Google+ Followers

Ποίηση - ΛΟΓΟΣ τρίτος (1996)



Ε 19.
 
Αγαπώ το μεγάλο ταξίδι
τ’ άγνωστα κύματα,
τα χρώματα της φουρτούνας,
τη σιωπή των βράχων.

                             Προσμένω την ώρα του

                             κοιτώντας πίσω από κάγκελα,

                             κρατώντας στα χέρια όνειρα μαστιγωμένα.                        
            
Αγαπώ το μεγάλο ταξίδι,
τα βράχια που κομματιάζουν το βλέμμα,
τα κυπαρίσσια που λογχίζουν τη σκέψη,
την τρομερή σιωπή των γκρεμισμένων κάστρων.
Προσμένω την ώρα του ιδρώτα
τριγυρισμένος από φλύαρους τοίχους
αντίκρυ στο νεκρό παράθυρο,
             στο τεμαχισμένο τοπίο των όμοιων πρωινών.
                    
                             Αγαπώ το μεγάλο ταξίδι,

                             τις σπασμένες άγκυρες,

                             τις ραγισμένες φτερούγες,

                             τα ταξίδια που σημάδεψαν τη νιότη μας.
             
Με την επίγνωση πως
μας παραμονεύει η τεράστια θάλασσα,
κοιτώντας μας με μάτι πελώριο,
μετρώντας την αγωνία μας
και προμαντεύοντας τα μελλοντικά μας βήματα.

Μας παραμονεύει η τεράστια θάλασσα,
με τις νύχτες να περνούν
ανάμεσα από τα παγωμένα μας δάχτυλα,
αφήνοντας στη ραχοκοκαλιά μας
ανατριχιάσματα της στερνής ώρας.

                             Και τα παράθυρα ολόκλειστα.


Ε 20.
                 
                             Γιατί δεν ακούν τα παράθυρα;

Γιατί δεν ανοίγει η πόρτα,
ν’ ακούσουμε το τράβηγμα του σύρτη
το τρίξιμο των μεντεσέδων;
Γιατί να μη νιώσουμε την επιδρομή του αέρα
στα μουχλιασμένα μας πρόσωπα;
Ν’ αφήσουμε τα μάτια μας να πλανηθούν...
Ν’ αφήσουμε τ’ αφτιά μας ολάνοιχτα...

                             Γιατί τόσες αμπάρες

                             στις πόρτες έβαλαν

                             και στα παράθυρά μας;

Πίσω απ’ τις εικόνες
τα πρόσωπά μας δυναστεύονται,
οι ανάσες μας
πασχίζουν να μιλήσουν άλαλες γλώσσες,
τα δάχτυλά μας να πλεχτούν μ’ ένα σφίξιμο...
                               
                             Κι εγώ...

                             νά ’χω ξοδέψει στις θάλασσες

                             τις μέρες μου...




 Ε 21.


                             Στις θάλασσες ξόδεψα τις μέρες μου.

                             Στα βουνά τις ατέλειωτες νύχτες μου...

Γραφτό μου να σαλπάρω στις θάλασσες
με μάτια όλο αντάρα...

Ανοιγόμουν στο πέλαγος,
στο απέραντο άγνωστο αύριο,
με πανιά τις ελπίδες μου...

                             Στις θάλασσες ξόδεψα τις μέρες μου,

                             στα βουνά τις ατέλειωτες νύχτες μου,

                             γεωγραφία μαθαίνοντας

                                                        και το κορμί σου...
                              
Κάθε γεωγραφία και σηματολόγιο.
Προσμένει τους οδοιπόρους
ξεναγώντας το αύριο στο παρόν,
το παρόν που ανήκει στο χθες...

                             Ανήκουμε στο χθες...

                             Από το αύριο μας ανήκει
                             μόνο ο θάνατος.

                             Απ’ το παρόν
                             μας ανήκουν οι ανάσες μας,
                             η απόλυτα παρούσα στιγμή...



 (ΤΕΛΟΣ 3ου Λόγου)

Στην κόψη του ξυραφιού…



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 5/6/2015)

Συχνά συλλογίζομαι πως δεν είναι καθόλου εύκολο να καταθέσει κανείς δημόσια τις απόψεις του αν αυτές αφορούν καταστάσεις επώδυνες. Είναι ανάγκη όμως να πασχίζουμε για την προσέγγιση της αλήθειας.
Προεκλογικά το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ δάγκωνε σίδερα προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές και να κυβερνήσει. Θεμιτό.
Σε όλη του την προσπάθεια, το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, έθετε δυο παραμέτρους, ως απαραβίαστους κώδικες. Η μια ήταν πως δε θα επέτρεπε την περαιτέρω λεηλασία των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων. Η άλλη πως ό,τι και ν’ αποφάσιζε θα το έκανε μέσα στα όρια της Ευρώπης και εντός της ζώνης του Ευρώ. Θαυμάσια τοποθέτηση, άγια προσπάθεια.
Από την άλλη, η Ν. Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ υπόσχονταν ότι θα συνέχιζαν το νοικοκύρεμα των οικονομικών, έτσι ώστε, σε κάποιο σύντομο χρονικό ορίζοντα, η χώρα να ξέφευγε οριστικά από τον εφιάλτη της χρεοκοπίας. Ευχάριστο ακούστηκε κι αυτό.
Βέβαια, ο ισχυρισμός αυτός αφορούσε τη Ν. Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Όχι την προηγούμενη, τη Ν. Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή. Εκείνη η Ν. Δημοκρατία ήταν αμαρτωλή, είχε διογκώσει το εξωτερικό χρέος, είχε αποτύχει να επανιδρύσει το κράτος, είχε συνεχίσει τη μικροπολιτική τακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ως να είχαμε δυο διαφορετικά κόμματα με το ίδιο όνομα. Ήταν όμως διαφορετικά; Αφού τα πρόσωπα ήταν ίδια, οι αντιλήψεις ίδιες, οι σκοπιμότητες ίδιες, το ίδιο ακριβώς πολιτικό ήθος (ήθος Ντινόπουλου, Γιακουμάτου κ.λ.π.). Μοναδικό διαφορετικό στοιχείο ήταν η φιλοδοξία των ηγετών της. Άλλες οι φιλοδοξίες του Κώστα Καραμανλή, άλλες του Αντώνη Σαμαρά. Όμως ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος είχαν αποδείξει πως ίδρωνε το αυτί τους αν για κάθε κακό «τη νύφη την πλήρωνε ο λαός».
Η ανανδρία του Αντώνη Σαμαρά φάνηκε σε όλη της την έκταση όταν ο ίδιος μετά την ήττα δεν παραδέχτηκε την ανικανότητά του και πεισματικά παραμένει στο τιμόνι της Ν. Δημοκρατίας για να την οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερο εξευτελισμό.
Τα ράκη του ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος πρώτιστα είχε ν’ αντιμετωπίσει το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σε μια πρωτοφανή εσωκομματική διαμάχη που προκάλεσε ο αναιμικός διάδοχος του ιδρυτή του, προσπάθησαν να ισχυριστούν ότι είναι η μοναδική εγγυήτρια δύναμη για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Βέβαια, άσχετα από τις εμφύλιες συγκρούσεις, αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν έπαψε να είναι η διάδοχος έκφραση και του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, και του ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, και του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.
Ο Αλέξης Τσίπρας διάλεξε μόνος του ν’ ανεβεί το Γολγοθά του χρέους και του Μνημονίου. Ήξερε πως έπρεπε να ξεπλύνει ένα «αμαρτωλό» παρελθόν σαράντα περίπου ετών. Και πως αυτό το ξέπλυμα θα ήταν επώδυνο και ίσως ακατόρθωτο. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί άγνοιας των μεγεθών, όχι μόνο ψευδής είναι, αλλά και θρασύς. Τα πάντα ήξεραν οι ομάδες μελέτης του ΣΥΡΙΖΑ, άσχετα αν οι πρώτες κινήσεις του κόμματος, ως κυβέρνηση πλέον, ήταν να ικανοποιήσει αναρχικούς, τρομοκράτες και απολυμένους του δημοσίου, δίνοντας ακόμα μια γροθιά στον ιδιωτικό τομέα αφού η αγορά, με την αδράνεια που ακόμα χαρακτηρίζει την κυβερνητική συμπεριφορά, βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο χάος.
Τέσσερις δεκαετίες διαπλοκής και διαφθοράς, λεηλασίας και πλουτισμού των λαμογιών, δεν «καθαρίζονται» σε τέσσερις ή δεκατέσσερις μήνες, ακόμα και με κυβέρνηση δικτατορίας. Σ’ αυτές τις τέσσερις δεκαετίες οι εταίροι, οι δανειστές, οι όποιοι προστάτες και συνεργάτες του εξωτερικού «τάιζαν» και «χάιδευαν» αυτήν την διαπλοκή και αυτήν τη διαφθορά. Γιατί και αυτοί γνώριζαν το πάρτι που γινόταν με τα χρήματα των διάφορων προγραμμάτων. Τώρα άλλαξαν τροπάρι – και καλά έκαναν, δικά τους χρήματα ήταν. Αλλά… Ένα «αλλά» μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Και αυτό το «αλλά» το ξέρει καλύτερα απ’ όλους ο Γιώργος Παπανδρέου και οι περί αυτόν. Που όχι μόνο «κάνει την πάπια», αλλά θα διεκδικήσει δάφνες εθνικού ήρωα και σωτήρα στο μέλλον. Χρέος της νέας κυβέρνησης παράλληλα με τις διαβουλεύσεις - χωρίς μαγκιές και απειλές εσωτερικής κατανάλωσης – είναι να ρίξει άπλετο φως στις αμαρτωλές ιστορίες της διαπλοκής και της διαφθοράς, άσχετα αν ως ποινικά αδικήματα έχουν παραγραφεί. Θα πρέπει ο Έλληνας, επί τέλους, να γνωρίσει ποιους απ’ αυτούς που κατά καιρούς εμπιστευόταν την ψήφο του καταχράστηκε αυτήν την εμπιστοσύνη και έσκαψε έστω κι ένα εκατοστό το λάκο της πατρίδας.
Όμως και αυτό είναι μια αυταπάτη. Γιατί το νικητήριο εκλογικό ποσοστό που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση οφείλεται και στη στήριξη που του πρόσφεραν τα επί σειρά ετών λαμόγια, ιδιαίτερα αυτά που κινούνταν στο συνδικαλιστικό χώρο. Και με τίποτα δεν θα έχει το κουράγιο να βγάλει μόνος του τα μάτια του. Ήδη τα πρώτα βήματα για την εδραίωση του κομματικού κράτους έχουν γίνει. Για τα υπόλοιπα… Ζωή να έχουμε, θα τα… απολαύσουμε!!!
Άγγελος Πετρουλάκης



Ας γίνει μια αρχή…



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 29/5/2015)

Άλλη μια εβδομάδα αγωνίας προστέθηκε στις τόσες που προηγήθηκαν, έχοντας ξεκινήσει από τότε που ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να μπει στη διαδικασία πρόωρης εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Κάποιες απ’ αυτές τις εβδομάδες - λίγες – «ζητούν τα ρέστα» από τον ηττημένο των εκλογών. Όλες, όμως, όσες ακολούθησαν εκείνη την ιστορική Κυριακή των εκλογών του Ιανουαρίου, αναζητούν ευθύνες από την παρούσα Κυβέρνηση, υπενθυμίζοντάς της πως δεν αρκεί να δηλώνει «επί τέλους αριστερά». Θέλει και δουλειά. Και θέλει και σεμνά, και ταπεινά. Η ίδια η Αριστερά ως ιδεολογία το επιβάλλει.
Οι εβδομάδες που έχουν κυλήσει τίποτα απ’ αυτά δεν απέδωσαν. Ούτε σεμνά, ούτε ταπεινά, ούτε με τα μεγάλα λόγια. Ένα συνεχές «πήγαιν’ έλα» στα κέντρα αποφάσεων της Ευρώπης για ν’ αποφασιστεί αν εν τέλει είμαστε με την Ευρώπη ή όχι, έστω κι αν όλοι κατά βάθος το «όχι» δεν μπορούν να το αναδείξουν σε κάτι ωφέλιμο και ουσιαστικότερο.
Σαν σήμερα, το 1453 ένα άλλο ιστορικό δίλημμα έκρινε την τύχη του Βυζαντινού κράτους. Και τότε η «Ευρώπη» ήταν αφετηρία ερωτηματικών και τότε η «Ευρώπη» του Πάπα είχε βρεθεί στο ένα σκέλος των επιλογών. Βεβαίως τότε τα κίνητρα ήταν θρησκευτικά, ή τουλάχιστον μ’ αυτήν τη δικαιολογία εμφανίστηκαν.
Είναι γνωστή η ιστορία με τον Μέγα Δούκα Νοταρά, που είχε υποστηρίξει το πασίγνωστο: «κρειττότερόν έστιν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν», δηλαδή: «Είναι καλλίτερο να δούμε στη μέση της πόλεως να βασιλεύει το φακιόλι των Τούρκων παρά η λατινική καλύπτρα (τιάρα του Πάπα)». Και αρνούμενοι την παπική βοήθεια – που προϋπόθετε και την αναγνώριση της παπικής αντίληψης σε ό,τι αφορά δογματικές αρχές της Ορθοδοξίας – οι Βυζαντινοί του Παλαιολόγου υπέκυψαν στην τουρκική πολεμική μηχανή και όντως είδαν «εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων».
Η ιστορία διδάσκει. Χρονικογράφοι της εποχής, μεταξύ των άλλων αναφέρουν ότι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε ερωτικό δεσμό με την κόρη του Νοταρά, την Άννα. Κάποιοι υπαινίσσονται πως είχε συνάψει και γάμο. Και πως χάρη αυτού του έρωτα, ο χήρος τής Θεοδώρας (Μαγδαληνής το αρχικό της) Τόκο, αυτοκράτορας δεν προχώρησε σε συμφωνίες με τη Δύση και προτίμησε τη σχεδόν βέβαιη ήττα. Κανείς δεν μπορεί, βεβαίως, να πει ποια θα ήταν η πορεία του κράτους και του Ελληνισμού, αν είχε δεχτεί την θρησκευτική εξουσία του Πάπα. Κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η πτώση και η υποδούλωση της αυτοκρατορίας συνέβαλε ώστε να διατηρηθεί η εθνική συνείδηση.
Τετρακόσια χρόνια κατοχής όμως ήταν πολλά. Και ίσως να ήταν ακόμα περισσότερα αν η Δύση δεν αποφάσιζε ότι επιτέλους η Ελλάς έπρεπε ν’ αποκτήσει δικό της κράτος. Με το αζημίωτο βέβαια, γιατί διαφορετικά οι Άγγλοι θα έχαναν τα δάνεια που είχαν χορηγήσει κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της εθνεγερσίας. Και αποφάσισαν να δράσουν στο Ναυαρίνο. Για τούτο και ο ορμητικός Καμμένος με τον ανατρεπτικό Βαρουφάκη διαπράττουν ιστορικό σφάλμα αναφερόμενοι στη θυσία του Σαμουήλ στο Κούγκι. Διαπράττουν ασέβεια απέναντι στην Ιστορία και τη βιάζουν, όχι απλά μεταφορικά, αλλά εμπράγματα.
Όχι, την Ελλάδα δεν την απελευθέρωσε το Κούγκι, αλλά το Ναυαρίνο με τη νίκη του συμμαχικού στόλου. Και δεν επιτρέπεται πολιτικοί να λένε ανοησίες, γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν γνωρίζουν ιστορία και ακούγοντάς τους μαθαίνουν λάθος και επιμένουν λάθος. Ο πολιτικός οφείλει να διδάσκει με την αλήθεια, όχι να παρασέρνει με την υπερβολή. Μεταξύ του 1803 που σημειώνεται η θυσία στο Σούλι και του 1827 μεσολαβούν 24 περίπου χρόνια. Στα τελευταία έξη θα συμβούν πολλά. Από τη δράση της Φιλικής Εταιρείας ως τον ξεσηκωμό, από τα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά ως τον εμφύλιο με τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, με τα δάνεια, τον Ανδρούτσο, τον Καραϊσκάκη, το Μαυροκορδάτο και τον Κωλέττη και όλα τα γνωστά σε όλους μας (ή έστω σε όσους είχαν την ευαισθησία να ψάξουν την ιστορία).
Ο αρχηγός όμως της κυβέρνησης δεν τους επανάφερε στο σωστό. Ίσως γιατί του αρέσει να δίνει την εικόνα του ασυμβίβαστου Σαμουήλ στους πολλούς ανιστόρητους. Μόνο που ο Σαμουήλ δεν κατόρθωσε να κρατήσει τον Αλή Πασά εκτός Σουλίου. Και δεν ξέρω σήμερα ένας σύγχρονος Σαμουήλ πόσο θα είναι χρήσιμος για την Ελλάδα που θέλει να είναι η Ελλάδα της προόδου και της ανάπτυξης.
Κάποτε η Πολιτική θα πρέπει να πάψει να είναι η τέχνη της υπερβολής και να γίνει η τέχνη της αλήθειας και της εντιμότητας. Θα μου έδινε υπέρτατη χαρά, αν οι δυο πιο πάνω άντρες, αντί να μιλούν για Κούγκι, να μιλούσαν για τα αμαρτωλά που μας έφεραν ως εδώ, με στοιχεία ατράνταχτα και παράλληλα να αγωνίζονταν για την κατάργηση των αμαρτωλών προνομίων των συναδέλφων τους (και των δικών τους). Και ακόμα μεγαλύτερη χαρά θα μου έδινε να διαπίστωνα ότι μαζί τους δεν γελούσαν «φίλοι κι εχθροί» και δεν τους χαρακτήριζαν «τυχοδιώκτες». Γιατί κάπως έτσι πλέον χαρακτηρίζονται από αυτά που οι ίδιοι δηλώνουν.
Ας γίνει μια αρχή, επιτέλους, δημόσιας σοβαρότητας, έτσι ώστε η προσπάθεια για την αναστύλωση της αξιοπρεπείας της χώρας να μην τορπιλίζεται και εκ των έσω. Ακόμα και καταστραμμένη η χώρα έχει την ανάγκη της αλήθειας και της αξιοπρεπείας.
Άγγελος Πετρουλάκης



Το μαύρο χιούμορ



ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 22/5/2015)

Ήταν ενθουσιώδεις εκείνες οι συγκεντρώσεις με τον όμορφο νεαρό αρχηγό χωρίς γραβάτα σε ρόλο επαναστάτη με άπειρες αιτίες για το όφελος του βασανισμένου λαού. Το όνομά του: Αλέξης Τσίπρας, ετών 41.
Στον αντίποδά του ένας άχρωμος ηγέτης να υποστηρίζει πως δεν πρέπει να χαθούν οι θυσίες ενός λαού που μάτωσε. Το όνομά του: Αντώνης Σαμαράς, ετών 64.
Οποία ηλιθιότης: Θυσίες ενός λαού που μάτωσε. Γιατί άραγε να ματώσει ο λαός; Γιατί να μη ματώσουν μόνο οι προνομιούχοι, αυτοί που οδηγούν τις Πόρσε, αυτοί που δίνουν πάρτι με εκατοντάδες καλεσμένους γύρω από τις πισίνες των σπιτιών τους στη Μύκονο και αλλού, αυτοί που για ν’ αγοράσουν μια τσάντα παίρνουν το αεροπλάνο για το Μιλάνο, αυτοί που ξεχειμωνιάζουν την Ελβετία και ξεκαλοκαιριάζουν στα σκάφη τους διασχίζοντας το Αιγαίο;
Και ο ματωμένος λαός, μέσα στην απόγνωση, αποφάσισε: Στον αγύριστο! Πάρε την αναποτελεσματικότητά σου και τράβα στο σπιτάκι σου. Να σε παρηγορούν οι βουλευτές που σε στήριξαν και ηδονίζονται να περπατούν με σκυμμένο κεφάλι. Ας σε χαίρονται αυτοί και ας συνεχίσουν να σε προσκυνούν, αφού δεν βρίσκουν έναν καλύτερο ανάμεσά τους να δώσει νέα πνοή στα προσδοκώμενα και να προχωρήσει σε ανατροπές.
Έτσι ο νέος και όμορφος αρχηγός κατήγαγε νίκη λαμπρά. Για να σκίσει τα μνημόνια, για να ξαναδώσει την αξιοπρέπεια στο λαό, για να στείλει στη φυλακή όσους παρανόμησαν, για να ξαναφτιάξει την υγεία, για ν’ ανορθώσει μια ξεχαρβαλωμένη παιδεία, για ν’ αποκαταστήσει το αίσθημα της ασφάλειας, για να καταργήσει τους άδικους φόρους, για να γραπώσει τους φοροφυγάδες, για ν’ αποκαταστήσει τις λεηλατημένες συντάξεις, για να θωρακίσει το ασφαλιστικό και να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη της ανεργίας.
Ως ηγέτης μοίρασε ρόλους και ευθύνες. Διόρισε «στρατηγούς». Να ριχτεί ο καθείς στον τομέα τους και ν’ ανατρέψει τα δεδομένα. Έτσι ώστε να ξημερώσει μια νέα ημέρα στη χώρα…
Όμως… Όμως…
Εκατό μέρες μετά, ο ευγενής κ. Αλέξης Μητρόπουλος, που ίσως έχει ρεκόρ τηλεοπτικών εμφανίσεων την τελευταία δεκαετία, δηλώνει πως «είχαμε υπερβάλει στην προεκλογική περίοδο», ενώ ταυτόχρονα αναζητά στο λεξιλόγιό του λέξεις ελάχιστα αιχμηρές έτσι ώστε να μην αναγκαστεί να ομολογήσει πως τότε, δηλαδή, προεκλογικά, λέγαμε και κανένα αστείο, ή μάλλον πολλά αστεία κι εσείς, αντί να γελάτε, μας παίρνατε στα σοβαρά…
Εκατό μέρες μετά, το ατίθασο άτι της παράταξης, η μαχητικότατη μέχρι παρεξηγήσεως κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, απαντά σε ερώτηση δημοσιογράφου της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ για το γεγονός πως τελικά το μνημόνιο ακόμη δεν έχει καταργηθεί μ’ ένα νόμο, όπως είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση προεκλογικά, πως η κατάργηση με ένα νόμο αποτελούσε ένα "σχήμα λόγου" που ειπώθηκε για να καταδείξει την αντιδημοκρατική στάση της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου.
Εκατό μέρες μετά, όσοι διαθέτουν μνήμη χαμογελούν ολόπικρα. Ξέρουν πως σχεδόν όλα ήταν ένα άσχημο αστείο, ένα μαύρο χιούμορ, ένας εμπαιγμός από ανθρώπους που είχαν κατασκευάσει το δικό τους κόσμο, τον ανύπαρκτο, χωρίς να προβληματιστούν αν έχουν δικαίωμα να χαρίσουν απατηλές ελπίδες στους ήδη χαροκαμένους…
Εκατό μέρες μετά, η Ελλάδα (ποια Ελλάδα;) παραληρεί στην Πάολα και το Μαζωνάκη, ταπεινώνεται και προσεύχεται στα περιφερόμενα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας, συμπαρίσταται στο Σάββα Ξηρό. Η δε κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, θυμίζοντας κάποιον παλιότερο πολιτικό ονόματι Δροσογιάννη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει λεκτική αντιπαράθεση με ανώτατο αξιωματικό της Αστυνομίας (ευτυχώς αυτή δεν χαστούκισε όπως εκείνος τον τροχονόμο) για τα μέτρα τάξης που έχουν ληφθεί προκειμένου διαμαρτυρόμενοι να μην προσεγγίζουν τη Βουλή. Η κ. Κωνσταντοπούλου φαίνεται πως αγνοεί ότι τις αποφάσεις δεν τις παίρνει ο αστυνομικός υποδιευθυντής, αλλά ο φυσικός του προϊστάμενος, δηλαδή ο αρχηγός της Αστυνομίας και ο πολιτικός του προϊστάμενος, ο υπουργός δηλαδή. Η κ. Κωνσταντοπούλου, δηλαδή, είτε γράφει στα παλιά της παπούτσια το συνάδελφό της και συναγωνιστή της πολιτικό, είτε επιθυμεί να προκαλεί θεσπίζοντας έναν δικό της κώδικα συμπεριφοράς, στα πλαίσια ενός ιδιότυπου καπετανάτου. Όπως και να έχει το πράγμα κυβερνητική τοποθέτηση δεν υπήρξε. Κανείς κυβερνητικός δεν ασχολήθηκε με το περιστατικό, όπως πιθανότατα να είχε συμβεί αν ασθενούσε από ευκοιλιότητα κάποιος από τους αδελφούς Ξηρού.
Εκατό μέρες μετά ο συμπαθής κ. Λαπαβίτσας αναλύει λεπτομερώς τα οφέλη του λαού από πιθανή επιστροφή στη δραχμή, μένοντας συνεπής στις προεκλογικές του θέσεις, που όμως ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες στις εξαγγελίες του εκφραστή της κομματικής πεποίθησης, δηλαδή στο «θέλουμε την Ελλάδα στην Ευρώπη και στο ευρώ». Η δική μου απορία συνίσταται στο εξής: Γιατί οι ιθύνοντες του κόμματος δεν διαχώρισαν εξ αρχής στο κόμμα σε «ΣΥΡΙΖΑ του ευρώ» και «ΣΥΡΙΖΑ της δραχμής», όπως κάποτε είχε διαχωριστεί το Κ.Κ.Ε. σε «εξωτερικού» και «εσωτερικού»;
Εκατό μέρες μετά, τα λουκέτα μεγαλώνουν τη λίστα των ναυαγισμένων επιχειρήσεων, ο κ. Βαρουφάκης δηλώνει μοναχικός επαναστάτης εξ αιτίας της αντισυμβατικότητάς του, η κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου χαμογελά για τις λύσεις που έδωσε στο μεταναστευτικό…
Αν όλα αυτά δεν ανήκουν στο χώρο του μαύρου χιούμορ, άραγε πού ν’ ανήκουν;

Άγγελος Πετρουλάκης



Ένας περίπατος για την απόγνωση



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 15/5/2015)

Κάπου ανάμεσα στο παράλογο και το πανάθλιο κινούνται οι μέρες μας και χαλαρώνουν οι νύχτες μας. Σε μιαν Ελλάδα που ίσως εμφανέστερα από ποτέ παραφρονεί βιώνοντας τόσο μιαν ασύνορη ελαφρότητα, όσο και μιαν επαίσχυντη αδιαντροπιά. Με την ‘‘τσίπα’’ να έχει ενταφιαστεί κάτω από πολλά στρώματα γελοιότητας και γελοιοποίησης. Με την αξιοπρέπεια να σέρνει τα κουρέλια της ανυπεράσπιστη…
Στην Ελλάδα του 2015, τα μόνα που ευδοκιμούν πια είναι η ύβρις και ο τρόμος. Ύβρις που συντελείται από μια άθλια πολιτική εξουσία η οποία προεκλογικά διαχειρίστηκε τις ελπίδες του λαού και το οικονομικό αδιέξοδο των φτωχότερων με μια άκρατη συνθηματολογία και τρόμος γιατί η χώρα προχωρά σε μια καταστροφική πραγματικότητα.
 Όταν σε τρυφερή ηλικία διάβασα το διήγημα «Αποκριάτικη νυχτιά» του γέροντα σκιαθίτη Παπαδιαμάντη, έμεινα δύσπιστος μπροστά στη φράση: «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί εκατάστρεψαν το έθνος». Γιατί «βουλεπταί», αναρωτήθηκα; Και πώς «εκατάστρεψαν το έθνος» οι κατ’ εξοχήν εκφραστές της Δημοκρατίας;
Χρειάστηκε να περάσουν πέντε δεκαετίες για να δικαιώσω το γέροντα σκιαθίτη, νιώθοντας έρμαιο και παρείσακτος σε μια κοινωνία που θέλει την εθνική αξιοπρέπεια να την εκφράζουν κατ’ εξοχήν βολεμένοι επαναστάτες τύπου Μητρόπουλου και Κατρούγκαλου ή Λαφαζάνη και Κωνσταντοπούλου.
Αλλά με τη διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα, παρά μόνο η απόγνωση. Απόγνωση για όλα. Τουλάχιστον στους συμπατριώτες που ήθελαν να πιστεύουν ότι η χώρα τους ανήκει στο γεωγραφικό και πολιτιστικό χώρο της Ευρώπης και πως κάποτε μπορεί ν’ αποκτήσει και ευρωπαϊκή πολιτική συνείδηση.
Και τώρα τι γίνεται;
Με τι μάτια θα κοιτάζουμε το μέλλον;
Πώς θ’ αντέξουμε τόση προδοσία; Πώς θ’ αντισταθούμε στον τόσο εμπαιγμό; Πώς θα εμπιστευθούμε σε νέους προφήτες;
Και γιατί αφήσαμε τόσους «βαρβάρους» και λεηλάτησαν τη ζωή μας;
Πριν εξήντα χρόνια βγήκαμε πετσοκομμένοι από δυο πολέμους, με τον εμφύλιο περισσότερο πικρό για την αυτογνωσία του έθνους. Έκτοτε μεσολάβησε ο διχασμός, που δεν δίδαξε τελικά τους πολιτικούς μας την πραότητα και τη σωφροσύνη, ακολούθησε μια δικτατορία που επίσης δεν δίδαξε την ταπεινότητα και τη συναίνεση και βέβαια η μακρά περίοδος της πολιτικής ειρήνης που όλοι την ονόμασαν Μεταπολίτευση... Άραγε, γιατί;
Σήμερα, μπροστά σ’ ένα μαύρο μέλλον, ουδείς φαίνεται να είναι διατεθειμένος ν’ αναλάβει την ευθύνη των εγκληματικών πράξεων και παραλείψεών του. Όλοι επικαλούνται και κάποιο τεκμήριο αθωότητας για την πορεία τους. Η αξιοπρέπεια είναι νεκρή ιστορία. Αφού βέβαια έγινε καραμέλα στο στόμα κάποιων που δεν ξέρουν τι είναι να ψάχνεις τις τσέπες σου για ν’ αγοράσεις ένα πακέτο τσιγάρα ή ένα φρατζολάκι ψωμί.
Για την παραπέρα πορεία επιλέγει ο μονόδρομος: Θα ματώσουν ξανά οι ανίσχυροι, τα μονίμως θύματα, αυτοί που ουδέποτε υπέγραψαν, ουδέποτε αποφάσισαν για την τύχη των άλλων, αυτοί που στα κιτάπια της εξουσίας είναι μόνο αριθμοί και όχι ανθρώπινα όντα.
Θα ματώσουν αυτοί που θα πληρώσουν τα σπασμένα της μαγκιάς και της φιγούρας κάποιων που μιλούν εν ονόματι του ελληνικού λαού, ανίκανοι να διαχειριστούν την πραγματικότητα. Με τον κ. Λαπαβίτσα να ισχυρίζεται ότι «δεν έχουμε ύφεση». Να τον χαιρόμαστε…
Κρίμα... Αυτή η πατρίδα άξιζε καλύτερη μοίρα. Αν κάποιοι έδωσαν το αίμα τους για να μην υποταχθεί σε ξένες κυριαρχίες, είναι πολλοί που δεν σεβάστηκαν αυτό το αίμα, είναι πολλοί που σφετερίζονται τα όνειρα και τον πόνο των απλών καθημερινών ανθρώπων. Και σίγουρα αυτοί οι πολλοί μένουν στο απυρόβλητο, έτσι για να αποχτά δόντια ο εμπαιγμός και να δαγκώνει μας σάρκες μας, πίνοντας ακόμα και τη τελευταία σταγόνα του αίματός μας.
   Άγγελος Πετρουλάκης

Ελπίζοντας για λιγότερο γκρίζο…



Μονολογώντας
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 8/5/2015)

Ότι η Μυθολογία μας έχει μιλήσει για όλα, αυτό είναι μια απόλυτη αλήθεια. Ό,τι θα βιώναμε μια παραλλαγή της Ύβρεως του Τάνταλου, που διαμέλισε το γιο του Πέλοπα και τον πρόσφερε ως γεύμα στους καλεσμένους του θεούς, δε μπορούσαμε να διανοηθούμε. Το ζήσαμε με το Βούλγαρο παιδοκτόνο.
Άφωνοι παρακολουθήσαμε την αποκάλυψη της αποτρόπαιης πράξης, αν και το επίρρημα «αποτρόπαιη» δεν εκφράζει την αγριότητα και τη νοσηρότητα της πράξης του γεννήτορα.
Ούτως ή άλλως η κοινωνία ήταν μουδιασμένη, αλλά όχι από πράξεις ποινικού δικαίου, αλλά από τα πολιτικά δρώμενα, που κρατούσαν σε αγωνία ένα μεγάλο κομμάτι του συνόλου των πολιτών, οι οποίοι έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι θυσίες των περασμένων ετών χάθηκαν οριστικά και πως το μέλλον ούτε καν γκρίζο μπορεί να είναι.
Βεβαίως τα μεγάλα λόγια για δανεικά χρήματα που δεν τα έχουμε ανάγκη, αποδείχτηκαν απατηλά, όπως απατηλές αποδείχτηκαν οι διακηρύξεις περί εθνικής αξιοπρεπείας. Τουλάχιστον ας διαφυλαχτούν οι συντάξεις των φτωχών και ας λειτουργήσει ο κρατικός μηχανισμός. Μήπως και κάποτε ξεκινήσει η ανάπτυξη.
Βεβαίως για την οικτρή τραγελαφικότητα που βιώνουμε, ερμηνείες θα υπάρξουν πολλές. Η δικανική τέχνη και η ρητορική της πολιτικής έχουν άπειρα όπλα στα οπλοστάσιά τους, προκειμένου να μην κατατεθεί η ομολογία «αποτύχαμε». Ας είναι.
Ας δεχτούμε ως πραγματικότητα και την απάτη, προκειμένου να μην κατρακυλήσουμε στο πλήρες μαύρο. Και ας δούμε τι μπορεί να σωθεί και ας ευχηθούμε αυτή η κυβέρνηση πέρα από τους λεονταρισμούς εσωτερικής κατανάλωσης να μπορέσει να στήσει τα πόδια της την κρατική μηχανή και να λειτουργήσει επιτέλους το κράτος.
Όμως…
Η μέχρι τώρα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και η δημόσια συμπεριφορά των στελεχών του δημιουργεί σωρεία ερωτηματικών. Στο διάστημα που κυβερνά ουδείς από διαχειριζόμενους εξουσία ή αρμοδιότητες παραδέχτηκε ότι έγινε έστω ένα λάθος. Ακόμα ούτε στην περίπτωση των διαφωνιών. Ακόμα και όταν στη Βουλή διολίσθησαν σε απρεπείς συμπεριφορές. Αυτό σημαίνει άκρατος εγωισμός, ό,τι δηλαδή ζούσαμε με όλες τις κυβερνήσεις του παρελθόντος. Κανένα νέο πολιτικό ήθος, έτσι ώστε ο απλός πολίτης να πιστέψει πως κάτι άλλο, σαφώς πιο θετικό, θα συμβεί.
Άραγε ποιοι εκφράζουν το πολιτικό ήθος της νέας κυβέρνησης που τόσα ευαγγελίστηκε;
Πολιτικοί άνδρες τύπου Μητρόπουλου, Λαφαζάνη, Βούτση, Τσακαλώτου, Βαρουφάκη; Πέντε ονόματα, πέντε διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, πέντε διαφορετικές συμπεριφορές. Αν τα ονόματα ήταν είκοσι, θα ήταν είκοσι οι διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις και είκοσι οι διαφορετικές συμπεριφορές. Με κοινό όμως παρονομαστή: «Αφού εσείς τα κάνατε πιο μπροστά», ή «παρόμοια έγιναν τότε…»
Όχι… Ο πολίτης δεν ψήφισε με γνώμονα να γίνουν τα ίδια, ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω. Αν ο πολίτης ψήφισε με την προσδοκία να επαναληφθούν οι παλιές συμπεριφορές και τα λάθη των προηγούμενων κυβερνήσεων, καλώς να δοκιμάζεται με αυτήν την αβεβαιότητα και καλώς βιώνει το γκρίζο. Ανήκει πλέον στην κρίση του πολίτη η επιλογή των δρόμων του μέλλοντός του. Όποτε και να έρθει η ώρα αυτή.
Από την άλλη πλευρά θα περίμενε κανείς η αντιπολίτευση να είχε «επιδιώξει» τη σύνεση για τα δικά της έργα. Αλλά δεν έδειξε σημάδια συνέτισης. Το αντίθετο. Καμία γενναιότητα από μέρους του ηγέτη της. Καμιά γενναιότητα από μέρους των βουλευτών της, πέρα ελάχιστων που κατέθεσαν τη διαφωνία τους και ζήτησαν αλλαγή και προσώπων και στρατηγικής. Το συντριπτικό σύνολο συμπεριφέρεται το ίδιο εγωιστικά, το ίδιο άφρονα όπως τότε, που εξουσίαζαν και άφηναν τη φοροδιαφυγή να οργιάζει, που δεν προχωρούσαν σε τομές στον κρατικό μηχανισμό, που δεν τολμούσαν να προχωρήσουν στην αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας κ. ά.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά πορευόμαστε. Ελπίζοντας… Για λιγότερο γκρίζο…

 Άγγελος Πετρουλάκης


Όχι, ο γιαλός δεν είναι στραβός…



 Μονολογώντας 
(Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 24/4/2015)
 
Και να που φτάσαμε στο απόλυτα οικτρό μηδέν. Ποιοι; Όλοι μας, όσοι πιστέψαμε και όσοι δεν πιστέψαμε αριστερά. Οι ίδιοι που κάποτε είχαμε πιστέψει ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε ή να μην ζήσουμε την αλλαγή. Οι ίδιοι που κάποτε είχαμε πιστέψει, ή δεν είχαμε πιστέψει ότι θα ζούσαμε την αναγέννηση του κράτους. Όλοι μας, είτε είχαμε, είτε δεν είχαμε φάει με χρυσά κουτάλια.
Τώρα όλοι στον ίδιο παρονομαστή. Να χαμογελάμε ως ηλίθιοι ακούγοντας αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι σημαίνει πράξη νομοθετικού περιεχομένου και εσωτερικός δανεισμός. Από ανθρώπους που πριν λίγους μήνες διατυμπάνιζαν ότι οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου αντιβαίνουν στη δημοκρατικότητα και τη συνταγματικότητα που οφείλει να υπηρετεί μια δημοκρατική κυβέρνηση.
Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα αντιδρούσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πριν πέντε μήνες αν άκουγε από τον τότε υπουργό οικονομικών ότι πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να καταβληθούν συντάξεις και μισθοί;
Προσπαθώ να φανταστώ σε ποια κάγκελα θα σκαρφάλωνε η σημερινή πρόεδρος της Βουλής. Προσπαθώ να φανταστώ σε ποια γλώσσα θα μιλούσε ο Μ. Γλέζος. Αδυνατώ. Μου φτάνει προς το παρόν πως το ίνδαλμα της κατοχικής αντίστασης υπερασπίστηκε τους καταληψίες του Πανεπιστημίου, ταυτίζοντας τους φοιτητές με τους κακοποιούς και μιλώντας για παραβίαση ασύλου. Μου φτάνει πως μια κυβέρνηση που δεν έχει λύσει ούτε το ελάχιστο απ’ όσα υποσχέθηκε, βρήκε χρόνο και θέληση για να ασχοληθεί με τις συνθήκες κράτησης των τρομοκρατών. Μου φτάνει που από πανεπιστημιακό άντρα, φορτωμένο περγαμηνές και αριστερές δόξες, πληροφορήθηκα ότι υπάρχει και η αριστερά του τίποτα. Αν το άκουγα από τον Άδωνη Γεωργιάδη θα αναγούλιαζα, θα έλεγα ότι δολοφονεί και το τελευταίο ίχνος πολιτικού ήθους που έχει απομείνει. Το άκουσα όμως από τον υπουργό Πανούση…
Πώς αλλάζουν οι καιροί… Δεν χρειάστηκαν ούτε έξη μήνες. Και χωρίς ντροπή φτάσαμε στο απόλυτα οικτρό μηδέν… Αφού κατορθώσαμε να γελοιοποιηθούμε σε παγκόσμια κλίμακα για την ανεπάρκειά μας και με την ασυνέπειά μας. Ακόμα και στο χώρο του ποδοσφαίρου. Πώς γίνεται και παντού και σε όλα να έχουν άδικο οι άλλοι και εμείς να είμαστε οι άγιοι, οι παρεξηγημένοι; Μήπως τελικά δεν είναι στραβός ο γιαλός; Μήπως στραβά αρμενίζουμε;
Η χώρα καταρρέει και αυτό είναι προϊόν της απόλυτης ελαφρότητας των ανθρώπων που ως αντιπολίτευση είχαν ισοπεδώσει τα πάντα προκειμένου ν’ αποκτήσουν εξουσία και ν’ αποδείξουν ότι μπορούν. Κατόρθωσαν ν’ απαξιώσουν κάθε έννοια και να δυναμιτίσουν το δημόσιο βίο, αντί να τον αναδομήσουν. Και οι ευθύνες πλέον δεν ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε όσους συνεχίζουν να βλέπουν την πορεία του συνεπή μ’ αυτά που οι ίδιοι προσδοκούσαν.
Εδώ μπαίνει ακόμα ένα κρίσιμο ερώτημα. Όλοι όσοι οδηγήθηκαν στην κάλπη με τη σκέψη ότι έπρεπε να καταδικαστεί η μέχρι τότε αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων, ανέμεναν πως σε τρεις μήνες θα άκουγαν από τα πλέον υπεύθυνα χείλη ότι πιθανότατα θα έχαναν τη σύνταξη ή το μισθό τους; Όλοι αυτοί που «έστειλαν στον αγύριστο» το Σαμαρά και τους συμμάχους του, θεωρούσαν ως λύση την ταμειακή αδυναμία του κράτους να τους εξασφαλίσει τον επιούσιό τους; Όλοι αυτοί που γύρισαν την πλάτη στο παλαιοκομματικό ήθος είχαν την αγωνία της υγείας του Σάββα Ξηρού και αγρυπνούσαν για τα δεινά του; Συμφωνούσαν με τη δήλωση του υπουργού πως τον τύφλωσε το ίδιο το κράτος; Ήταν ψέμα πως στα χέρια του έσκασε η βόμβα; Ήταν επιβεβλημένες οι δολοφονίες στις οποίες συμμετείχε; Ένιωθαν την ηθική υποχρέωση να νομιμοποιήσουν την τρομοκρατία; Γι’ αυτούς τους λόγους ανάδειξαν πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα; Ή για να μετονομασθεί η «Τρόικα» σε «Θεσμοί»; Ή για να ζήσουν το νέο παράδεισο της δραχμής, στον οποίο μια άλλη γενιά Ελλήνων, θα θυμάται πόσο εύκολα καίγονται ελπίδες και θυσίες;
Επιτακτικότερο από ποτέ προβάλει το αίτημα της σοβαρότητας. Η γελοιοποίηση πρέπει να λήξει οριστικά. Οριστικά πρέπει ο πρωθυπουργός να πιστέψει ότι είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων. Οριστικά πρέπει ο υπουργός Οικονομικών να αποδείξει πως την ανατροπή δεν την κάνεις αλλάζοντας τα «ν» του βαφτιστικού σου ονόματος, ούτε υποστηρίζοντας ασαφώς μια δημιουργική ασάφεια που επιτρέπει τον κάθε ψυχασθενή να εξευτελίζει τη χώρα. Σ’ αυτόν τον τόπο υπάρχουν και τίμιοι άνθρωποι και ευσυνείδητοι επιχειρηματίες. Σ’ αυτόν τον τόπο υπάρχουν και λαμπροί επιστήμονες και ηθικοί πολίτες. Σ’ αυτόν τον τόπο υπάρχουν και αδέκαστοι δημόσιοι υπάλληλοι και πατριώτες με αυτογνωσία. Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί αυτοί, η συντριπτική πλειοψηφία. Σ’ αυτήν την πλειοψηφία πρέπει να δώσουν την ελπίδα, το όνειρο, την αισιοδοξία. Όχι νομοσχέδια για τον όποιον Ξηρό ή τον μετανάστη που λιάζεται στην Ομόνοια. Η ελπίδα, το όνειρο, η αισιοδοξία άλλα νομοσχέδια έχουν ανάγκη, αυτά που θα δώσουν υπόσταση στην ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα. Και οι τρεις μήνες είναι αρκετά μεγάλο διάστημα για πειράματα και ελαφρότητες…
Άγγελος Πετρουλάκης.