Google+ Followers

Στο φως όλα…



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissanet στις 13-2-2015


 Στις 24 Ιουλίου 1974, στη χώρα, ανατέλλει η Μεταπολίτευση. Μια νέα εποχή απαλλαγμένη από φοβίες και σιωπή. Οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι πλέον μπορούν να μιλούν, να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους, να τραγουδούν, να δηλώνουν τη διαφορετικότητά τους, να ελέγχουν τους εξουσιάζοντες.
Η Μεταπολίτευση σφραγίζεται από την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που επιστρέφει μετά από 11 χρόνια απουσίας στο Παρίσι, με το όνειρο να δώσει στη χώρα του μια καθαρή ευρωπαϊκή διάσταση, όνειρο που είχε θεμελιωθεί από τον ίδιο την 1-11-1962 με τη Συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδας με την Ε.Ο.Κ.
Τότε, στον αντίποδα της δημοκρατικής Ευρώπης βρίσκεται η κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση και ανάμεσά τους ο Ψυχρός Πόλεμος, με τις Η.Π.Α να διευθύνουν τη συμφωνική ορχήστρα της Δύσης. Η Κίνα, κάπου βαθειά στον ορίζοντα απασχολεί μόνον κάποιους σκεπτικιστές πολιτικούς αναλυτές.
Στις 24 Ιουλίου 1974 η θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας είναι πλέον εφικτή και όσοι φλερτάρουν με την πολιτική μπορούν να υπόσχονται τα πάντα. Και να «στοιχηματίζουν». Μόνο που τα κάθε τόσο «στοιχήματα» κατέληξαν μια αποφράδα ημέρα στο «δυστυχώς λεφτά δεν υπάρχουν».
Εν τω μεταξύ η πολιτική ιστορία έχει καταγράψει:
1. Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (27-7-1974 μέχρι 21-11-1974).
2. Κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (21-11-1974 μέχρι 10-5-1980).
3. Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας υπό τον Γεώργιο Ράλλη (11-5-1980 μέχρι 21-10-1981).
4. Κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου (21-10-1981 μέχρι 2-7-1989).
5. Κυβέρνηση Ν. Δημοκρατίας και Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη (2-7-1989 μέχρι 12-10-1989).
6. Υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ιωάννη Γρίβα για διεξαγωγή εκλογών  (12-10-1989 μέχρι 23-11-1989).
7. Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα (23-11-1989 μέχρι 11-4-1990).
8. Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (11-4-1990 μέχρι 13-10-1993).
9. Κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη (13-10-1993 μέχρι 10-3-2004).
10. Κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κώστα Καραμανλή (10-3-2004 μέχρι 6-10-2009).
11. Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπό τον Γιώργο Παπανδρέου (6-10-2009 μέχρι 11-11-2011).
12. Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου (11-11-2011 μέχρι 16-5-2012).
13. Υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμένου (16-5-2012 μέχρι 20-6-2012).
14. Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας υπό τον Αντώνη Σαμαρά (20-6-2012 μέχρι 26-1-2015).
Στις δεκατέσσερις αυτές διαφορετικές κυβερνήσεις δεκάδες πολιτικά πρόσωπα διαχειρίστηκαν την πορεία της χώρας προς τον όλεθρο. Εκατοντάδες βουλευτές έχτισαν το πελατειακό κράτος και χιλιάδες παράγοντες, συνδικαλιστές και κομματικά στελέχη δούλεψαν για τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Οι ίδιοι που έσκαβαν τον τάφο της χώρας, οι ίδιοι υπόσχονταν την ανάσταση. Και βέβαια οι ίδιοι φρόντιζαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους, με πρώτο και ακλόνητο αυτό της ασυλίας. Προνόμια επί προνομίων. Δημόσια έργα, εξοπλισμοί, προμήθειες. Ατελείωτο χρήμα που φούσκωσε τις περιουσίες τους και για πολλούς εξασφάλισε την ευημερία ακόμα και των δισεγγόνων τους. Το μεγάλο φαγοπότι που οδήγησε στις συντάξεις πείνας και στην ανεργία, στον τρόμο της φτώχευσης, στον εξευτελισμό της χώρας.
Και τώρα ένας πολιτικός σχηματισμός και μια κυβέρνηση που σαν τον Δον Κιχώτη ευαγγελίζεται τα αντίθετα, εκλεγμένη από το 41% περίπου των ψηφοφόρων. Για την επιτυχία της – είναι αδιάψευστο αυτό – ενδόμυχα εύχεται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, γιατί όλοι οι Έλληνες θέλουν μια καλύτερη ζωή. Είναι άγνωστο αν θα πετύχει το γύρισμα της ιστορίας. Δύσκολο να αναστηλώσεις τα ερείπια. Όμως κάποτε πρέπει όλοι αυτοί που δούλεψαν για τα ερείπια να λογοδοτήσουν. Βεβαίως η νομοθεσία, φτιαγμένη στα μέτρα των αμαρτωλών πολιτικών, με τις «νόμιμες» παραγραφές και όλα τα συναφή, προστατεύει όλους όσοι εγκλημάτησαν. Αλλά τουλάχιστον να υπάρξει η αποκάλυψη και η κοινωνική διαπόμπευση. Είναι ανήθικο ν’ απολαμβάνουν το απυρόβλητο όλοι εκείνοι που συνέργησαν στον κατήφορο.
Αποτελεί ηθική υποχρέωση της νέας κυβέρνησης να ρίξει άπλετο φως σε όλα όσα ροκάνισαν την οικονομία της χώρας. Πρέπει να μάθουν όλοι οι Έλληνες ποιος ήταν ο βίος και η πολιτεία, τα έργα και οι ημέρες όλων όσων εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη της εξουσίας και να πέσουν οι μάσκες των εθνοσωτήρων, των λαοπρόβλητων και όλων των άλλων τρωκτικών που κατάντησαν ζητιάνο της Ευρώπης τη χώρα μας.

Άγγελος Πετρουλάκης




Η αλητεία των Μ.Μ.Ε



Μονολογώντας / Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissanet στις 2 Φεβρουαρίου 2015

Οι εκλογές τελείωσαν. Η αλητεία έμεινε. Όχι των πολιτικών. Των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Όχι όλων. Αρκετών. Μια δημοσιογραφική αλητεία που πλήγωσε και εξακολουθεί να πληγώνει, που εξουθενώνει τον πολίτη, αυτόν που έστω για λίγο καταφεύγει στη συσκευή τής τηλεόρασης είτε για να ενημερωθεί, είτε για να σπάσει την απραξία ή τη μονοτονία των ωρών του.
Κάποτε το λέγαμε υπερβολή. Μετά εξελίχθηκε σε προσβολή της αισθητικής. Πρόσφατα πήρε όλα τα χαρακτηριστικά της αλητείας, την προκλητικότητα, την εριστικότητα, την αμετροέπεια. Τις περισσότερες φορές φορά γραβάτα, ατσαλάκωτο κοστούμι. Και γίνεται πιο επικίνδυνη.
Δημοσιογραφία δεν είναι ο χλευασμός, η αντιδικία, η κατασκευή λασπολογιών. Είναι η αντικειμενική παρουσίαση, ο ρεαλισμός, η αυστηρή κριτική, η παράθεση της αλήθειας, η ανατροπή των ειδώλων, το ξεσκέπασμα της διαπλοκής, ο έλεγχος της διαφθοράς. Με ή χωρίς γραβάτα. Όμως πάντα υπεύθυνα, πάντα με επιχειρήματα, πάντα με σεβασμό στο συνομιλητή, πάντα με ψυχραιμία και γενναιοδωρία.
Η δημοσιογραφία «αγαπά» το χιούμορ, συγχωρεί τη δηκτικότητα, ανέχεται τη μαχητικότητα, ενίοτε την ενθαρρύνει. Ουδέποτε όμως θεραπεύτηκε από τη χυδαιότητα. Αυτήν που ζήσαμε προεκλογικά, αυτήν που βιώνουμε μετεκλογικά. Αν οι πολιτικοί έχασαν το ήθος, οφείλουν οι δημοσιογράφοι να το αναδείξουν και να τους το διδάξουν. Οφείλουν να τους διδάξουν τη σεμνότητα και να συντρίψουν τον εγωισμό τους. Με το διάλογο, την ψυχραιμία, την ευπρέπεια που δεν πρέπει να χαθεί για χάρη της τηλεθέασης. Αξίες που οικοδομήθηκαν από δημοσιογράφους - οι οποίοι ανάδειξαν τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα - είναι φρικτό να θυσιαστούν επειδή πρέπει να πουλήσουν οι εκπομπές και τα θέματα. Είναι ολίσθημα σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Ο «αυριανισμός» του έντυπου τύπου, που τόση ρυπαρότητα πρόσθεσε στη δημόσια ζωή, πέρασε και στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία και πλέον δηλητηριάζει ως βόμβα θανατηφόρων μικροβίων τις ζωές μας.
Αλλά βέβαια τον «αυριανισμό» είχαν θεραπεύσει - τότε στις δόξες του – και πολιτικές προσωπικότητες ιδιαίτερης ακτινοβολίας, όπως ο Θ. Πάγκαλος που είχε δηλώσει ότι: «Η Αυριανή είναι μια απ’ τις ελάχιστες καθολικά πολιτικές εφημερίδες που απομένουν και η σημασία της για τη δημόσια ζωή είναι τεράστια», αλλά και ο Φώτης Κουβέλης, με το εξής εγκώμιό του: «Η Αυριανή καταξιώθηκε σαν έπαλξη του ελεύθερου τύπου με τους αγώνες της μέσα στην οντολογία του πολιτικού και του κοινωνικού μας γίγνεσθαι». Ήταν τότε που μόνος πολέμιος της «Αυριανής» είχε σταθεί ο Μάνος Χατζιδάκις. Και ο μεν Μάνος Χατζιδάκις πέρασε στην παγκόσμια αθανασία και τιμά μοναδικά τη χώρα μας, ο δε Θ. Πάγκαλος πέρασε στα πολιτικά σκουπίδια που δε θα θέλουν να θυμούνται οι νεότεροι Έλληνες. Όσο για το Φώτη Κουβέλη… Είναι νωρίς ακόμα για να εισπράξει πλήρως το αντίτιμο της πολιτικής ανανδρίας…
Το σημερινό όμως «αυριανισμό» των τηλεοπτικών καναλιών ποιος θα αντιπαλέψει; Ποιος θα τους πει ότι δεν έχουν δικαίωμα να σκορπίζουν τον τρόμο από το πρωί στις 6 μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα, στον όντως κουρασμένο πολίτη, τον τσακισμένο από άφρονες πολιτικές; Ποιος θα δικάσει τους καναλάρχες για ηθική αυτουργία σ’ αυτό το έγκλημα; Ποιος θα τους ζητήσει πίσω τα δάνεια, ποιος θα τους ζητήσει να πληρώσουν τα χρέη προς το Δημόσιο, ποιος θα αποκαλύψει τις διαπλοκές και τις βρόμικες συμφωνίες τους με το πολιτικό κατεστημένο;
Ο αρχηγός της νέας κυβέρνησης, στην πρόσφατη εκστρατεία του στην Ευρώπη, τόνισε με έμφαση ότι στη χώρα μας επικρατεί η διαφθορά και η διαπλοκή. Άραγε, επιστρέφοντας, θα κηρύξει τον πόλεμο κατά της διαφοράς και της διαπλοκής και θα ξεσκεπάσει τα δόλια συμφέροντα; Οι ξεκάθαρες απόψεις του υπουργού κ. Βαρουφάκη περί «λιτού βίου» και οι υπαινιγμοί του για την κοινωνία του εύκολου πλουτισμού, θα γίνουν πράξη καθάρσεως; Το μέλλον είναι ο μεγάλος και αειφόρος δικαστής που αργά ή γρήγορα απονέμει δικαιοσύνη…
 Άγγελος Πετρουλάκης

Όταν η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ γίνεται Ρόμπερτ Γκαλμπρέιθ



Βιβλίο

Από τον Χάρι Πότερ στον Κόρμοραν Στράικ

Γράφει ο Άγγελος Πετρουλάκης

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (1965 - ) είναι η συγγραφέας των περιπετειών του Χάρι Πότερ. Η σειρά αποτελείται από επτά βιβλία, τα οποία εκδόθηκαν από το 1997 μέχρι το 2007.
Ο Χάρι Πότερ, που στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός, αποτέλεσε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο έχοντας πουλήσει περισσότερα από 450 εκατομμύρια αντίτυπα. Έχει κυκλοφορήσει σε περισσότερες από 200 χώρες, έχοντας μεταφραστεί σε 74 γλώσσες, ενώ παράλληλα έχει γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία.
Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ είναι σήμερα η πλέον διαβασμένη Βρετανίδα εν ζωή συγγραφέας με πολυσχιδή κοινωνική δραστηριότητα, ταυτισμένη απόλυτα με τον δημοφιλή νεαρό ήρωα Χάρι Πότερ, ο οποίος κατόρθωσε να αποκτήσει εκατοντάδες εκατομμύρια φίλους σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Έτσι αποτέλεσε έκπληξη όταν αποκαλύφθηκε ότι ο συγγραφέας του αστυνομικού μυθιστορήματος «Το κάλεσμα του κούκου»
Ρόμπερτ Γκαλμπρέιθ δεν ήταν άλλος από τη δημοφιλή Τζόαν Ρόουλινγκ, που «επινόησε» έναν ακόμα μυθιστορηματικό ήρωα, τον ιδιωτικό αστυνομικό Κόρμοραν Στράικ, ικανό ν’ αγαπηθεί από κάποια ακόμα εκατομμύρια αναγνώστες, αφού διαθέτει όλα τα στοιχεία της επιτυχημένης συνταγής του μυθιστορηματικού ειδώλου.
Ο Κόρμοραν Στράικ, νόθος γιος διάσημου πατέρα που αρνείται πεισματικά να εκμεταλλευθεί τα προνόμια που χαρίζει ένα διάσημο όνομα, είναι βετεράνος του πολέμου του Αφγανιστάν, από τον οποίο επέστρεψε με ένα πόδι λιγότερο. Κλεισμένος εγωιστικά στον εαυτό του, σημαδεμένος από έναν προδομένο έρωτα, ζει ιδιαίτερα φτωχικά στο Λονδίνο, πασχίζοντας να επιβιώσει ως ντέντεκτιβ. Αρετές του η γενναιοδωρία του, το πείσμα του για δικαιοσύνη και αλήθεια, η εργασιομανία του, η σεμνότητά του και η προσήλωσή του στην ηθική που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που έμαθαν ν’ αντιμετωπίζουν τον θάνατο μέσα από την καθημερινότητα του πολέμου.
Η γνωριμία μας μαζί του γίνεται στο μυθιστόρημα «Το κάλεσμα του κούκου», στο οποίο συνάμα αρχίζουμε να γνωρίζουμε και τη βοηθό του, τη γοητευτική Ρόμπιν, αρραβωνιασμένη με τον ζηλιάρη Μάθιου, τυπικό Άγγλο μεσοαστό.
Έντεχνα, η συγγραφέας, μάς γνωρίζει τους χαρακτήρες τόσο του κεντρικού άξονα (Στράικ – Ρόμπιν) μέσα από το ξετύλιγμα της καθημερινότητάς τους, όσο και των ανθρώπων που εμπλέκονται στις υποθέσεις που αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει ο ντέντεκτιβ. Η λεπτή ειρωνεία, όπως και το χιούμορ δημιουργούν ένα ιδιαίτερα φιλικό αναγνωστικό περιβάλλον, έτσι ώστε η ανάπτυξη του μύθου να καθηλώνει και τον πλέον εξοικειωμένο, με το σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα, αναγνώστη. Ο βετεράνος Κόρμοραν Στράικ συναγωνίζεται πλέον με απόλυτη επιτυχία τους «συναδέλφους» του των άλλων διάσημων συγγραφέων αστυνομικής λογοτεχνίας, όπως του  Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν (TAIBO), του μοναχικού αστυνομικού διευθυντή Γιούχανσον (Λέιφ Πέρσον), του αστυνόμου Μονταλμπάνο (Αντρέα Καμιλλέρι), του επιθεωρητή Χάρι Χόλε (Τζο Νέσμπο), του Κουρτ Βαλάντερ (Χένινγκ Μανκέλ) κ. ά.
Παράλληλα, ο Ρόμπερτ Γκαλμπρέιθ (Τζ. Κ. Ρόουλινγκ) έντεχνα ιχνογραφεί τη σύγχρονη πραγματικότητα της αγγλικής κοινωνίας, πλέκοντας έναν καμβά ιδιαίτερα ρεαλιστικό ως προς τα χαρακτηριστικά τόσο των προσώπων, όσο και των θεσμών.

Το κάλεσμα του κούκου



Το πρώτο μυθιστόρημα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ ως Ρόμπερτ Γκαλμπρέιθ αναφέρεται στη ζωή και τη δολοφονία ενός διάσημου μοντέλου, της πανέμορφης Λούλα Λάντρι, που εμφανίζεται επίσημα ως αυτοκτονία με το θύμα να πέφτει από το χιονισμένο μπαλκόνι του σπιτιού του. Μόνο ο αδελφός της διατηρεί τις αμφιβολίες του και αναθέτει στον ντετέκτιβ Κόρμοραν Στράικ να διερευνήσει την υπόθεση.
Σε μια ιστορία μυστηρίου, ποτισμένη με τη λονδρέζικη ατμόσφαιρα – από τους δρόμους του Μέιφερ μέχρι τις παμπ του Ιστ Εντ και του Σόχο – στοιχειώνει τις μέρες και τις νύχτες του Κόρμοραν Στράικ, ο οποίος συν τοις άλλοις έχει να αντιμετωπίσει και τη δυσφορία των επίσημων διωκτικών αρχών, οι οποίες δε νιώθουν καλά, καθώς ο ιδιωτικός αστυνομικός μπερδεύεται στα πόδια τους, αμφισβητώντας τις ικανότητές τους.
Ο Κόρμοραν Στράικ θα φτάσει στην αλήθεια μέσα από προσωπικές περιπέτειες που απειλούν ακόμα και τη ζωή του, αλλά και τον συναισθηματικό του κόσμο, σημαδεμένος από έναν προδομένο έρωτα. Στον αντίποδα όλων μια γραμματέας, που φιλοδοξεί να είναι η βοηθός του, η Ρόμπιν, η οποία δύσκολα κρύβει από τον αναγνώστη όχι μόνο το θαυμασμό της για τον ανάπηρο εργοδότη της, αλλά και κάποια σκιρτήματα άδηλου έρωτα.

Ο μεταξοσκώληκας



Το δεύτερο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκαλμπρέιθ (Τζ. Κ. Ρόουλινγκ) κινείται στον ιδιόμορφο κόσμο των συγγραφέων του βρετανικού εκδοτικού ουρανού. Αφορά την εξαφάνιση του συγγραφέα Όουεν Κουίν. Η σύζυγός του συγγραφέα απευθύνεται στον ντέντεκτιβ Κόρμοραν Στράικ, πιστεύοντας πως ο άντρας της απλώς έχει φύγει για λίγες μέρες μόνος του – το έχει ξανακάνει άλλωστε – και ζητά από τον Στράικ να τον βρει και να τον φέρει πίσω.
Καθώς, όμως, ο Στράικ ερευνά την υπόθεση, αντιλαμβάνεται ότι η εξαφάνιση του Κουίν δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζει η σύζυγός του. Ο εξαφανισμένος συγγραφέας έχει μόλις ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα στο οποίο περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα σχεδόν όλους τους γνωστούς του συγγραφείς, εκδότες, μάνατζερ. Αν εκδοθεί, το μυθιστόρημα αυτό μπορεί να καταστρέψει ζωές. Οπότε, είναι πολλοί αυτοί που θέλουν τη σιωπή του.
Όταν ο Κουίν, τελικά, βρεθεί βάναυσα δολοφονημένος κάτω από περίεργες συνθήκες, ο Στράικ θα δώσει μάχη με τον χρόνο και τις συνθήκες προκειμένου να κατανοήσει τα κίνητρα ενός αδίστακτου δολοφόνου, όμοιο του οποίου δεν έχει συναντήσει ποτέ. Παράλληλα θα προσπαθήσει να ισορροπήσει συναισθηματικά, αντιπαλεύοντας τον πληγωμένο του έρωτα με την εργασιομανία του, χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να διαισθανθεί έναν άλλον έρωτα που κρυφοκαίει και που δένει ολοένα και περισσότερο τη νεαρή βοηθό του Ρόμπιν Έλακοτ με τη δική του μοίρα. «Ο μεταξοσκώληκας» με περισσότερες από 600 σελίδες είναι, τελικά, ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα με συνεχείς ανατροπές, που καθηλώνει τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία του σελίδα.