Google+ Followers

«Οι θεσμοί υπάρχουν για να διαλύονται»



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 27-3-2015.


Με τον αέρα φορτωμένο μυρωδιές της άνοιξης, αλλά και με μιαν αδιόρατη θλίψη για όσα βιώνουμε ως κοινωνικό σώμα, αποχαιρετούμε έναν όντως βαρύ κοινωνικο-πολιτικό χειμώνα, χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε τι θα μας φέρει η άνοιξη και τι το καλοκαίρι…
Αμήχανα πρόσωπα, αμήχανοι πολίτες, χλομές εστίες αντίστασης. Το ελάχιστο πολιτικό θάρρος να εξαντλείται σε συζητήσεις ιδιωτικές και το προσκήνιο να κυριαρχείται από τάσεις βιαστικής αυτοπροβολής. Η σύγχυση χειροπιαστή και η κούραση ανάγλυφη. Πού καιρός για να σταθούμε απέναντι σ’ ένα ανθισμένο κλωνί δέντρου και να φέρουμε στο νου μας τους ύμνους των Χαιρετισμών;
Οι πολιτικές φανφάρες, του τύπου «σώσαμε τον τόπο από την χρεοκοπία» ή «διώξαμε την τρόικα από τη χώρα», χρεοκοπημένες ακόμα περισσότερο το χειμώνα που μας πέρασε, βαδίζουν χέρι με χέρι με την ακόμα πιο χρεοκοπημένη ιδέα της σύγχρονης Ελλάδας που χρωστά τα μαλλιοκέφαλά της, τα οποία βεβαίως θα τα πληρώσει ακόμα μια φορά ο λαουτζίκος και όχι κάποιος από τους μεγαλόσχημους πολιτικούς ή οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι - βεβαίως - τίποτα δε στερούνται από τη χλιδάτη καθημερινότητά τους.
Μας κακοφαίνεται που ο Γερμανός υπουργός οικονομικών κ. Σόιμπλε επαναλαμβάνει συχνά πυκνά ότι «ο ελληνικός λαός υποφέρει επειδή απέτυχαν οι ελίτ του», ενώ αυτή εν τέλει είναι η μοναδική αλήθεια.
Η βρώμικη δημόσια διοίκηση - που ποτέ δεν υπήρξε χρηστή, όπως τη θέλουν τα μεγάλα κούφια λόγια - βγαίνει βόλτα κάθε πρωί με τις πενιχρές συντάξεις και τα μαραμένα πρόσωπα των συνταξιούχων που συνήθισαν να ζουν στην απαξίωση. Το ίδιο και η απόγνωση των ανέργων που ξέρουν πια πως η μοίρα τους χτίζεται αλλού και από άλλους.
Οικονομία, Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Υγεία, Παιδεία κ. ά. Προβλήματα και προβληματισμός. Γκρίζες ατμόσφαιρες και μολυσμένος αέρας. Η νέα γενιά μεγαλώνει μέσα σε τρομακτική απαξίωση ιδεών, αναζητώντας διεξόδους πλέον στην προοπτική ενός μέλλοντος εκτός συνόρων της χώρας, αφού σε όλους πλέον έχει εδραιωθεί η πίστη πως δεν θα υπάρξει ανάκαμψη για τη χώρα.
«Οι θεσμοί υπάρχουν για να διαλύονται». Να το πικρό μήνυμα που είχα διαβάσει γραμμένο στον τοίχο ενός σχολείου και που επιβεβαιώνεται μέρα τη μέρα. Οι μόνοι που δεν εννοούν να καταλάβουν το κακό που έχουν προκαλέσει στη χώρα είναι οι πολιτικοί της, άσχετα ποιο κομματικό κοστούμι φορούν. Και βέβαια δε θα το παραδεχτούν ποτέ. Όπως ποτέ δεν θα παραδεχτούμε ότι για την κακοδαιμονία μας φταίμε οι ίδιοι και μόνο.
Προχθές γιορτάστηκε και πάλι η επέτειος της Παλιγγενεσίας. Αυτή τη φορά χωρίς κάγκελα και αστυνομικά μέτρα. Με τα ίδια μεγάλα και κούφια λόγια για τη φυλή που μεγαλούργησε. Καμιά συζήτηση, κανένας λόγος για όσα μαύρα και όσα εγκληματικά συνέβησαν τα χρόνια εκείνα. Κανένας λόγος για τα δάνεια και τους εμφυλίους, για όσα δηλαδή «ανάγκασαν» τους Άγγλους, Γάλλους και Ρώσους να πιέσουν την Τουρκία ώστε να μας παραχωρήσει την ανεξαρτησία.
Η Ιστορία πρέπει να διδάσκει και όχι να παραπλανά και να αποκοιμίζει. Ν’ ανοίγει διάπλατα τις σελίδες της και να μας υπενθυμίζει ότι η ιστορία των δανείων της χώρας ξεκινά από τον Γεώργιο Κουντουριώτη το 1824, που ως πρόεδρος του Εκτελεστικού, προσέφυγε στους «προστάτες» Άγγλους, οι οποίοι πρόθυμα χορήγησαν δύο δάνεια, µε το αζημίωτο βέβαια. Δεν τα έδωσαν για να ενισχύσουν τον αγώνα εναντίον των Τούρκων, διότι τότε η Αγγλία υποστήριζε το δόγμα της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη Γαλλία και τη Ρωσία, ήθελαν οι Άγγλοι να εκτοπίσουν από την περιοχή και το κατάφεραν. Όσο για τα δάνεια; Ένα μικρό μέρος τους έγινε εφόδια για τον αγώνα. Τα άλλα είτε ξαναγύρισαν στους δανειστές με τη μορφή τόκων, είτε μπήκαν σε τσέπες καιροσκόπων.
Ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος γράφει «…η αγγελία της αλληλοδιαδόχου αφίξεως των δόσεων αυτού (του δανείου) ηύξανεν τον περί της κατοχής της εξουσίας πόθον και ο πόθος ούτος απέληξε βαθµηδόν εις τον δεύτερον εµφύλιον πόλεµον!».
Ας μη μας κακοφαίνεται η αλήθεια. Οι δανειστές μας ξέρουν πολύ καλά πού κατέληξαν τα ποτάμια των δανείων που μας παραχώρησαν και δεν τους φοβίζουν οι λεονταρισμοί της δημιουργικής ασάφειας.
Όσο για την άνοιξη… Θα εξακολουθεί να φέρνει τις ευωδιές των λουλουδιών, άσχετα αν εμείς θ’ αναπνέουμε τη δυσοσμία της απόλυτης ανικανότητας αλλά και της καλά κρατούσης διαφθοράς… Θα εξακολουθεί να έρχεται δοξαστικά στα ερημοκκλήσια της υπαίθρου και στα Ψυχοσάββατα της χρεοκοπημένης αθωότητάς μας…

Άγγελος Πετρουλάκης

Τσίρκο ή κράτος;



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 20-3-2015.



Και τώρα τι γίνεται; Θα μπορέσουμε να βρούμε το βηματισμό μας ως χώρα, ως κοινωνία, ως οικονομία; Θα μπορέσουμε να σταθούμε απέναντι στην κρισιμότητα της ιστορίας; Ή ανάπηροι θα συρθούμε σ’ ένα ακόμα χάος με απρόβλεπτα αποτελέσματα; Θα μπορέσουμε να υπάρξουμε;
Τα γεγονότα έρχονται ως μαχαιριές για να ματώσουν και τις πλέον ψύχραιμες συνειδήσεις. Με μόνους αισιόδοξους τους κυβερνώντες ή έστω κάποιους απ’ αυτούς; Προφανώς γιατί κανείς τους δεν βγήκε έναν περίπατο στην αγορά, έτσι ώστε να πληροφορηθούν ότι υπάρχουν καταστήματα που επί σειρά ημερών δεν έχουν κάνει ούτε «σεφτέ» και καταστηματάρχες που κοιμούνται και ξυπνούν αγκαλιά με την απελπισία. Οχυρωμένοι στην ηλιθιότητα ότι έχουν ψηφιστεί από την πλειοψηφία, αποδεικνύουν μέρα με τη μέρα πως βρέθηκαν στην εξουσία εξαιτίας ενός ανεμοστρόβιλου που δημιούργησε η ανικανότητα των προηγούμενων και όχι εξαιτίας της ικανότητάς τους.
Η τελευταία ας αναζητηθεί σε όσους εθελοτυφλούν και αφιονισμένοι από έναν ηλίθιο αριστερισμό δεν βλέπουν όσα διαδραματίζονται γύρω μας και όσα πρόκειται να συμβούν.
Προσωπικά αισθάνομαι ιδιαίτερη αηδία όταν πληροφορούμαι πως έστω ένα έντυπο του εξωτερικού χαρακτηρίζει τον υπουργό οικονομικών της χώρας «ψεύτη». Θέλω να είμαι υπερήφανος γι’ αυτόν και απαιτώ να με εκπροσωπούν στη διεθνή σκηνή άνθρωποι ιδιαίτερα σεβαστοί, ακόμα και όταν οι ιδέες τους ανατρέπουν τα δεδομένα. Δεν είμαι όμως και αναρωτιέμαι συνεχώς πού βρίσκει χρόνο ο κ. Βαρουφάκης για να δουλέψει στο γραφείο του τα κρισιμότατα θέματα της αρμοδιότητάς του όταν η μέρα του είναι γεμάτη από συνεντεύξεις και δημόσιες δηλώσεις.
Αλλά προσωπικά αισθάνομαι αηδία και όταν πληροφορούμαι πως μια ομάδα νεαρών, ανενόχλητη και ανώνυμη, προβαίνει σε βανδαλισμούς στο Πολυτεχνείο, στη Νομική, σε εκκλησίες, όπως αυτή των Αγίων Αναργύρων στο κέντρο της Αθήνας, στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Και αναρωτιέμαι ξανά: Τι θα γινόταν αν μια ομάδα φανατικών χριστιανών είχε αναλάβει τη φρούρηση του ναού και συμπλέκονταν με τους αντιεξουσιαστές; Τι θα συμβεί αν κάποια μέρα οι εκκλησιαστικές αρχές συγκροτήσουν άτυπες ομάδες περιφρούρησης;
Είναι δυνατόν να εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας για τα εγκλήματα των τζιχαντιστών σε βάρος αρχαιοτήτων της Ασσυριακής εποχής στη Μοσούλη και στο κέντρο της Αθήνας κάποιες δεκάδες νεαροί να καταλύουν το κράτος με την ίδια ευκολία που θα αγόραζαν ένα σάντουιτς; Και βέβαια το «ουδέν οίδα» του κ. Πανούση, που μεγαλόπρεπα το είδαμε να γελοιοποιεί το θεσμικό του ρόλο στην υπόθεση των μεταναστών, επιβεβαιώνει την ανικανότητά του να σταθεί απέναντι στα γεγονότα υπεύθυνα.
Και βέβαια, αισθάνομαι αηδία, όταν αναλογίζομαι πόσο «Ιδρύματα» είναι οι σχολές, τα σχολεία και όλα τα συναφή που προσφέρουν «εκπαίδευση», όταν αίφνης ανακαλύπτει η κοινωνία μας το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας, με τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Γιάννη Πανούση ν’ ανακαλύπτει κι αυτός έκπληκτος πως είναι ανάγκη να ληφθούν μέτρα.
Σαν δεν ντρεπόμαστε; Που όλοι μας κάνουμε τον ‘‘κινέζο’’. Δάσκαλοι, καθηγητές, προϊστάμενοι, αστυνομικοί, εισαγγελείς, δημοσιογράφοι, πολιτικοί. Έκπληκτοι για τα γεγονότα στα Ιωάννινα; Για καταστάσεις που συμβαίνουν καθημερινά ακόμα και σε δημοτικά σχολεία της γειτονιάς μας; Έκπληκτοι που αίφνης ανακαλύπτουμε ότι ‘‘δεν υπάρχει κράτος’’. Υπάρχει; Αν ένα τσίρκο μπορεί να χαρακτηριστεί ως κράτος, ναι υπάρχει. Φοβούμαι όμως πως η ταύτιση τσίρκου και κράτους κανέναν δεν τιμά. Όσο κι αν η συμπεριφορά της κ. Κωνσταντοπούλου μάλλον αυτό επιβεβαιώνει.
Σκέψη τη σκέψη φτάσαμε και στην Πρόεδρο της Βουλής. Έπρεπε να κληθεί από τον κ. Τσίπρα για ν’ αναλογιστεί το βάρος των ευθυνών της; Έπρεπε να τρέχει ο κ. Τσίπρας να μαζεύει τα ασυμμάζευτα του κ. Βαρουφάκη και του κ. Λαπαβίτσα; Θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερη μοναξιά ο κ. Πρωθυπουργός καθώς φαίνεται πως σηκώνει στους ώμους του ολοένα και περισσότερα βάρη στην προσπάθειά του να πάει τις υποθέσεις της χώρας ένα βήμα μπροστά. Ας έχει τουλάχιστον αυτός αντοχές μήπως και κάτι σωθεί από την εθνική αξιοπρέπεια, μήπως και κάποιοι εξακολουθήσουμε να κάνουμε αισιόδοξες σκέψεις.
Κλείνοντας αυτόν τον μονόλογο θα ήθελα να ξαναγυρίσω στο τραγικό πρόσωπο του σπουδαστή που έφτυσε στο πρόσωπο της νηφαλιότητάς μας με το θάνατό του. Μια τραγικότητα που δεν την απαλύνει κανένα μνημόσυνο, καμιά εκ των υστέρων αστυνομική έρευνα, κανένας δημόσιος λόγος. Όλοι μας, στην υπόθεση αυτή, έχουμε ασυγχώρητες ενοχές. Εκείνο που δεν έχουμε είναι το θάρρος να παραδεχτούμε ότι ξοφλήσαμε σαν κοινωνία ή τουλάχιστον δεν μπορούμε να αποδείξουμε το αντίθετο…
Άγγελος Πετρουλάκης




Ανηθικότητας το ανάγνωσμα – 2



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 13-3-2015.


Και είπεν ο Σαμαράς: «Δούλευα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν μ’ έβλεπε το σπίτι μου…»
Και ποιος αμφιβάλει γι’ αυτό κ. Σαμαρά; Ποιος σε κατηγόρησε για τεμπέλη, φυγόποινο ή βολεψάκια; Γι’ άλλα σε κατηγορώ. Εγώ τουλάχιστον. Για την αναποτελεσματικότητα. Για τις λάθος επιλογές. Συνεργατών και στρατηγικών. Ακόμα και για τα πρόσωπα που επέλεξες να συγκροτήσουν το ψηφοδέλτιο του κόμματος, στο νομό μας, τουλάχιστον…
Και είναι ανήθικο να στρέφεις αλλού τη συζήτηση, να φεύγεις από το ζητούμενο και να γλιστράς στα επί προσωπικού. Ηθικό είναι η γενναία αυτοκριτική. Ν’ απολογηθείς γιατί δεν αγγίχτηκαν οι φοροφυγάδες, γιατί δεν ξεσκέπασες τη διαπλοκή; Εσύ ή οι συνεργάτες σου. Γιατί επέτρεψες σε κάποια – πολλά – από τα στελέχη σου να βερμπαλίζουν, να ξεπερνούν τα όρια, ν’ αυθαδιάζουν; Γιατί τους επέτρεψες να κάνουν τον κόκορα και να λαλούν χωρίς μέτρο; Γιατί δεν περιόρισες προνόμια όταν την ίδια στιγμή πετσόκοβες τα ελάχιστα των αδύναμων; Συμφωνούσες με το ύφος Γεωργιάδη, Ντινόπουλου, Γιακουμάτου και τόσων άλλων στελεχών σου που έδιναν στις τηλεοπτικές εκπομπές ρεσιτάλ εγωιστικής ρητορικής; Ενέκρινες το ύφος τους; Δική σου ήταν η ιδέα να προσφέρεις φορητούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές στις αναλφάβητες ηλικιωμένες αντί οικονομικής ενίσχυσης; Να βοηθήσεις την επιμόρφωσή τους ήθελες και την ένταξή τους στην ηλεκτρονική εποχή ή να ενισχύσεις τις πωλήσεις κάποιων εταιρειών;
Πριν προχωρήσεις στην επιλογή Χαρδούβελη είχες εξετάσει την ηθικότητα του ανδρός; Σου αρκούσε το νομιμοφανές των πράξεών του; Κανείς δεν σου μίλησε ποτέ πως πάντα το νόμιμο δεν είναι και ηθικό; Εσύ, που μιλούσες για ήθος, το συναντούσες συχνά στην Κυβέρνησή σου, στα έργα και τις ημέρες των στελεχών της; Πώς αισθάνεσαι μετά τις δικαιολογίες του αγαπητού σου Γκίκα ότι έβγαζε τα χρήματά του γιατί φοβόταν για το μέλλον των παιδιών του; Και όταν έγινε υπουργός εξακολουθούσε να φοβάται και τα άφησε εκεί στα ασφαλή ξένα, ενώ ταυτόχρονα καλούσε τους άλλους Έλληνες να τα επιστρέψουν;
Όχι κύριε Σαμαρά. Δεν έκανε λάθος ο ελληνικός λαός που έστρεψε την πλάτη του στη Νέα Δημοκρατία. Δικό σου ήταν το λάθος. Τον ανάγκασες να το κάνει. Και η ήττα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν απέναντί σου είχες έναν πολιτικό σχηματισμό που θα εξασφάλιζε τη σιγουριά στα μελλοντικά βήματα της χώρας. Ευτυχώς, για σένα, που δεν είχες και ευτυχώς για σένα που μέχρι στιγμής οι πολιτικές εξελίξεις δείχνουν ότι οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον μέσα σε σύγχυση πορεύονται.
Και δυστυχώς για τον τόπο βεβαίως…
Να ήθελαν άραγε οι Έλληνες αυτήν την Κυβέρνηση; Όσοι δυσαρεστημένοι κατάφυγαν στο ΣΥΡΙΖΑ αυτό να ονειρεύονταν; Ήθελαν να ζήσουν ώρες τρόμου παρακολουθώντας τις γελοιότητες ενός υπουργού που «είχε σχέδιο» για την πάταξη της φοροδιαφυγής με το αναγάγει σε επιστήμη τη ρουφιανιά; Ήθελαν να βλέπουν το διεθνές ρεζίλεμα με «άτυχες» δηλώσεις, ανόητες τοποθετήσεις;
Μήπως κάτι άλλο περίμεναν όλοι όσοι εμπιστεύθηκαν τις τύχες της χώρας στα χέρια αυτών που πλέον κυβερνούν μάλλον χωρίς σχέδιο και χωρίς προγραμματισμό;
Άραγε τι προσδοκούσε το εκλογικό σώμα όταν στην πλειοψηφία του πρόσφερε την εμπιστοσύνη του στο ΣΥΡΙΖΑ;
Το τέλος της λιτότητας; Την ευημερία του; Την εθνική του αξιοπρέπεια; Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα; Και;
Σχεδόν δυο μήνες μετά όλα βρίσκονται στον αέρα. Το ατύχημα όμως δεν είναι αυτό, αλλά ότι οι άνθρωποι της νέας Κυβέρνησης ασχολούνται με το παρελθόν ωσάν να μην ήταν αυτοί που μιλούσαν για νέα πνοή, νέα ήθη, για νέα Ελλάδα.
Ποια είναι αυτά τα ήθη;
Ποια είναι η νέα πολιτική;
Ποιος είναι ο νέος λόγος;
Πού είναι τα νομοθετήματα που αποδεικνύουν τη διάθεση για νοικοκύρεμα, τη σεμνότητα, την αποφασιστικότητα για ανάπτυξη, την αισιοδοξία για το αύριο;
Πού είναι τα νομοθετήματα που αποδεικνύουν ότι υπήρχε πρόγραμμα, υπήρχαν στόχοι, υπήρχε σχέδιο ανάκαμψης της χώρας;
Μέχρι αυτήν την ώρα μόνο λόγια, μόνο λεονταρισμοί, μόνο υποσχέσεις, μόνο αποποιήσεις ευθυνών.
Πόσο συνάδει με την ηθική η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ προ και μετά τις εκλογές; Εκτός αν διαγράψουμε με μια μονοκονδυλιά τη λέξη Ηθική από το σώμα της Πολιτικής. Τότε όλα θα συγχωρούνται, για όλα θα υπάρχουν ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Και στο όνομα της προεκλογικής ρητορικής θα μπορούν όλα να θεωρούνται φυσιολογικά.
Είθε να έρθουν όλα αυτά που θα προσδώσουν την αισιοδοξία στη χώρα μας, η οποία έχει πληγεί όχι από την αντιμετώπιση των εταίρων, αλλά από τις δικές μας συμπεριφορές. Είθε να νιώσουμε ότι πολλά αλλάζουν και ότι νέος αέρας πνέει σ’ αυτό το κράτος. Είθε η πολυπόθητη εθνική αξιοπρέπεια ν’ αποκατασταθεί και να μιλάμε για άλλα, όχι αμφιταλαντεύσεις, όχι για δηλώσεις πυροτεχνήματα, όχι για το αν αύριο θα καταβληθούν οι συντάξεις.
Είθε ν’ ακούσουμε και τον κ. Σαμαρά ν’ απαριθμεί τα λάθη του, να τα αιτιολογεί, να καλεί τη νέα Κυβέρνηση να μην τα συνεχίσει. Ο τόπος πρέπει να βγει από την περιπέτεια, πρέπει η Ελλάδα ν’ αποκτήσει σταθερό βηματισμό στη μελλοντική Ευρώπη. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει μέσα σε κλίμα διχόνοιας.

Άγγελος Πετρουλάκης

Ανηθικότητας το ανάγνωσμα - 1



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 6-3-2015.
 
Τούτη τη φορά είχα αποφασίσει να μην εστιάσω στην Πολιτική. Ήθελα να γράψω κάτι για την Άνοιξη, κάτι για τα ελπιδοφόρα μαρτιάτικα πρωινά, για την προσδοκία κάποιων αισιόδοξων ημερών.
Όμως ένα δημοσίευμα της ηλεκτρονικής εφημερίδας «lifo» για τα κρατικά αυτοκίνητα με θύμωσε, ξανά. Στο δημοσίευμα γίνεται λόγος και για τις δυο BMW που μόνο η αγορά τους στοίχησε 1.500.000 ευρώ. Και οι δύο είχαν αγοραστεί επί κυβερνήσεως Γιώργου Παπανδρέου, διευκρινίζεται στο δημοσίευμα.
Ποιο το πρόβλημα για μια κυβέρνηση που υποστήριζε πως «λεφτά υπάρχουν»; Και γράφω «Κυβέρνηση» και όχι Γιώργος Παπανδρέου, γιατί το σύνθημα αυτό το στήριξαν στην προεκλογική καμπάνια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όλοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι, κάποιοι από τους οποίους εξελέγησαν βουλευτές και στη συνέχεια κάποιοι υπουργοποιήθηκαν και έγιναν «Κυβέρνηση». Κανείς δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για την αγορά τους. Σε όλους βόλευε η βουλευτική αποζημίωση. Τους μάγκες να έκαναν;
Κάποιοι θα μιλήσουν για την υποχρέωση που έχει η Πολιτεία να εξασφαλίζει την ασφάλεια και προστασία των θεσμικών προσώπων.
Κι εγώ ρωτώ: Μήπως το δικαίωμα των πολιτών στη ζωή και στην αξιοπρέπεια είναι πιο πάνω από τα δικαιώματα των θεσμικών προσώπων στην πολυτέλεια και την «ασφάλεια» όπως κάποιοι την εννοούν; Αυτήν την «ασφάλεια» δεν την εξασφαλίζει η ατελείωτη σειρά των αστυνομικών που πληρώνονται από τον Έλληνα φορολογούμενο; Και στο κάτω - κάτω της γραφής οι κύριοι αυτοί πριν πολιτευτούν δεν ήξεραν ότι σε περίπτωση υπουργοποίησης πιθανόν ν’ αναλάμβαναν και κάποιο ρίσκο για την ασφάλειά τους;
Όμως το δημοσίευμα έκανε λόγο και για άλλα πολλά, ενδεικτικά του μπάχαλου που επικρατεί στη δημόσια διοίκηση. Αναφέρει πως «Το καλοκαίρι του 2013, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (ΥΔΙΜΗΔ) πήρε πρωτοβουλία να δημιουργήσει Μητρώο Κρατικών Αυτοκινήτων, με σκοπό να καταγραφούν όλα τα οχήματα του Δημοσίου. Κάτι όμως που δεν ευοδώθηκε, τουλάχιστον μέχρι την ημέρα αλλαγής της ηγεσίας του υπουργείου». Παράλογο;
Ανήθικο, θα υποστήριζα. Γιατί δεν γίνεται κάποιες εκατοντάδες υπάλληλοι που θα μπορούσαν με λίγες μέρες ενασχόλησης να περαιώσουν την καταγραφή να μην το έχουν κάνει και να μην έχει κανείς τους ελεγχθεί.
Και με ποιο δικαίωμα στην εποχής της καθολικής πτώχευσης να υπάρχουν πρόσωπα που δικαιούνται αυτών των ευεργετημάτων; Δεν θα ήταν ηθικότερο τα αυτοκίνητα να είναι των υπηρεσιών και όχι των προσώπων, που σημαίνει ότι κάθε αυτοκίνητο να εξυπηρετεί ανάγκες περισσότερων του ενός προσώπου;
Πολλά θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει. Όμως για τους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου και πιο συγκεκριμένα των κυβερνήσεων που διαφέντευαν τον τόπο ήταν πιο εύκολο να κόψουν από 100 ευρώ σε κάθε σύνταξη, παρά να στρωθούν κάποιοι απ’ αυτούς γύρω από ένα τραπέζι και να επιχειρήσουν τον εξορθολογισμό του δικαιώματος χρήσης κρατικού αυτοκινήτου. Μήπως αυτοί θα πεινούσαν; Αυτοί παρ’ όλες τις μειώσεις, βάζουν στην τσεπούλα τους 6.000 βουλευτική αποζημίωση κάθε μήνα, κατά δήλωση του πρωθυπουργού. Με 6.000 το μήνα, όσο αχόρταγος και να είσαι δεν πεινάς.
Είναι ηλίθιο για έναν λαό να εκλιπαρεί δανεικά από το Γερμανό υπουργό οικονομικών και να μην απαιτεί εδώ και τώρα συμμάζεμα των δαπανών σε όλους τους χώρους της δημόσιας διοίκησης. Και είναι δυο φορές ηλίθιο να μην αντιλαμβάνεται ο «αγανακτισμένος» της όποιας πλατείας ότι μια από τις μεγάλες κακοδαιμονίες μας είναι πως πολλά απ’ αυτά, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα, είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα κάποιων, με πρώτους και καλύτερους τους βουλευτές, τους πέριξ αυτών και τους διάφορους υψηλόβαθμους της κρατικής μηχανής.
Θυμάμαι πως ο προηγούμενος πρωθυπουργός συχνά στις ομιλίες του ανέφερε πως «μάτωσε ο ελληνικός λαός» και θα ήθελα σε κάποια στιγμή να διευκρινίσει αν μάτωσαν όλοι και σε ποιο βαθμό. Το ίδιο απαιτώ και από τον νυν πρωθυπουργό, όπως απαιτώ και από κάποιους της κυβέρνησης που βρίζουν ακόμα τους ευρωπαίους εταίρους, να δηλώσουν το σχέδιό τους για την κάθαρση των δαπανών του δημοσίου. Έχει χορτάσει τζάμπα μάγκες αυτός ο τόπος, έχει χορτάσει βολεμένους. Μήπως ήρθε η ώρα για ένα γενικό ξήλωμα πολλών καταστάσεων και προσώπων;
Μήπως ήρθε η ώρα να πάμε στην Ευρώπη εντελώς νέοι, εντελώς καθαροί, πλήρως αδιάφθοροι και να πούμε: «Δες τε, εμείς καθαρίσαμε την κοπριά από την αυλή μας. Νοικοκυρευτήκαμε. Κάνετε κι εσείς το δικό σας βήμα».
Αφελείς οι σκέψεις μου; Ίσως. Όμως τι μπορεί να σκεφτεί κανείς όταν πληροφορείται πως κινδυνεύει η σύνταξη κάποιου που δούλεψε και πλήρωνε για 35 χρόνια εισφορές, φόρους και όλες τις υποχρεώσεις προς το Κράτος του, ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι, που προεκλογικά έθεταν εαυτόν στην υπηρεσία του κοινού συμφέροντος, δίνουν μάχες (και υπόγειες) για να διατηρήσουν τα παράλογα προνόμιά τους;
Το πρόβλημα με αυτά τα ευεργετήματα και προνόμια δεν είναι απλά οικονομικό. Είναι ηθικό, πρώτιστα. Αποδεικνύει πως αυτοί που ζητούσαν την ψήφο μας δεν έχουν καμιά σχέση με την ΗΘΙΚΗ. Καιρός να τους αντιμετωπίζουμε ως ανήθικες και ανάλγητες προσωπικότητες και αυτό να είναι ένα ακόμα κριτήριο στις εκλογές, όποτε να συμβούν αυτές.

Άγγελος Πετρουλάκης

Με τα ώτα στους 18ρηδες…



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 27-2-2015


Ένας μήνας μετά την Κυριακή των εκλογών είναι αρκετός χρόνος για να δούμε νηφάλιοι και απαλλαγμένοι από πάθη τη διαμόρφωση της πολιτικής κατάστασης.
Θα πρέπει όλοι ν’ αναγνωρίσουμε ότι τα περί σχισίματος του μνημονίου, τ’ απαξιωτικά για εταίρους συνθήματα, οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί ήταν αντιπολιτευτικές λεκτικές κορώνες, άρα ρητορική δημαγωγία.
Και σωστά. Γιατί αν πραγματοποιούνταν οι δημαγωγικές ρητορικές σαφώς και θ’ αναζητούσαμε όλοι μας μιαν άλλην Ανατολή για να επαληθεύσουμε ό,τι κάποτε μας καταλόγισε ο Χάντιγκτον.
Προσωπικά θεωρώ μέγιστο λάθος όλες αυτές τις αντιπολιτευτικές ρητορικές. Ο πολιτικός οφείλει να έχει ήθος και το ήθος το ορίζει πρώτα η αλήθεια.
Θα ήταν ηθικό να διαλαλήσει ότι «θα κάνουμε όσα μπορέσουμε, όταν μπορέσουμε. Αλλά ό,τι και να κάνουμε θα διέπεται από διαφάνεια, αξιοκρατία και κοινωνική αλληλεγγύη».
Θα είχαν συμβάλλει και στη θεμελίωση μιας πολιτικής ωριμότητας, γιατί ούτως ή άλλως όσοι εκπροσωπούσαν το παλιό είχαν «αυτοκτονήσει».
Γιατί είχαν «αυτοκτονήσει»;
Γιατί οι κύριοι με τις γραβάτες και το ύφος του αλάθητου Πάπα είχαν γνωμοδοτήσει για τις ζωές των άλλων.
Γιατί οι κύριοι με τις γραβάτες και τα λιμαρισμένα νύχια είχαν γνωμοδοτήσει για τις αντοχές των άλλων.
Γιατί οι κύριοι με τις γραβάτες και τ’ απαλά δάχτυλα, χωρίς ποτέ τους να έχουν κάνει βιομηχανικοί εργάτες, αποφάσισαν για τους εργάτες.
Γιατί οι κύριοι με τις γραβάτες και τα παχυλά κρατικοδίαιτα πορτοφόλια, χωρίς ποτέ τους να έχουν σηκώσει στην πλάτη τον κουβά με το τσιμέντο ή χωρίς ποτέ τους να βγουν απ’ τ’ άγρια χαράματα στη στάση του λεωφορείου που θα τους μετέφερε σε νταμάρια και σε ανήλια υπόγεια, γνωμοδότησαν για τις τσακισμένες ζωές των φτωχών.
Γιατί οι κύριοι με τις γραβάτες και τις βαρύγδουπες γνωμοδοτήσεις, χωρίς ποτέ τους να βγουν στις λαϊκές για να πουλήσουν την πραμάτεια τους, χωρίς ποτέ τους να περιμένουν στην ουρά για το επίδομα ανεργίας ή για μια υπογραφούλα του Ι.Κ.Α., χωρίς ποτέ τους να θαλασσοπνιχτούν ως λοστρόμοι, αποφάσισαν να πληγώσουν τους αδύναμους.
Γιατί οι κύριοι που ποτέ δεν ένιωσαν τα πόδια τους μουδιασμένα ως σερβιτόροι, που ποτέ δεν χρειάστηκε να καπνίσουν ένα τσιγάρο στα δυό, που δεν άκουσαν ποτέ το παιδί τους να ρωτά: «Εμείς γιατί δεν έχουμε λεφτά, μπαμπά;», που ποτέ δεν είδαν τα πόδια της γυναίκας τους πρησμένα απ’ τη φλεβίτιδα μετά από ώρες ορθοστασίας στη βιοτεχνία, είπαν: Το ασφαλιστικό πεθαίνει, το κράτος δεν στάθηκε ικανό να εμποδίζει την εισφοροδιαφυγή, δεν στάθηκε ικανό να εξυγιάνει τη δημόσια διοίκηση.
Γι’ αυτά και για άλλα πολλά είχαν «αυτοκτονήσει» πολιτικά.
Και κάθε δημαγωγία ήταν περιττή.
Ακόμα και στους εσωκομματικούς διαδρόμους.
Πρόγραμμα χρειαζόταν. Σεμνότητα. Ξεκάθαρες θέσεις.
Η πραγματικότητα αποδεικνύει όμως πως  δεν είχαν πρόγραμμα διακυβέρνησης. Δεν είχαν τις λύσεις στην τσέπη τους. Αναλώνονταν στις αντιπολιτευτικές αψιμαχίες.
Τώρα, λένε, πως δίνουν μάχες... Τώρα, λένε, πως θα αλλάξουν πολλά… ΕΙΘΕ…
Θα τους ευγνωμονούν οι νέες γενιές.
Και τις νέες γενιές δεν αντιπροσωπεύει ούτε ο κ. Γλέζος, ούτε ο κ. Θεοδωράκης, ούτε ο κ. Λαφαζάνης. Κάποιοι θα πρέπει να πάρουν την ευθύνη και να συνομιλήσουν με νέους από 18 ως και 30 χρονών. Μόνο μ’ αυτούς. Σ’ αυτούς να κάνουν τα γκάλοπ. Για τον κ. Γλέζο και τον κ. Θεοδωράκη ας κάνουν αγάλματα, προτομές, ας δώσουν σε δρόμους τα ονόματά τους. Ούτως ή άλλως οικονομικό πρόβλημα δεν έχουν, για να αναλάβει η πολιτεία και τη σίτισή τους. Ας τους δώσουν τίτλους τιμής. Αλλά ας ακούσουν τα όνειρα των νέων.
Διαφορετικά, πολύ πριν πληρώσουν οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι την ανευθυνότητά τους και την αμετροέπειά τους, θα έχει πληρώσει πολλά περισσότερα ο πολίτης που δεν ευθύνεται για κάτι, αλλά πάντα πληρώνει αυτός τα εγκληματικά σφάλματα της εξουσίας.
Τα δεινά είναι πλέον και πελώρια και πολυπληθή.
Καιρός να περάσουμε απέναντι και πούμε αλήθειες. Γιατί δεν μας αξίζει αυτή η μοίρα και γιατί ούτε όλοι μαζί φάγαμε, ούτε όλοι μαζί κυβερνήσαμε. Αυτοί κυβέρνησαν, αυτοί τα έφαγαν. Εμείς ξυπνούσαμε χαράματα και καταθέταμε τον ιδρώτα μας σ’ έναν κρατικό μηχανισμό που οι ίδιοι τον σκούριασαν και τον διέλυσαν. Εμείς στις γιορτές χαιρόμασταν το διαφορετικό και ονειρευόμασταν το καλύτερο. Ούτε κλέβαμε, ούτε εξαπατούσαμε. Αυτοί έστηναν ψεύτικα διαγγέλματα σε ξύλινες γλώσσες. Αυτοί μιλούσαν για ειρήνη, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Ακόμα και τον Λόγο του Θεού διαπόμπευαν με τη συμπεριφορά τους. Οι χυδαίοι, που μας τα πήραν όλα και τώρα μιλούν για την Πατρίδα…
Δεν άξιζε αυτής της τύχης η ελληνική κοινωνία, ακόμα κι αν θεωρηθεί συν-υπεύθυνη των δεινών. Και τούτο γιατί η πάσχουσα σήμερα ελληνική κοινωνία δεν είναι αυτή που συντέλεσε δραστικά στη διάλυση του κράτους, αλλά ένα άλλο κομμάτι της, που παραμένει ατιμώρητο, έχοντας διασφαλίσει για τον εαυτό του την ευμάρεια. Όλοι όσοι πήραν μέρος σ’ αυτό το φαγοπότι, όλοι όσοι με άφρονες δράσεις διέλυσαν την οικονομία, μένουν μακριά από τις περικοπές, μένουν μακριά από την ανασφάλεια και δεν τους αγγίζει ούτε στο ελάχιστο η ανεργία ή η εξαθλίωση που αντιμετωπίσουν χιλιάδες συνταξιούχοι. Αυτοί έχουν εξασφαλισμένα αυτά που θα τους χρειαστούν για να σχεδιάζουν το μέλλον τους με αισιοδοξία.
Η οδύνη αφορά τους αδύναμους, τους μισθοσυντήρητους, τους βιοπαλαιστές. Αφορά αυτούς που δεν λάδωσαν και δε λαδώθηκαν, που δεν υπήρξαν λαμόγια, που δεν έκλεψαν, που δεν πήραν μίζες, που σεβάστηκαν τους θεσμούς, που πίστεψαν τα όμορφα λόγια, που τίμησαν τον νόμο. Αυτοί είναι τα θύματα.
Όσα «στοιχήματα» κι αν μπήκαν, όλα έχουν χαθεί κι έχει μείνει μόνη της η έπαρση των ανθρώπων που κατά καιρούς θέλησαν να υποδυθούν τον ρόλο του σωτήρα. Ας μη χαθεί ακόμα ένα.
Άγγελος Πετρουλάκης

Με τις ελπίδες, ακόμα, ζωντανές…



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net στις 20-2-2015


Το 1918 η Γερμανία βγαίνει διαλυμένη και ντροπιασμένη από τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ελλάδα βρίσκεται στο στρατόπεδο των νικητών. Η λογική σκέψη θα έλεγε πως η Ελλάδα θα γνώριζε πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη και θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα από τη Γερμανία στα χρόνια που ακολούθησαν.
Δε συνέβη αυτό.
Το 1944 η Γερμανία ξαναβγαίνει διαλυμένη και ντροπιασμένη από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και η Ελλάδα βγαίνει από τον ίδιο πόλεμο, πληγωμένη αλλά όχι ντροπιασμένη. Λιγότερο κατεστραμμένη από τη Γερμανία, που έχει ισοπεδωθεί. Η λογική σκέψη λέει πως η Ελλάδα έπρεπε να γνώριζε πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη από τη Γερμανία.
Αλλά, όχι. Η χώρα μου βυθίζεται στον εμφύλιο σπαραγμό και καταστρέφεται ακόμα περισσότερο. Την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη κλείνει μια - μια τις πληγές της.
Λίγα χρόνια μετά η Ελλάδα στέλνει τα παιδιά της μετανάστες να δουλέψουν για την ανόρθωση της Γερμανίας, να ξεφύγουν από τη φτώχια, τη μιζέρια, την απόγνωση της πείνας. Η Γερμανία άλλωστε στήνει εργοστάσια που παράγουν αυτοκίνητα, ηλεκτρικές συσκευές κ.λ.π. Θα έπρεπε να είχε συμβεί το αντίθετο. Δε συνέβη.
Τα χρόνια περνούν. Η Γερμανία ξαναγίνεται παγκόσμια δύναμη, γίνεται και πάλι αρχηγός στην Ευρώπη. Η Ελλάδα;
Η χώρα μου βιώνει τη μικροπολιτική, στηρίζει τις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών της, κλείνει το μάτι πονηρά στη διαπλοκή, εθίζεται στη διαφθορά, στο «δε βαριέσαι, αδελφέ…», στο «άρπα-κόλλα», στο «ημέτερος» και σε άλλα δαιμόνια.
Το 2015 η Γερμανία κρατά την τύχη της Ελλάδας στα χέρια της. Η χώρα που γέννησε το ναζισμό, που αιματοκύλησε την ανθρωπότητα τόσο βάναυσα, έχει κατορθώσει να διευθύνει το ευρωπαϊκό οικονομικό στερέωμα, να εκβιάζει, να επιβάλει, να αποφασίζει για λογαριασμό όλων των ευρωπαϊκών κρατών. Το γερμανικό θαύμα αθόρυβα μετασχηματίστηκε σε γερμανική κατοχή, που πλέον μπορεί να δυναμιτίσει τα θεμέλια των άλλων κρατών. Πολύ ευκολότερα της δικής μου χώρας, που είναι και δική σου και των παιδιών μας.
Είναι μια χώρα προδομένη όμως. Σχεδόν απ’ όλους που διαχειρίστηκαν την πολιτική εξουσία και αποσπούσαν την ψήφο μας με αισχρές υποσχέσεις ή διλήμματα. Αυτούς τους ίδιους που τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια κέρδιζαν την εμπιστοσύνη μας υποσχόμενοι ότι θα μας σώσουν. Όλα για τη σωτηρία της… πατρίδας. Οποία αισχρότητα. Ο αποκεφαλισμός των φτωχών για να προστατευθούν τα συμφέροντα. Ο άγριος εξανδραποδισμός των ανίσχυρων για να διατηρεί η πολιτική ελίτ τα προνόμιά της, τζάμπα αυτοκίνητο, τζάμπα τηλέφωνα, τζάμπα τουπέ, όλα τζάμπα. Όλα για τη σωτηρία της… πατρίδας. Τα λουκέτα στην αγορά, η διάλυση του κρατικού μηχανισμού, η υποκριτική υπεράσπιση της δημοκρατίας και άλλα πολλά. Με πρωθυπουργούς ανδρείκελα ή αλαζόνες, με υπουργούς ανίκανους ή αλαζόνες, με κομματικά επιτελεία βουτηγμένα στην ίντριγκα και στην αδιαφάνεια.
Οι ευρωπαίοι εταίροι τα γνώριζαν αυτά. Έκλειναν τα μάτια, εκμεταλλεύονταν καταστάσεις, έπαιζαν το δικό τους παιγνίδι. Ίσως να είχαν κουραστεί να προειδοποιούν. Ώσπου η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος μετακινήθηκε. Και απέσυρε την εμπιστοσύνη του από τους μέχρι πριν λίγο διαχειριστές της εξουσίας. Οι οποίοι αντί να ταρακουνηθούν και να μπουν στην περισυλλογή και την αυτοκριτική, αντί να ζητήσουν συγγνώμη, αντί να προχωρήσουν στην εσωτερική κάθαρση, με μεγαλύτερη αυθάδεια επιμένουν ν’ ασκούν κριτική στον απελπισμένο Έλληνα ψηφοφόρο. Όπως και στους χειρισμούς της νέας κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της οικονομικής αδυναμίας της χώρας. Σαν να μην ήταν εκείνοι που προκάλεσαν αυτό το ναυάγιο. Σαν, τα σκάνδαλα που έχουν αποκαλυφθεί και τα απείρως πολλαπλάσια που δεν έχουν αποκαλυφθεί, να μην τα προκάλεσαν δικοί τους άνθρωποι, αλλά ο συνταξιούχος που είδε τη σύνταξή του να περικόπτεται, ή ο μικροβιοτέχνης που είδε την επιχείρησή του να πεθαίνει. Τι κι αν το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου προκάλεσε τόσα δεινά; Ο κ. Σημίτης και η παρέα του ζουν και απολαμβάνουν τα προνόμιά τους. Τι κι αν τα σκάνδαλα προμηθειών των Ολυμπιακών Αγώνων τα πληρώνει ο απλός Έλληνας πολίτης; Αυτοί που τα προκάλεσαν, άνετα καμαρώνουν για τα έργα τους. Όπως άνετα θα καρπώνεται τη δόξα του ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που κατηγορείται για χιλιάδες παράτυπους διορισμούς στο Δημόσιο.
Απέναντι σ’ όλα αυτά, η γερμανική αδιαλλαξία και δυσπιστία, που θέλει την εξαθλίωση του Έλληνα πολίτη ως μόνο όπλο κατά της ασυνέπειας και της ανικανότητας των πολιτικών του. Σαν κάποιος να κρατά όμηρο και να βασανίζει το παιδί μιας οικογένειας προκειμένου να συνετιστούν οι γονείς του για μια άφρονη συμπεριφορά. Απαράδεκτη «ηθική», αλλά από τη γερμανική ιδιοσυγκρασία δεν ελπίζω σε μια άλλη ηθική. Η απανθρωπιά έχει εκφραστεί ποικιλότροπα από τους Γερμανούς, όχι μόνο από τους ηγέτες, αλλά και τους απλούς πολίτες. Τα εγκλήματα που έχουν καταγραφεί από την ιστορία είχαν όχι μόνο ηθικούς αυτουργούς, αλλά και φυσικούς.
Ευελπιστώ ότι η χώρα θα σταθεί στα πόδια της και θα διεκδικήσει την αξιοπρέπεια του λαού της. Ευελπιστώ, επίσης, πως θα φωτιστούν αρκετές σκοτεινές πτυχές τής μέχρι τώρα πολιτικής ζωής. Ακόμα, ευελπιστώ πως κάποιοι θα πληρώσουν για τις αμαρτίες τους. Μας αξίζει μια καλύτερη ζωή και στα παιδιά μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον.
Άγγελος Πετρουλάκης