Google+ Followers

Η πόλη μας…



Μονολογώντας

Σημαντικός πολίτης ο γιατρός Νίκος Παπαθεοδώρου. Χρόνια τώρα προσφέρει στην πόλη την αγωνία του και την αγάπη του συνάμα. Παθιασμένος συλλέκτης, ιστορικός μελετητής, καταγραφέας της πορείας της πόλης μας μέσα στο χρόνο. Κατ’ ουσίαν Πρώτος πολίτης αυτής της πόλης, με ήθος υψηλό και γνώσεις πολύτιμες.
Ο γιατρός Νίκος Παπαθεοδώρου, λοιπόν, πρόσφατα, στην ομιλία του για τα παλιά κτήρια της Λάρισας, αναρωτήθηκε: «Γιατί επιτρέψαμε όλοι εμείς χωρίς αντίσταση να καταστραφεί αυτή η ομορφιά; Γιατί αφήσαμε να σβήσει και να εξαφανισθεί για πάντα η ιστορική αίγλη που τα περιέβαλε; Και το κυριότερο, με ποιο δικαίωμα καταστρέψαμε ολοκληρωτικά τα έργα των χειρών των προγόνων μας και που σήμερα είναι πλέον ανήμποροι να αντιδράσουν;»



Γιατί άραγε;
Πολλές απαντήσεις θα δοθούν ή έχουν δοθεί ήδη. Όμως με τις απαντήσεις τα κτήρια δεν ξαναχτίζονται. Η απώλειά τους θα μένει ως απώλεια. Ένα χθες που δεν αλλάζει και που σήμερα ελάχιστοι το θυμούνται. Και ίσως κάποτε ουδείς θα το θυμάται.
Γιατί έχει αποδειχθεί ότι ελάχιστοι απ’ αυτούς που διαχειρίστηκαν ζητήματα της πόλης, την αγάπησαν. Ίσως ελάχιστοι και απ’ αυτούς που τους επέλεξαν να τα διαχειριστούν. Η αγάπη για την πόλη υπήρξε πάντα ζητούμενο. Το προσφερόμενο ήταν η εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων, η εξυπηρέτηση της στιγμής, του φίλου, του ψηφοφόρου.
Ένας απλός περίπατος στους κοινόχρηστους χώρους αρκεί για να αναγνωριστούν παραλείψεις, λάθη, σκοπιμότητες. Το κάποτε καμάρι της πόλης, το Αισθητικό Άλσος, που για τη δημιουργία του δαπανήθηκαν χρήματα, χρειάζεται να στηθεί σχεδόν από την αρχή και ήδη ξεκίνησαν οι εργασίες για την επαναδημιουργία του. Τόσα χρόνια στο έλεος μιας εγκατάλειψης χωρίς ευθύνες.
Καλέ μου φίλε, γιατρέ Νίκο Παπαθεοδώρου…
Κανείς δε θ’ αναλάβει τη ελάχιστη ευθύνη για την όποια φθορά, την όποια καταστροφή, τον όποιο θάνατο. Εσένα, εμένα και κάποιους άλλους που ρωτούν, που κρίνουν, θα μας χαρακτηρίσουν ως κακόβουλους, ως εμπαθείς.
Αυτούς που επέτρεψαν πεζόδρομοι και πλατείες να γίνουν τσίρκο, να φιλοξενήσουν μόνιμα παραπήγματα, παιδικές χαρές, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, διαφημιστικές κατασκευές, δε θα τους αναζητήσουν, δε θα τους ζητήσουν ευθύνες. Το αντίθετο. Θα ισχυριστούν πως έγιναν δημοτικά συμβούλια και πάρθηκαν οριστικές αποφάσεις, αποφασίστηκαν αυστηρά μέτρα και άλλα λόγια του αέρα…
Το αποτέλεσμα είναι εκεί. Προς δόξαν της ξύλινης γλώσσας. Προαγγελίες του τίποτα, για να παραλλάξω τη φράση του υπουργού Πανούση.
Καθημερινά παρατηρώ τις θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων αναπήρων. Σπάνια στο τζάμι των σταθμευμένων αυτοκινήτων να υπάρχει το ειδικό σήμα. Ούτε αυτά τα πανεύκολα σημεία δεν ελέγχονται. Όλοι πίσω από μια δικαιολογία, γρήγορη, εύκολη, φθηνή.
Δεν αγαπάμε την πόλη μας. Όσο και να πονά η φράση εκφράζει την πραγματικότητα. Μόνο νταλίκες δεν έχουν ανεβεί στους πεζόδρομους κι αυτό γιατί δεν το επιτρέπει το μέγεθός τους και όχι γιατί θα σέβονταν τη χρήση τους. Άλλωστε ο σεβασμός είναι το πρώτο που χάθηκε από τη ζωή μας. Όσο για τον πολιτισμό; Αυτός δικαιώνεται από την καθημερινή πρακτική, από τον τρόπο ζωής, από την αντίληψη του γενικού συμφέροντος.
Η νέα δημοτική αρχή ευαγγελίσθηκε πολλά. Μεταξύ άλλων και το «νοικοκύρεμα» της πόλης. Κάποιες ενέργειες δείχνουν πως θα το επιχειρήσει. Είθε να προχωρήσει αποφασιστικά και να μην φθαρεί πριν την ώρα της. Είθε να δώσει στη Λάρισα την αισθητική και τα στοιχεία που θα την προάγουν.
Άγγελος Πετρουλάκης


Μεγάλη Εβδομάδα χωρίς Ανάσταση



Μονολογώντας

Εάν η χώρα βρισκόταν σε ανθηρή οικονομική κατάσταση και δεν απειλούνταν από ολοκληρωτική οικονομική καταστροφή, θα μπορούσε να ήταν ένα ευχάριστο θέαμα του Θεάτρου Σκιών, με τον Καραγκιόζη πρωταγωνιστή και τους άλλους γνωστούς συμπρωταγωνιστές Μπάρμπα Γιώργο, Κολλητήρι, Χατζαβάτη, Μορφονιό κ.λπ. Και όλοι θα διασκεδάζαμε. Όμως η χώρα ανασαίνει θάνατο και ελάχιστοι έχουν διάθεση να παρακολουθήσουν Θέατρο Σκιών.
Όμως αυτό συνεχίζει να δίνει καθημερινά τις παραστάσεις. Με το υπουργείο Προστασίας (;) του πολίτη να πηγαινοέρχεται από το Εσωτερικών στο Δικαιοσύνης και από το Δικαιοσύνης στο Εσωτερικών, με την Βίκυ Σταμάτη να μετατρέπεται σε θύμα της κρατικής αναλγησίας, με το Σάββα Ξηρό να μετασχηματίζεται σε ήρωα της δημοκρατίας εκφράζοντας την αντίσταση στο Κεφάλαιο, με τους φοροφυγάδες της κυβερνητικής παράταξης να ενδύονται τη θυματοποίησή τους και με πολλά ακόμα τραγελαφικά επεισόδια της βραχύβιας κυβερνητικής θητείας του συμπαθούς ΣΥΡΙΖΑ.
Βεβαίως, όπως τόνισε ο επίσης συμπαθής συντοπίτης Λαζόπουλος, που ανέλαβε επίσημα ρόλο υπερασπιστή της νέας Κυβέρνησης, ας μην απαιτούμε από μια κυβέρνηση τριών μηνών να βάλει σε τάξη οικονομικά παραστρατήματα σαράντα ετών. Σύμφωνοι. Όμως σοβαρότητα να μην απαιτούμε; Να μην απαιτούμε ήρεμες νύχτες χωρίς πυρπολημένα αυτοκίνητα; Να μην απαιτούμε σεβασμό για τα δημόσια κτήρια; Να μην απαιτούμε αποτελεσματική αστυνομία; Να μην απαιτούμε την εφαρμογή των νόμων; Να μην απαιτούμε μια ομοφωνία; Να μην απαιτούμε ένα κόσμιο Κοινοβούλιο; Και γι’ αυτά χρειάζεται χρόνος;
Αναλογίζομαι τι θα επινοήσει να πει ως υπερασπιστής ο Λ. Λαζόπουλος κάποιους μήνες αργότερα, όταν τα ολισθήματα θα αυξηθούν και όταν θα ζούμε νέα ήθη και νέες πολιτικές. Πιθανόν να καταλάβει πως πάντα η Τέχνη είναι απέναντι από την Εξουσία, για να μπορεί να την κρίνει και να αποδίδει Δικαιοσύνη. Όχι τη δικαιοσύνη των δικαστών, αλλά τη Δικαιοσύνη της Ιστορίας. Αυτή που καταδικάζει στις συνειδήσεις των ανθρώπων και που αναθεματίζει πρόσωπα και καταστάσεις.
Βέβαια υπάρχει και μια άλλη δικαιοσύνη, αυτή των πολιτικών, που έρχεται να επικροτήσει τα ανομήματά τους. Είναι αυτή που θέσπισε την ασυλία, την παραγραφή και όποια άλλα τερτίπια για να «τη βγάζουν καθαρή» και εκ του ασφαλούς να μηχανεύονται διαπλοκές, συντηρώντας το δάσος της διαφθοράς. Σχεδόν αθώος παραδόθηκε στην κοινωνία του τ. υπουργός Παπακωνσταντίνου για την αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ. Ευτυχώς που στη θέση του δε δίκασαν κάποιον κλητήρα του υπουργείου του. Τώρα, πώς γίνεται και εξαφανίστηκαν ονόματα συγγενών του και όχι κάποια άλλα άγνωστά του ονόματα, αυτό είναι άλλη ιστορία. Διαμαρτύρεται η αντιπολίτευση για την εξεταστική. Γιατί; Έχει κάτι να φοβηθεί; Υπήρξαν παράνομες ενέργειες που δεν πρέπει ν’ αποκαλυφθούν, λάθος χειρισμοί που πρέπει να συγκαλυφτούν. Και ναι, να φτάσει και μέχρι το 1981. Γιατί να μην φτάσει; Θα ανοίξει πληγές; Δεν δικαιούται ο Έλληνας να γνωρίζει ποιοι συνέργησαν στην καταστροφή του μέλλοντός του; Τα αδικήματα σίγουρα παραγράφονται, η αλήθεια όμως δεν παραγράφεται. Μόνο στο 1984 του Όργουελ οι μηχανισμοί του Μεγάλου Αδελφού έσβηναν και ξανάγραφαν την αλήθεια και την ιστορία. Στις Δημοκρατίες η αλήθεια πρέπει ν’ αποκαλύπτεται. Και αυτό πρέπει να το υπερασπίζονται όλοι οι πολιτικοί, γιατί υπερέχει της κομματικής σκοπιμότητας. Ή, τουλάχιστον, πρέπει να υπερέχει.
Δυστυχώς στη χώρα μας οι πληγές είναι πολλές και αθεράπευτες. Το πολιτικό σύστημα νοσεί σοβαρά εκ των έσω και αυτό το ξέρουν καλύτερα απ’ όλους μας οι ίδιοι οι πολιτικοί, απλά δεν το ομολογούν. Καταγγέλλουν μόνο ό,τι αφορά τους αντιπάλους. Και πάλι όχι όλα. Όχι κι εκείνα που τα συναντούν και στους δικούς τους κομματικούς σχηματισμούς. Κι επιδίδονται σε κοκορομαχίες. Ως να μη γνωρίζουν τι σημαίνει αξιοπρέπεια, ως να έχουν διαγράψει από το λεξιλόγιό τους το ήθος.
Εν τω μεταξύ η Ελλάδα βολοδέρνει. Η αγορά στενάζει. Η ανεργία συνεχίζει ν’ αυξάνεται. Οι επενδύσεις παραμένουν άπιαστη επιδίωξη. Ο κρατικός μηχανισμός διαλύεται ακόμα περισσότερο. Η αμηχανία των πολιτών μετατρέπεται σε απόγνωση. Ο εκφυλισμός των μέσων ενημέρωσης μεγαλώνει. Τίποτα το αισιόδοξο στον ορίζοντα. Η δική της Μεγάλη Εβδομάδα δεν φαίνεται να συναντά την Ανάσταση.
Το ανισόρροπο είναι ότι το αν η Ελλάδα βολοδέρνει, το αν η αγορά στενάζει, το αν η ανεργία συνεχίζει ν’ αυξάνεται, το αν οι επενδύσεις παραμένουν άπιαστη επιδίωξη, το αν ο κρατικός μηχανισμός διαλύεται ακόμα περισσότερο, το αν η αμηχανία των πολιτών μετατρέπεται σε απόγνωση, δεν απασχολεί τη νέα κυβέρνηση. Αυτή ετοιμάζεται να γιορτάσει το Πάσχα ως ημέρα απελευθέρωσης. Από τι άραγε;
Έτσι για να γελοιοποιείται και το δραματικό στοιχείο του παραλογισμού.

Άγγελος Πετρουλάκης
(Δημοσιεύθηκε στη Λάρισα νετ στις 10-4-2015)

Ο τρελός Απρίλης είναι εδώ



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 3 - 4 - 2015



Κυριακή των Βαΐων σε δυο μέρες, στην αρχή του ‘‘τρελού Απρίλη’’, στην αρχή της άνοιξης και βέβαια εντός της αποθέωσης μιας φύσης που κουράστηκε από το γκρίζο του χειμώνα και θέλει να φτερουγίσει μέσα στα χρώματα και τα αρώματα των λουλουδιών, αλλά και να μετατραπεί σε απέραντη γλυκιά αγκαλιά για τον άνθρωπο, που άλλο πια δε θέλει το χειμώνα, το πρόωρο νύχτωμα και το πάρωρο ξημέρωμα. Καιρός ν’ απολαύσουμε τις γλυκές στιγμές των ανοιξιάτικων δειλινών, καιρός να μυρίσουμε το πρωινό ξύπνημα μέσα από τα τιτιβίσματα των αποδημητικών που ξαναγύρισαν στις μεσόγειες πατρίδες τους, καιρός να περπατήσουμε στα παραποτάμια μονοπάτια ανιχνεύοντας τη σιωπή της υπαίθρου.

Ίσως και καιρός να περπατήσουμε σε δρομάκια κοιμητηρίων, έτσι για να θυμηθούμε πόσο φθαρτό είναι το ‘‘εγώ’’ μας στην όλη διαδικασία της ζωής και να διδαχτούμε πόσο αναπόφευκτο είναι αυτό το μέγα μυστήριο του θανάτου, που μόνο ο ευαγγελικός Λόγος το μετέτρεψε σε χαστούκι στο πρόσωπο της έπαρσης, αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πόρτες της ελπίδας για όσους εν επιγνώσει θελήσουν να πορευτούν ως έσχατοι.


Των Βαΐων μεθαύριο και από τη Δευτέρα τα δρώμενα της Μεγαλοβδομάδας. Άγνωστο για πόσους η Μεγάλη Εβδομάδα, με την Άκρα Ταπείνωση, τον Ενταφιασμό και την Ανάσταση, θ’ αποτελέσει τη φυσική ευκαιρία για να εξιχνιάσουν και να φωτίσουν το σκοτεινό αίνιγμα του θανάτου. Επίσης άγνωστο το ποιοι θα νιώσουν το πόσο ψεύτισε η ζωή μας, η οποία από τη μια απειλείται από τη φυσική ανέχεια και από την άλλη από τα σκύβαλα θεσμών και ηθών που άκριτα υιοθετούμε ως Ευρωπαίοι.

Η ευτέλεια είναι τόση που πια μόνο αηδία παράγει και δε μένει για τους σκεπτόμενους παρά η καταφυγή σε μιαν ερημιά ή έστω σ’ ένα adagio, μια και τα Ιδιόμελα ή τα Τριώδια, τον Ρωμανό Μελωδό, αλλά και τον Ελύτη του Αθέατου Απρίλη, θέλει θάρρος για να τους προσεγγίσουμε. Κι εμείς χάσαμε το θάρρος μας από καιρό και πλέον βερμπαλίζουμε…

Ο μεταφυσικός άξονας της γιορτής μένει στα αζήτητα και στη θέση του τοποθετούμε ένα φανταχτερό διάκοσμο εντυπωσιακής ψευτιάς, με δήθεν θλίψη, με δήθεν αγαλλίαση και με την ανάδειξη σε πρώτο πλάνο μόνο κάποιων εκφυλιστικών απολήξεων των λαϊκών παραδόσεων, που εκμεταλλεύεται άγρια και ξεδιάντροπα ο νέος θεός του ανθρώπου, η κερδοσκοπία, λεηλατώντας το συναίσθημα, αλλά και τη χωρίς έρμα ανθρώπινη συνείδηση.

Ο ευαγγελικός Λόγος έλυσε τους λογαριασμούς του με την κερδοσκοπία στο Ναό του Σολομώντα, με τον Ιησού να διώχνει τους εμπόρους. Οτιδήποτε είναι έξω από εκείνη την αντίδραση δεν ανήκει στο μήνυμα και στην ουσία των λόγων Του, είναι εκ του πονηρού και στοχεύει στη διατήρηση μιας κοσμικής εξουσίας διάτρητης μπροστά στο θάνατο και την αιωνιότητα, ανίκανης να ελεήσει τον άνθρωπο και να επουλώσει τις πληγές του, έστω κι αν φέρει άμφια και χρυσά στολίδια δήθεν για τη ‘‘δόξα του Θεού’’. Τώρα πια που ξέρουμε καλά πως κανείς Θεός δεν έχει ανάγκη της εκ των ανθρώπων δόξας.

Για όλους μας θα υπάρξουν έστω κάποιες λίγες στιγμές για ν’ ακουμπήσει η σκέψη μας στο θλιμμένο πρόσωπο του Ιησού, όπως το ξέρουμε από την ταπεινή εικονογραφία των άγνωστων αγιογράφων. Θα υπάρξουν κάποιες λίγες στιγμές για ν’ ακουμπήσει η ψυχή μας σ’ ένα στάσιμο της υμνογραφίας των Παθών ή σ’ ένα αναστάσιμο εωθινό, έτσι για να ποτίσουμε τις ελπίδες μας με τον απόηχο των Λόγων Εκείνου που δίδαξε την αγάπη και απάλυνε το χτύπημα του θανάτου.

Με την ελπίδα αυτή ας πορευτούμε στο άσπιλο μιας θρησκείας, έστω κι αν αυτό το άσπιλο, το συναντήσουμε μόνο σ’ έναν Παπαδιαμάντη ή σ’ ένα Ρωμανό Μελωδό… 

Αλλά το μεταφυσικό νόημα των ημερών δεν ομιλεί για τίποτα άλλο παρά για την επούλωση των πληγών του ανθρώπου και για το πέρασμά του μέσα από τους ανεξιχνίαστους δρόμους του θανάτου, έτσι ώστε ν’ αποκτήσει γνώση ζωής. Με κορυφαίες στιγμές το πλύσιμο των ποδιών, το φιλί της προδοσίας, την Άκρα Ταπείνωση, τη συγγνώμη, τον Επιτάφιο Θρήνο της μάνας και φυσικά το χαρμόσυνο άγγελμα της ελπίδας που κομίζει η Ανάσταση.

Άλλωστε περί τούτου ομιλούν και τα ταπεινά αγριολούλουδα της ελληνίδας φύσης, που κάθε ‘‘τρελό Απρίλη’’ άδουν το πέρα από την ευτέλεια των εγωιστικών ημερών μας.
 Καλή Μεγαλοβδομάδα…
                         Άγγελος Πετρουλάκης