατί ούτε οι εκλογές θα ξεκαθαρίσουν το τοπίο, ούτε οι κομματικές μονομαχίες. Όσο υπάρχουν πολιτικοί που θα επιβραβεύονται για την ψευτιά και την αναίδειά τους, ο τόπος θα υποφέρει και ο πολίτης θα δυστυχεί. Όσο υπάρχουν πολιτικοί που εξυπηρετούν συντεχνιακά συμφέροντα η Ελλάδα θα ολισθαίνει και απύθμενους γκρεμούς.
Ο Αύγουστος θα είναι εν τέλει ένας ακόμα κακός μήνας για τη χώρα. Είθε να είναι ο τελευταίος, αλλά δυστυχώς δεν θα είναι. Το «αίμα» που θα χυθεί θα είναι άφθονο και θα προέρχεται κυρίως από αθώους…
Άγγελος Πετρουλάκης

Καλοκαίρι του σωτήριου έτους 2015…



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 7-8-2015)

Ήλιος και θάλασσα.
Τα καρπούζια και τα πεπόνια στην αποθέωσή τους, τα ροδάκινα στο τελείωμά τους, κάποια πολύ όψιμα κεράσια, τα πρώιμα σύκα και κάποια σταφύλια, πρώιμα επίσης.
Το αξεπέραστο ελληνικό καλοκαίρι. Που κάποτε άρχιζε στα μέσα του Ιούνη και πια περιορίζεται σε μια – δυο αυγουστιάτικες εβδομάδες. Γιατί η χώρα πριν από πέντε χρόνια «έβγαλε τα ρούχα της» και όλοι έκπληκτοι διαπιστώσαμε πως ο βασιλιάς ήταν γυμνός. Πόσο κρίμα… Όχι γιατί κάποιοι στερήθηκαν τη Μύκονο και τα «μπιτς πάρτι», αλλά γιατί πολλοί στερήθηκαν και την απλή μετακίνηση μέχρι τον Αγιόκαμπο για ένα μπάνιο τα καυτά Σαββατοκύριακα. Γι’ αυτούς το κρίμα…
Έμεινε θεόγυμνος ο βασιλιάς και το παλιό, που ήθελε να εμφανίζεται ως νέο, βρήκε τη λύση του αποκεφαλισμού των ανυπεράσπιστων. Οι λαιμητόμοι στήθηκαν για τους πένητες, τους εργάτες, τους μικροεπαγγελματίες, τους συνεπείς και τους αθώους. Το σύστημα είχε εκπαιδευτεί στο να προστατεύει τα λαμόγια, τους λεηλασίες. Γιατί η σχέση ήταν αμφίδρομη. Τα λαμόγια συντηρούσαν το σύστημα, το σύστημα προστάτευε τα λαμόγια. Οι μηχανές δούλευαν καλά. Το λάδι που τις «λάδωνε» ήταν ιδιαίτερης ποιότητας.
Βέβαια τολμηρές φωνές υπήρχαν, αλλά ποιος τις άκουγε; Ποτέ κανείς λαός δεν αρέσκεται ν’ ακούει δυσάρεστα. Γι’ αυτό και κάποτε μαγεύτηκε με το «Λεφτά υπάρχουν!!!». Είχε πιστέψει πως λεφτά υπήρχαν για όλους, ενώ εν τέλει υπήρχαν μόνο γι’ αυτόν που ρητόρευε…
Μετά μαγεύτηκε με το σχίσιμο των μνημονίων, με τον αποκεφαλισμό της Μέρκελ. Ιδιαίτερα μετά τις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014. Γιατί είναι σκληρό να βγαίνεις στην ανεργία ή να δουλεύεις για 500 ευρώ το μήνα. Και γιατί είναι γλυκό ν’ ακούς πως ο άνεμος της ανανέωσης και της δικαιοσύνης σαρώνει τα πάντα. Είναι πολύ γλυκό να φαντάζεσαι πως οι ηγέτες σου ρίχνουν κλωτσιά στα πισινά των δανειστών και τους στέλνουν «στο διάολο». Ηγέτες – λεβέντες, ηγέτες – μάγκες. Με πουκάμισα χωρίς γραβάτες, με μπλουζάκια κολλητά, τζιν και απότιση φόρου τιμής στα θύματα των Ναζί…
Αλλά το παιγνίδι δεν παίζεται απ’ αυτούς. Παίζεται ακόμα απ’ τα λαμόγια, παίζεται ακόμα απ’ τους συνδικαλιστές, παίζεται ακόμα από τα συνδικάτα, παίζεται ακόμα από το ένα εκατομμύριο βολεμένους δημοσίους υπαλλήλους, που αρκετοί απ’ αυτούς ιδρώνουν ακόμα και όταν βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια. Και αυτό το ξέρουν καλά κάποιοι επαγγελματίες των συνδικάτων όπως ο κ. Λαφαζάνης και ο κ. Στρατούλης, οι πρίγκιπες της δραχμής που θεωρούν ότι η Βουλή είναι τσαρικό ανάκτορο και πρέπει να το εκπορθήσουν…
Δυστυχώς για όλους μας η λεγόμενη «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι εκφράζει την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Ή ότι απέναντι σε όποια λογική, η μειοψηφία δικαιούται να ορίζει τη ζωή της πλειοψηφίας. Αυτό θα μπορούσε να είναι το νέο πολιτικό μοντέλο για τη χώρα μας, ως μνημόσυνο τιμής στον εφαρμοσμένο κομμουνισμό της Σοβιετικής Ένωσης, της Κούβας, της Κίνας, της Αλβανίας του Χότζα…
Στην παρούσα περίοδο όμως, το συνονθύλευμα με την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο γερασμένο που αδυνατεί να κομίσει την οποιαδήποτε ανανέωση. Το μόνο που κατορθώνει είναι να μετατρέπει τα εσωτερικά του προβλήματα σε εθνικά και να βυθίζει τη χώρα στο χάος και στον οικονομικό θάνατο, που όμως θα είναι πρώτιστα θάνατος αξιών…
Οι εκλογές του Ιανουαρίου που προσέφεραν στον ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία είναι ήδη πολύ μακριά για να χρησιμεύουν ως άλλοθι. Πια δεν είναι μια νέα κυβέρνηση. Είναι κυβέρνηση, είναι αυτό που διακαώς ήθελε να είναι, ένας σχηματισμός που έχει προτεραιότητα το κόμμα και όχι τη χώρα. Το ατύχημα είναι πως το κοινωνικό σύνολο που κατάφυγε στον ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιωθούν οι προσδοκίες του, ζει ακόμα στην αυταπάτη. Ακόμα κι αύριο αφυπνισθεί θα είναι ήδη πολύ αργά. Οι επιχειρήσεις που κατάφυγαν στα Σκόπια, στην Βουλγαρία και στην Τουρκία δεν πρόκειται να επαναπατριστούν. Όσοι κάθε καλοκαίρι προσδοκούσαν κάποια έσοδα, είδαν να ταμεία τους απελπιστικά άδεια…
Ας είναι καλά τα πειράματα και οι παληκαρισμοί των ινδαλμάτων της επαναστατικής πολιτικής των ηγετών μας. Ας είναι καλά η φιλάνθρωπος κ. Τασία, ο ποιητικός κ. Βαρουφάκης, η επική κ. Κωνσταντοπούλου, ο ακαταμάχητος κ. Λαφαζάνης, ο λαοπρόβλητος κ. Στρατούλης και οι άλλοι οραματιστές του θρυλικού καλοκαιριού του σωτήριου έτους 2015…
Άγγελος Πετρουλάκης


Έτσι, καθώς το ημερολόγιο δείχνει: 31 Ιουλίου



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στη Larissa net στις 31-7-2015)

31 Ιουλίου 1920, Αθήνα: Ο Ίων Δραγούμης δολοφονείται από απόσπασμα οκτώ στρατιωτών της προσωπικής ασφάλειας του Ελευθερίου Βενιζέλου, με εντολή τού επικεφαλής της φρουράς του Βενιζέλου Παύλου Γύπαρη και με τη σιωπηλή συγκατάθεση του Εμμανουήλ Μπενάκη.
Ο Παύλος Γύπαρης, που ποτέ δεν παραδέχθηκε το έγκλημά του, χρόνια αργότερα, στη δίκη για τη δολοφονία του Δραγούμη, καταθέτει ότι την εντολή της δολοφονίας είχε δώσει ο ίδιος ο Εμμανουήλ Μπενάκης, ο οποίος βεβαίως και αρνήθηκε κάθε κατηγορία.
 Τόσο ο Γύπαρης, όσο και ο Εμμανουήλ Μπενάκης έχουν «βάσιμους λόγους» να προκαλέσουν τον θάνατο του μεγάλου οραματιστή. Ο μεν Παύλος Γύπαρης, ορκισμένος βενιζελικός, του επιρρίπτει ευθύνες για την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στο Παρίσι, εξ αιτίας της αντιβενιζελικής του στάσης. Ο δε Εμμανουήλ Μπενάκης βγάζει οριστικά το αγκάθι της ντροπής από την οικογένειά του: Ο Ίων Δραγούμης είναι πάντα ο επίσημος κρυφός αγαπημένος τής κόρης του Πηνελόπης, παντρεμένης με τον Στέφανο Δέλτα, γνωστής ως Πηνελόπης Δέλτα. Έρωτας και αίμα για τον Εμμανουήλ Μπενάκη που δεν συγχώρησε το παραστράτημα της κόρης του, παρά το ότι το ειδύλλιο είχε λήξει και ήδη ο Ίων Δραγούμης συγκατοικούσε με την Μαρίκα Κοτοπούλη, τη μεγάλη του αγάπη από το 1916 και μετά.

Την 31η Ιουλίου του 1920 η Ελλάδα παραπαίει. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος γίνεται στόχος εγκληματικής επίθεσης, ενώ ο Ελληνικός Στρατός μάχεται στη Μικρά Ασία με στόχο τη δημιουργία της μεγάλης Ελλάδας, που κατάληξε σε μεγάλη Εθνική Τραγωδία. Το κατατρυπημένο από σφαίρες και ξιφολόγχες σώμα του Ίωνα Δραγούμη στο κέντρο σχεδόν της Αθήνας, καταμεσήμερο μπροστά στα μάτια έντρομων πολιτών, αφηγείται το δράμα μιας χώρας που γεννήθηκε μέσα από τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της και δοκιμάστηκε από μια σειρά διχασμών που πληρώθηκαν με άφθονο αίμα.
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν δίδαξε εκείνους που ανδρώθηκαν με τη ματαιοδοξία να γίνουν εκπρόσωποι της λαϊκής βούλησης. Το μόνο που έμαθαν είναι να δίνουν στην έννοια λαός την ερμηνεία που συμφέρει τις κομματικές τους επιδιώξεις. Το συμφέρον της χώρας μπούρμπουλας να γίνει…

31 Ιουλίου 2015. Η Ελλάδα παραδέρνει ανάμεσα στην καταστροφή και την ευθανασία. Μισός χρόνος μετά τις εκλογές των πολλών υποσχέσεων, η Ελλάδα, ακυβέρνητη στην κυριολεξία, ασχολείται με την προσωπικότητα του κ. Βαρουφάκη και με τα εσωκομματικά προβλήματα της παράταξης που έγινε Κυβέρνηση. Στον μισό αυτόν χρόνο καθημερινά σβήνουν επιχειρήσεις, καθημερινά ιδιωτικοί υπάλληλοι κι εργάτες βγαίνουν στην ανεργία, καθημερινά η επιχειρηματικότητα δολοφονείται. Βεβαίως στον δημόσιο τομέα όλα βαίνουν καλά. Προσλαμβάνονται απολυμένοι, αποκαθίστανται παραπονεμένοι. Ουδείς θιγμένος. Αρκούν οι ιδιώτες για θύματα. Το αδηφάγο στόμα της κομματικής αναλγησίας αρκείται με τα δικά τους σώματα. Εν ονόματι του Λαού…

31 Ιουλίου 2015.
Ενενήντα πέντε χρόνια από τη δολοφονία του μεγάλου οραματιστή, που δεν διέθετε τις δημαγωγικές ικανότητες του Ελευθερίου Βενιζέλου και είχε την ατυχία να θέλει παράλληλα με την πολιτική να είναι και άνθρωπος με σάρκα και όνειρα.
Σαράντα ένα χρόνια μετά το δράμα της Κύπρου που ήταν και Ελληνικό δράμα. Βεβαίως το δράμα της Κύπρου δεν το προκάλεσαν εκλεγμένοι πολιτικοί άνδρες, αλλά στρατιωτικοί που θέλησαν να υιοθετήσουν ρόλους σωτήρα. Είχαν εγγυηθεί πριν από χρόνια την ομαλότητα της χώρας, κάτι που μας το θύμισε και ο κ. Καμμένος μιλώντας για τον ρόλο του Στρατού, πρόσφατα, ξεσηκώνοντας δίκαια θύελλα.
Θύελλα όμως ξεσηκώνουν πλέον δηλώσεις και αντιδράσεις σημαντικών στελεχών της κυβερνητικής παράταξης. Θύελλα που προς το παρόν εισπράττει τις καταστροφές της η ελληνική κοινωνία. Θα τις εισπράξει και η κυβερνητική παράταξη που έθεσε το κόμμα πάνω από την κοινωνία και παραπλάνησε αυτήν την κοινωνία που πίστεψε σε όμορφα μεγάλα λόγια. Όχι τόσο γιατί ήξερε ότι ούτε μνημόνια μπορούσε να σχίσει, ούτε φόρους να μειώσει ή να καταργήσει και παρόλα αυτά ψεύδονταν οικτρά. Την παραπλάνησε γιατί ρίσκαρε στην έστω πενιχρή της άνεση να ζει φτωχά, την παραπλάνησε γιατί της αφαίρεσε τη σιγουριά του σήμερα. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις της είχαν αφαιρέσει τα όνειρα, το μέλλον. Η παρούσα τη ζωή, το παρόν. Δεν είχε το δικαίωμα.
Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σπέρνει τον τρόμο εν ονόματι ενός λαϊκισμού.
Καλό Αύγουστο…

Άγγελος Πετρουλάκης

«Τις πταίει;»



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στη Larissa net την Παρασκευή 17-7-2015)

Στις 29 Ιουνίου του 1874 δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Καιροί» το ιστορικό άρθρο του Χαρίλαου Τρικούπη με τίτλο «Τις πταίει;», που οδήγησε στην περίφημη αρχή της Δεδηλωμένης. Με το άρθρο αυτό, το οποίο παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις, δημοσιεύτηκε ανώνυμα, ο Χαρίλαος Τρικούπης ασκούσε σφοδρότατη κριτική κατά των Ανακτόρων για τις επεμβάσεις τους, που από το 1868 εφάρμοζαν την αρχή των κυβερνήσεων της μειοψηφίας, αγνοώντας επιδεικτικά τη λαϊκή θέληση. Την επομένη ο εκδότης της εφημερίδας φυλακίστηκε, όπως και ο Χαρίλαος Τρικούπης, για τέσσερις ημέρες. Τον Απρίλιο του 1975 τα Ανάκτορα τον διορίζουν πρωθυπουργό καθ’ υπόδειξη του Ανδρέα Κουντουριώτη κι εκείνος προκηρύσσει εκλογές για τις 18-21 Ιουλίου.
Το «Τις πταίει;» ήρθε και κάθισε βασανιστικά στους προβληματισμούς μου την κρίσιμη Τετάρτη, καθώς παρακολουθούσα από χαράματα μέχρι χθες τα ξημερώματα όσα διαδραματίζονταν στην πολιτική σκηνή.
Τις πταίει για την κατάντια μας; Μετά το «Μαζί τα φάγαμε» και μετά την εθνική χρεοκοπία, η πραγματικότητα της δραχμής. ΄Η η νοσταλγία της δραχμής…
Προσωπικά θα μου άρεσε η δραχμή γιατί μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία, αλλά να ήταν μια δραχμή ισχυρή όσο το ευρώ, ή το δολάριο, ή η λίρα. Μια δραχμή που θα τη ζήλευαν όλα τα ξένα νομίσματα, που θα στηριζόταν σε μια αυτόνομη παραγωγικά Ελλάδα, με ελάχιστες εισαγωγές, αλλά πολλές πολλές εξαγωγές, από λάδι και κρασί μέχρι και ποδήλατα, και προφυλακτικά, θα στηριζόταν σ’ έναν τουρισμό που θα κρατούσε με πληρότητα 80% τα ξενοδοχεία και τους ξενώνες 12 μήνες το χρόνο, σε θάλασσα και σε βουνό, θα στηριζόταν στα εισιτήρια των Μουσείων μας που θα ήταν ανοιχτά 7 μέρες τη βδομάδα από τις 7 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ, μια Ελλάδα που θα πουλούσε την Παιδεία της, αλλά και την Τεχνογνωσία της σε όλον τον πλανήτη. Ναι, τότε θα ήθελα δραχμή και θα στεκόμουν με ιδιαίτερη υπερηφάνεια απέναντι σ’ αυτούς που σήμερα αμφισβητούν την εντιμότητά μας και τις υποσχέσεις μας.
Μέχρι τότε όμως;
Μέχρι τότε θ’ ακούμε τα γελοία συνθήματα κάποιων ματαιόδοξων πολιτικών που αδιαφορούν αν ο τόπος καταστραφεί ακόμα περισσότερο. Όλα στο βωμό της προσωπικής τους δόξας. Της μισαλλοδοξίας τους. Που την είδαμε να ξεδιπλώνεται μεγαλόπρεπη στο Κοινοβούλιο, ενώ την ίδια στιγμή στους γύρω δρόμους η αστυνομία (με την οποία αηδιάζει η κ. Κωνσταντοπούλου) ξεπερνούσε τον εαυτό της προκειμένου να μην καεί η Αθήνα.
Τις πταίει για όλα αυτά;
Σίγουρα αυτήν την ώρα δεν φταίει ούτε η Ν.Δ., ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ούτε το ΠΟΤΑΜΙ. Αφ’ ενός δεν κυβερνούν, αφ’ ετέρου στήριξαν τις προσπάθειες του κ. Πρωθυπουργού ν’ αποτρέψει την ολοκληρωτική καταστροφή που προκάλεσε η άφρονα και αναιδής συμπεριφορά τού πλέον προβεβλημένου συνεργάτη του. Προσπάθειες που δεν στήριξαν οι σύντροφοί του, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι και οι ίδιοι επιθυμούσαν αυτήν την καταστροφή. Η «αριστερή πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ότι θέλει τη χώρα στην ελεεινότερη κατάσταση που μπορεί να υπάρξει. Εκτός αν έχει πρόβλημα νοητικής αντίληψης, που είναι το ίδιο επικίνδυνο με τις εγκληματικές προθέσεις.
Πλέον τα πράγματα δεν είναι απλά. Ο κ. Πρωθυπουργός που με τόση σαφήνεια εξήγησε πώς και γιατί είχε κάνει λάθος και ζήτησε συγγνώμην γι’ αυτό, θα πρέπει να σταματήσει και τα υπόλοιπα λάθη. Το «τις πταίει» αφορά τον ίδιο από τούδε και στο εξής, χωρίς ελαφρυντικά. Η δημιουργική κοινωνία της χώρας δεν αντέχει άλλες περιπέτειες. Οι δημαγωγοί, οι επαγγελματίες της τεμπελιάς και του συνδικαλισμού, οι κρατικοδίαιτοι λαλίστατοι των πεζοδρομίων θα πρέπει και να απογυμνωθούν από τα ψεύδη και τις προθέσεις τους και ν’ απομονωθούν. Με ευθύνη και δράση του κ. Πρωθυπουργού που όντως αντιμετωπίζει πραξικόπημα, αλλά όχι εκτός συνόρων. Το πραξικόπημα, που έγινε καραμέλα στα χείλη των δραχμολάγνων, συμβαίνει εντός της κομματικής παράταξης που υποσχέθηκε τα ανομολόγητα για να γίνει κυβέρνηση.
Αλλά τα δεινά είναι μπροστά μας…
Ας έχουμε υπομονή και ψυχραιμία…

Άγγελος Πετρουλάκης