Google+ Followers

Αυτή η ημέρα μένει…



Μονολογώντας (Larissanet 30-1-2015)

Η πολιτική αγένεια έχει όνομα:
Αντώνης Σαμαράς…

Υπάρχει ένα τραγούδι του Κραουνάκη: «Αυτή η νύχτα μένει». Είναι απ’ αυτά τα ζεϊμπέκικα που όμορφα μπορεί να χορέψει γυναίκα. Κάποιες παράξενες διεργασίες της σκέψης το εγκατέστησαν στις εμμονές μου τη Δευτέρα, στις 26, την επόμενη των εκλογών. Ίσως γιατί έπιασα τον αφελή μου εαυτό μου να αιθεροβατεί για μια ακόμα φορά. «Κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό…» λέει μεταξύ των άλλων το τραγούδι κι εγώ ένιωσα σαν το ναυαγό μιας σκληρής πραγματικότητας. Γιατί περίμενα στο σωτήριο έτος 2015, χρόνια 66 μετά τον εμφύλιο να είμαστε όλοι Έλληνες, να είμαστε όλοι πολιτικά όντα…
Ας είναι. Αυτός ο τόπος αντέχει και άλλους πόνους… Δεν αντέχουν όμως κάποιοι - πολλοί - να βλέπουν τη «Δεξιά» μαζί με την «Αριστερά», δεν αντέχουν πολλοί να βλέπουν την Ομόνοια να κυριαρχεί, δεν αντέχουν να ζήσουν χωρίς τη Διχόνοια, χωρίς το Διχασμό. Δεν αντέχουν να ζήσουν χωρίς τον Εμφύλιο. Οι άχρηστοι, οι βρόμικοι, οι λιγόψυχοι, οι ανθέλληνες…
Ούτε και ο Γάλλος σύντροφος του Μάη του ’68. Αλλ’ αυτός Γάλλος είναι, τι κι αν πληγώνεται η δική μου η πατρίδα;
Εγώ όμως, ρίχνοντας μια ματιά στη βιβλιοθήκη μου, στα 500 και περισσότερα βιβλία που αναφέρονται στους εθνικούς διχασμούς και στο αίμα που έχει τρέξει απ’ αυτούς, χαμογέλασα με μιαν κάποια κρυφή ελπίδα. Λες; Να είναι μια αρχή ειλικρινούς συμβίωσης και κατάργησης των γραμμών που χωρίζουν σε «Δεξιούς» και «Αριστερούς» τους συμπατριώτες μου; Λες; Είθε…
Αλλά αν είναι, η Ιστορία θα οφείλει ν’ αναγνωρίσει πολλά στους κυρίους Τσίπρα και Καμμένο. Και ίσως μείνει η 26η Ιανουαρίου, ως αφετηρία μιας άλλης εποχής…
Ύστερα ήρθε η λύπη, η απέραντη ντροπή, το μηδέν και το άπειρο του πολιτικού ήθους: Ο απών πρωθυπουργός. Αυτός που δήλωνε πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, αυτός που δεν ήθελε την καταστροφή της χώρας.
Απών ο πρωθυπουργός;
Ο θεματοφύλακας; Ο πρώτος μέχρι πριν λίγες ώρες; Ο πρώτος του ενός τρίτου των Ελλήνων;
Με ποιο δικαίωμα; Με ποια ηθική; Πώς από μέγιστος μεταβλήθηκε σε ανθρωπάκι; Πώς από «υπεράνω» μετασχηματίσθηκε σε μικρόψυχος; Πού πήγε το ψυχικό σθένος του ηττημένου μαχητή; Αυτός αποφάσιζε για τη μοίρα του έθνους επί δυο και περισσότερα χρόνια; Αυτόν προσκυνούσαν τόσοι και τόσοι εκλεγμένοι ή ενταγμένοι στον κομματικό σχηματισμό της Ν. Δημοκρατίας;
Δεν μ’ ενδιαφέρει ποια συναισθήματα επικρατούσαν μέσα του, αν ένιωθε αηδία ή ντροπή, αν ένιωθε προδομένος ή καταβεβλημένος. Αν είχε εισπράξει κάποιο μήνυμα ή όχι. Αν είχε κάνει την αυτοκριτική του ή όχι. Αν εγώ ζω στην ουτοπία ή όχι. Έχω την απαίτηση από κάθε πρωθυπουργό αυτής της χώρας να είναι και γενναιόδωρος και υψηλόφρων. Να διδάσκει με τη στάση ζωής που υιοθετεί. Να είναι πρότυπο. Και ο πολιτικός που λέγεται Αντώνης Σαμαράς δεν υπήρξε πρότυπο. Μόνο και μόνο απ’ αυτήν τη συμπεριφορά. Ως πολίτης νιώθω ντροπή και αηδία.
Όμως η Δευτέρα 26 Ιανουαρίου του σωτήριου έτους 2015, όπως θα έγραφαν οι βυζαντινοί χρονικογράφοι, έδωσε ακόμα ένα στοιχείο προβληματισμού. Την επίσκεψη του νέου πρωθυπουργού στην Καισαριανή, εκεί όπου είχαν εκτελεστεί από τις γερμανικές αρχές κατοχής κάποιες εκατοντάδες Ελλήνων. Οι Έλληνες δεν έχουμε ακόμα θεσπίσει μια Ημέρα Μνήμης Εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς, συλλογίστηκα καθώς κατέβαζα από τη βιβλιοθήκη το σημαντικότατο βιβλίο της Ιωάννας Τσάτσου «Εκτελεσθέντες επί Κατοχής» (Β΄ έκδοση - Εκδόσεις των Φίλων – Αθήνα 1976), που μνημονεύει τουλάχιστον 20.000 εκτελεσμένους συμπατριώτες μας. Είκοσι χιλιάδες, το ελάχιστο, νεκροί είναι τεράστιος ο αριθμός για λίγα τριαντάφυλλα και μια συμβολική κίνηση. Και δεν εξαγοράζονται αυτοί οι νεκροί με όλα της Γερμανίας τα δισεκατομμύρια ευρώ, είτε αυτά δόθηκαν για αναπτυξιακά έργα, είτε αυτά δόθηκαν σε μίζες υπουργών που κάποτε με εμφανή ευλάβεια είχαν ορκιστεί στο Ιερό Ευαγγέλιο, Όρκο που εξευτέλισαν αμέσως μετά την ορκωμοσία τους. Και η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που εξευτέλισαν τον όρκο τους και τσέπωσαν αυτά τα δισεκατομμύρια κυκλοφορεί ελεύθερη και απολαμβάνει τα κλεψιμαίικα, με τις ευλογίες δανειστών, προστατών, συμμάχων, ηγετών, και πολλών ακόμα που είχαν την ευθύνη να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη διαφθορά και δεν το έκαναν.
Μα έχει καμιά σχέση η συμβολική επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Καισαριανή με τη διαφθορά που κατάστρεψε το κράτος μας; Ίσως και να έχει. Κάποιοι που κάποτε έχασαν τη ζωή τους «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», κατά τον Σιμωνίδη τον Κείο (556 - 469 π.Χ.), θα μπορούσαν να μην την είχαν χάσει, αν ήθελαν να συνεργαστούν με επιτιθέμενους ή με κατακτητές. Θα μπορούσαν να είχαν γίνει μαυραγορίτες, δωσίλογοι, προδότες, ρουφιάνοι, Τσοχατζόπουλοι. Δεν έγιναν και πλήρωσαν με τη ζωή τους το «όχι» της εθνικής αξιοπρεπείας. Αν μη τι άλλο αυτό πρέπει να το ενθυμούνται όλοι οι επίδοξοι ηγέτες τούτης της χώρας.
Προσωπικά, ουτοπικός πάντα και αιθεροβάμων, ανάβω κερί στη μνήμη του Διονυσίου Σολωμού ψιθυρίζοντας πως: «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές»…
Αλλά, προσωπικά, αμφισβητώντας πάντα όσα ακούω ως υποσχέσεις, ψιθυρίζω, επίσης, τους στίχους του Σεφέρη:
«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει·
παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες…
Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓ ΩΝΙΑ…» 2015.

Άγγελος Πετρουλάκης



Και τώρα;



Μονολογώντας (Larissanet 23-1-2015)

H πολιτική ανηθικότητα 
και οι εγωιστικές πρακτικές των πολιτικών...

Κι ενώ η χώρα βαδίζει στις πιο κρίσιμες εκλογές από τη μεταπολίτευση και μετά, ένα ακόμα τεράστιο σκάνδαλο προκαλεί την κοινή συνείδηση: Η αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης κάποιων κακοποιών έγκλειστων σε φυλακές. Ένα σκάνδαλο που αν «έβγαινε στον αέρα» σε άλλη χρονική στιγμή θα προκαλούσε σεισμικές δονήσεις, μόνο και μόνο με την εμπλοκή του ονόματος «Τσοχατζόπουλος», που επί πολλά χρόνια δέσποζε στην πολιτική σκηνή και ήταν από του κυριότερους εκφραστές του ΠΑΣΟΚ της αλλαγής και της νέας Ελλάδας.
Το σκάνδαλο έγκειται στο πόσο εύκολα μπορούσαν να οργανώνουν εγκληματικές ενέργειες μέσα από τα κελιά τους κάποιοι κρατούμενοι. Κάτι που αποδεικνύει τη σαπίλα της κρατικής μηχανής, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το σωφρονιστικό σύστημα. Βέβαια είχαμε το προηγούμενο του Χριστόδουλου Ξηρού, αλλά εκείνο αποδείχθηκε μικρό για ν’ αλλάξει κάτι. Τώρα που αποκαλύφθηκε ότι μέχρι και ερωτικές συνευρέσεις σύμβαιναν στο κελί του Βλαστού, άραγε θ’ αλλάξει κάτι;
Βέβαια αναρωτιέμαι πώς μια κυβέρνηση μπορεί να βάλει τάξη στο χάος των οικονομικών και του δημόσιου χρέους, στο χάος της Παιδείας, πώς μπορεί να είναι ισχυρή στην εξωτερική της πολιτική ή στην άμυνά της, όταν δεν μπορεί να βάλει τάξη σε δέκα σωφρονιστικά ιδρύματα και σε κάποιες δεκάδες υπαλλήλους, είτε αυτοί είναι σωφρονιστικοί, είτε αστυνομικοί;…
Δυστυχώς θα πρέπει να συνηθίσουμε στη σκληρή πραγματικότητα σε ό,τι αφορά την κρατική μηχανή, αυτή που ευθύνεται για πολλά της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής κατάντιας. Βεβαίως για την απορρύθμιση της κρατικής μηχανής άλλος υπεύθυνος από τις πολιτικές εξουσίες δεν υπάρχει. Ο σαθρός πολιτικός χώρος και οι εκφραστές του είναι ο μέγας δημιουργός του ημιθανούς κράτους. Οι αναιμικοί αργυρώνητοι υπουργοί που κάθε πρωί συγχαίρουν τον εαυτό τους για το πόσες φωτογραφίες τους δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες…
Ο ίδιος χώρος, ο χώρος των πολιτικών τρωκτικών, με τη ματαιοδοξία και τα ποταπά συμφέροντα που τον διακρίνουν, μας καλεί και τώρα στις κάλπες, αδιαφορώντας αν η αγορά δέχεται ακόμα ένα μαχαίρι στις πλάτες της, αν όλα σταμάτησαν να λειτουργούν, αν ο τρόμος για το αύριο εξουθενώνει ξανά την ψυχραιμία του κόσμου. Με ύβρεις ο ένας εναντίον του άλλου μας διδάσκουν πολιτική ανηθικότητα και αντιδημοκρατική συμπεριφορά, κάνοντας τις προεκλογικές τους προπαγάνδες με λεφτά του κατεστραμμένου δημόσιου ταμείου. Με αντιαισθητικές όσο και δυσφημιστικές διαφημίσεις. Με ψευδολογίες, έωλες δικαιολογίες, χυδαία ταξίματα. Με αποκορύφωμα τον ανεκδιήγητο Γιώργο Παπανδρέου, που ελεύθερος – όχι έγκλειστος όπως θα έπρεπε – εξαπολύει βέλη προς κάθε κατεύθυνση, παρουσιάζοντας εαυτόν ως θύμα. Σαν να μην ήταν αυτός που υπέγραφε νόμους, διατάγματα, αποφάσεις, σαν να μην ήταν αυτός που επέλεξε την πορεία του, σαν να μην υποδύθηκε ούτε μια ημέρα τον παντοδύναμο πρωθυπουργό. Ο Μπέκετ ωχριά μπροστά σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Βεβαίως όλοι μας θ’ αναρωτηθούμε αν υπήρξε πρωθυπουργός που ν’ αναγνώρισε τα λάθη του και ν’ ανέλαβε ποτέ την ευθύνη των πράξεών του, ετυμηγορώντας και καταδικάζοντας τον εαυτό του. Αν έστω θα υπάρξει ποτέ…
Ή μήπως, αν οι τόσοι και τόσοι ειδικοί που ευαγγελίζονται τώρα τους φωστήρες και σωτήρες, αύριο θα ομολογήσουν ότι έλεγαν ανοησίες και αηδιαστικά ψέματα; Κανείς δε θα παραδεχτεί ότι ψευδολογούσε. Όλοι χωρίς εξαίρεση θα καταδείξουν ως υπεύθυνους το παρελθόν και τους διαχειριστές του, κάτι που χαρακτηρίζει τον τυχοδιωκτισμό τού χαρακτήρα τους.
Όσο για τον χαμένο… Αν είναι η Νέα Δημοκρατία, αν… Ποτέ ο Σαμαράς δε θα παραδεχτεί ότι αυτός έσπρωξε τους συμπαθούντες της σε άλλες… αγκαλιές. Οι επιλογές συνεργατών του, η αθέτηση των ταγμένων, η εγκληματική αντιμετώπιση των ασθενέστερων, η πλήρης κατάργηση του κράτους, η γιγάντωση της ανεργίας, οι εξεταστικές που δεν έγιναν. Ποτέ δε θα ομολογήσει ότι υπήρξε ανεπαρκής, αθέλητος προστάτης των διεφθαρμένων και των δολοπλόκων. Εκτός αν οι ψηφοφόροι αποδείξουν ότι αντέχουν και άλλη περιφρόνηση, ότι η ελπίδα τους είναι ισχυρότερη από την απώλεια. Θα ήταν καλύτερα αντί να βράχνιαζε ο Αντώνης Σαμαράς στις προεκλογικές του καμπάνιες να μελετούσε προσεκτικά αυτούς που επέλεγε να είχε δίπλα του, αυτούς που εμπιστεύθηκε τη διαχείριση των κοινών. Αυτό δεν του το έμαθε η πολύχρονη πείρα του και ίσως δε θα το μάθει ποτέ, γιατί κι αυτός αρέσκεται στους αυλοκόλακες. Και είναι κρίμα, γιατί κάποτε είχε συνδέσει το όνομά του με μια κάποια αμφισβήτηση του αλάθητου των ηγεσιών.
Η πατρίδα είναι πλασμένη με την πολιτική ανηθικότητα και τις εγωιστικές πρακτικές των πολιτικών που θέλουν την κουτάλα της εξουσίας. Γι’ αυτό και η πατρίδα θα δοκιμαστεί από νέες περιπέτειες. Ο ανώνυμος πολίτης σύρεται στις κάλπες για να ικανοποιηθεί το υπερφίαλο «εγώ» των πολιτικών. Και ματώνει…

Άγγελος Πετρουλάκης


Όχι δεν είμαι Charlie…



Μονολογώντας

Με απόλυτο σεβασμό στον Άλλον…


Όχι δεν είμαι Charlie…
Όχι, διατηρώ για τον εαυτό μου την υποχρέωση να μην γελοιοποιώ ανθρώπους, καταστάσεις και σύμβολα.. Ξέρω ότι η σάτιρα έχει τα όριά της εκεί που αρχίζει η ύβρις και η γελοιοποίηση. Ξέρω ότι ο Θεός κάθε ανθρώπου, δέον να είναι σεβαστός, όσο κι αν δεν είναι αρεστός ή παραδεκτός. Είτε λέγεται Αβραάμ, είτε Χριστός, είτε Μωάμεθ, είτε Κομφούκιος, είτε Θανάσης. Ξέρω πως ο Θεός του καθενός αντιπαλεύει τον τρόμο του απέναντι στο άγνωστο του θανάτου, την αγωνία του για το πού πηγαίνει η ζωή του μετά το θάνατο, για τα όρια του καλού και του κακού…
Ξέρω πως πλήθος συνανθρώπων μου, ανθρώπων που έζησαν, ανθρώπων που θα ζήσουν, είχαν, έχουν και θα έχουν για στήριγμά τους έναν Θεό, τον Θεό τους, ζουν γι’ αυτόν, πεθαίνουν γι’ αυτόν. Και τους σέβομαι, σέβομαι και το Θεό τους, όσο και αν δεν τον δέχομαι, όσο και αν δε συμφωνώ μαζί του και μαζί τους.
Βέβαια και η βία για χάρη του Θεού τους είναι απαράδεκτη. Η ανθρωπότητα έχει πληρώσει με πολύ - πολύ αίμα το θρησκευτικό φανατισμό, την εκδικητικότητα της θρησκευτικής προσήλωσης.
Για τούτο και τα εγκλήματα του Παρισιού, αλλά και όποια άλλα εγκλήματα έχουν συμβεί ή θα συμβούν είναι αποτρόπαια, είναι καταδικαστέα, είναι αισχρή προσβολή του δικαιώματος της ζωής.
Είναι υποχρέωση του ανθρώπου να ζει εν ειρήνη.
Και να έχει πάντα το δικαίωμα της διαφωνίας.
Όμως αυτό δε σημαίνει ότι μεταξύ των διαφωνούντων θα πρέπει να ανθεί εμπόλεμη κατάσταση. Δεν σημαίνει πως η ανθρωπότητα θα πρέπει να φοβηθεί από τις δολοφονικές επιθέσεις των τζιχαντιστών και να σιωπήσει απέναντι στο παράλογο και στο θρησκευτικό φανατισμό του Ισλάμ, ή όποιου άλλου αποφασίζει να σκοτώσει για χάρη του Θεού του.
Όχι δεν συντάσσομαι με την Αλ Κάιντα…
Απερίφραστα εκφράζω τον αποτροπιασμό μου για τις ενέργειές της. Δε συγχωρώ καμιά μαχητική ευσέβεια, αυτή που όλοι μας χαρακτηρίζουμε ως «φονταμενταλισμό». Ο φονταμενταλισμός απειλεί τον πολιτισμό της ελευθερίας του ατόμου, όπως ο φασισμός, όπως κάθε είδους «ισμός» που αντιστρατεύεται τη δημοκρατία, τη θρησκευτική ανοχή, τη διατήρηση της ειρήνης, την ελευθερία του λόγου και επιβεβαιώνει το χάσμα των πολιτισμών. Ο άνθρωπος δοκιμάζεται από πολλά, είτε αυτά είναι ανίατες ασθένειες, είτε φυσικές καταστροφές, ώστε να μην χρειάζεται το αίμα για τα ‘‘πιστεύω’’ του. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τροφή, από νερό, από έρωτα, από συμπόνια… Δεν έχει την ανάγκη των δολοφονιών.
Όμως αυτά αφήνουν αδιάφορους τους φανατικούς πολεμιστές των θρησκευτικών κινημάτων που επιχειρούν τη νέα παγκόσμια σύγκρουση ανάμεσα ‘‘στις δυνάμεις του καλού και του κακού’’. Γι’ αυτούς κάθε τι που χαρακτηρίζεται από νεωτερικότητα ανήκει στο χώρο του κακού και το κακό πρέπει να εξοντωθεί, να πληρώσει με αίμα τη βεβήλωση του θρησκευτικού τους συναισθήματος.
Οι γενοκτονίες και οι φρικαλεότητες των περασμένων αιώνων δεν πρέπει να εμφανιστούν και πάλι στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπάρχει πλέον ικανή γνώση και αρκετά γόνιμος σκεπτικισμός ώστε να αποτραπεί η δικαίωση του φόνου από τις θρησκείες. Παράλληλα, όμως, είναι ανάγκη να επαναπροσδιοριστούν τα όρια της σάτιρας και τα χαρακτηριστικά της ειρηνικής συμβίωσης ομάδων με διαφορετική θρησκευτική πίστη. Δεν έχουμε ανάγκη από εμπόλεμους Θεούς, ούτε πρέπει να καλλιεργηθεί έδαφος για την ανάπτυξή τους. Αντίθετα, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη αγάπης και στοργής, ειρηνικής συμβίωσης και ισορροπημένου ψυχισμού. Και σ’ αυτό έχουμε τη δυνατότητα να συμβάλλουμε ο καθένας προσωπικά και όλοι μαζί…
Με απόλυτο σεβασμό στον Άλλον…
Άγγελος Πετρουλάκης

Νέος χρόνος, ήθη παλιά



Μονολογώντας

 Νέος χρόνος, νέες προσδοκίες…
Όσο συμβατική κι αν συμβαίνει να είναι η οριοθέτηση της αλλαγής του χρόνου, όταν αυτός είναι, και άπειρος, και απροσδιόριστος, χωρίς σταθμούς, με συνεχή, αέναη κίνηση προς ένα απόλυτα άγνωστο προορισμό, άλλο τόσο απαραίτητη είναι για τον καθημερινό άνθρωπο, που ούτως ή άλλως καταγράφει ιστορία, η τοποθέτηση ενός χρονικού ορίου, με αρχή και τέλος, έτσι ώστε η μνήμη να καταγράφεται κατανοητά από τους σύγχρονους και να γίνεται αντιληπτή από τους μεταγενέστερους ως απόσταση παρελθόντος.
Για το λόγο αυτό, η τοποθέτηση του χρονικού σημείου που ορίζει το έτος 2015 για το δυτικό κόσμο, αποτελεί αφετηρία για νέες προσδοκίες, κάποιες από τις οποίες ενδεχομένως να παραμείνουν προσδοκίες και για τον επόμενο ή επόμενους χρόνους, αφού όλα τα όνειρα δεν μπορούν να περάσουν σε μια κατάσταση πραγματικότητας.
Η πραγματικότητα για το νέο χρόνο εμφανίζεται ιδιαίτερα σκληρή τόσο μέσα στη χώρα, όσο έξω απ’ αυτήν. Η περιπέτεια των πρόωρων εκλογών μάλλον θα περάσει από σαράντα κύματα και μάλλον θα ξαφνιάσει δυσάρεστα πολλούς. Δε θα είναι ανώδυνος περίπατος ακόμα και γι’ αυτούς που θα πανηγυρίζουν ότι απέσπασαν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Αλλά ούτε για τους χαμένους θα είναι μια απλή ήττα. Μια σειρά εξελίξεων περιμένει και τους μεν και τους δε. Δυσάρεστων εξελίξεων που τα απόνερά τους θα επηρεάσουν τη ζωή των πολλών, οι οποίοι ήδη βιώνουν την κούραση και την ανασφάλεια εξ αιτίας των λανθασμένων και άτολμων πολιτικών της τελευταίας πενταετίας.
Η ελληνική κοινωνία, μη κατορθώνοντας να ξεπεράσει τις νηπιακές συμπεριφορές της, αλλά και ο πολιτικός κόσμος της χώρας, μη αντέχοντας μιαν επιβεβλημένη από το τέλος του τελευταίου μεγάλου πολέμου αναδόμηση του ραγιαδοκοτσαμπάδικου ήθους του, έχουν γυρισμένη την πλάτη τους στα όσα κοσμογονικά συμβαίνουν γύρω μας, η μεν πρώτη περιοριζόμενη στην υποκολτούρα του δήθεν, ο δε δεύτερος στο βαυκαλισμό ενός γελοίου «υπέρ-εγώ», με αποτέλεσμα να παραδέρνουν σε μια σύγχυση εφικτών και ανέφικτων προσδοκιών.
Αυτό το γελοίο «υπέρ-εγώ» των πολιτικάντηδων (ελάχιστοι πολιτικοί απέμειναν σ’ αυτήν τη χώρα), ξεκίνησε ήδη τη μεγαλόπρεπη βόλτα του ανά τη χώρα, μετά την εξαγγελία των εκλογών, με τη βοήθεια των επικοινωνιολόγων και των διάφορων ημέτερων που ηδονίζονται με το να φωτογραφηθούν παραπλεύρως του αρχηγού, προσθέτοντας τη φωτογραφία στο… ένδοξο βιογραφικό τους. Η κατάντια της ματαιοδοξίας που πλέον θέλει τα όνειρά τους να στρογγυλοκάθονται στο Κοινοβούλιο, την τσέπη τους να γεμίζει με αδούλευτα χιλιάρικα ευρώ και τον εγωισμό τους να τονώνεται από κάποιες δεκάδες ανεγκέφαλων σαλιγκαριών – παρατρεχάμενων, που τους βεβαιώνουν ότι «έχουν ρεύμα». Και όλα αυτά μέσα σε μια ρευστή διεθνή ατμόσφαιρα που κλυδωνίζεται από τη νέα πετρελαϊκή κρίση, τον κύκλο τρομοκρατίας των ισλαμιστών και τα αυξανόμενα μεταναστευτικά κύματα προς τις αναπτυγμένες κοινωνίες.
Σ’ αυτό το διεθνές αλαλούμ το ελληνικό αλαλούμ μάλλον γελοιότητα φαντάζει, αφού στη μικρή μας Ελλάδα ποτέ δεν καταλάβαμε ότι δεν μπορείς να κάνεις το μάγκα με ξένα κόλλυβα, αλλά ούτε και τον νταβατζή σε ξένα μπορντέλα. Και ζητιάνος, και άρχοντας δε γίνεται.
Το δυστύχημα είναι πως η ευημερία, η ευμάρεια και η ανάπτυξη, που όλοι ονειρευόμαστε και προσδοκούμε ανήκουν στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, ενώ η φωτεινή του κάνει βόλτα πάνω από τη μοναξιά, τη μιζέρια και την απελπισία…
Είναι γεγονός πως σκέψεις αυτής της υφής δεν είναι ό,τι το καλύτερο για το καλωσόρισμα μιας νέας χρονιάς. Αλλά, ο συντάκτης τους, κοιτώντας το φεγγάρι, προχθές την πανσέληνη νύχτα, «ολίσθησε», μάλλον ανεπαισθήτως, στην πίσω του πλευρά και πόνεσε ακόμα μια φορά αντιλαμβανόμενος πως η λύτρωση απέχει ακόμα έτη φωτός… Είθε να είναι απλά και μόνο απαισιόδοξος και οι μέρες που θα έρθουν να αποδείξουν το λάθος του…
Άγγελος Πετρουλάκης      

Ο σαρκασμός της αμείλικτης Ιστορίας



Μονολογώντας


Στις 29 Νοεμβρίου του 2009 ο Αντώνης Σαμαράς διαδεχόταν τον κουρασμένο Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και αναλάμβανε τα ηνία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μια και η Νέα Δημοκρατία είχε χάσει στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Στις 20 Ιουνίου 2012 αναλαμβάνει πρωθυπουργός της χώρας αφού η Νέα Δημοκρατία έρχεται πρώτο κόμμα στις πρόωρες εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012 και σχηματίζει κυβέρνηση με τη σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Αυτά για την ιστορία…
Βέβαια η Ιστορία είναι αμείλικτη και δε σταματά στον Αντώνη Σαμαρά, όπως δε σταμάτησε στο Γιώργο Παπανδρέου, τον Κώστα Καραμανλή, τον Κώστα Σημίτη και όλους όσοι προηγήθηκαν. Σαν να τους κατάπιε…
Τον Αντώνη Σαμαρά δεν τον ανέβασε στην εξουσία ούτε η χαρισματικότητά του, ούτε η ρητορική του δεινότητα, αλλά η ανεπάρκεια του Γιώργου Παπανδρέου και τα μεγάλα του λάθη. Οι σύντροφοί του Γ.Α.Π. στο ΠΑΣΟΚ. που τον είχαν στηρίξει στη διαδοχή τού Κώστα Σημίτη, κατάλαβαν, έστω αργά, πως δεν αρκεί να είσαι γιος του Ανδρέα Παπανδρέου για να είσαι και ηγέτης κράτους. Πλέον πλησιάζει και ο καιρός για να αντιληφθούν και όσοι στήριξαν τον Αντώνη Σαμαρά στη μοναχική του πορεία προς τη ματαιότητα της εξουσίας, πως δεν αρκεί να έχεις κοντραρισθεί με τον Κ. Μητσοτάκη ή να στήνεις Ζάππεια, για να γίνεις σωτήρας της χώρας σου. Ίσως βέβαια αυτοί να τρίβουν με χαρά τα χέρια τους γιατί ο σταυρός του μαρτυρίου δεν ήταν στους δικούς τους ώμους.
Γι’ αυτό και δεν πρέπει ν’ απορεί κανείς για το μεγάλο στόμα της ιστορίας, που όλους τους μασάει και όλους τους καταπίνει. Πρέπει ν’ απορεί για την ασύστολη στρατηγική των ηγετών να υπόσχονται, να δυναμιτίζουν, να κυνηγούν την εξουσία. Όπως για παράδειγμα του Αλέξη Τσίπρα και κάποιων άλλων «ασυμβίβαστων επαναστατών», που έρχεται η ώρα τους, ώρα οδύνης ουσιαστικά, να κυβερνήσουν και να σώσουν κι αυτοί τη χώρα. Μακάρι να το κάνουν και μακάρι να δει ο τόπος άσπρη μέρα, και να λογοδοτήσουν οι αμαρτωλοί, και σεβαστούν οι δανειστές τις «απαιτήσεις» μας, αν και απαιτήσεις συνήθως εγείρουν οι δανειστές και όχι οι δανειζόμενοι. Σε αντίθετη περίπτωση πιθανότατα η χώρα να βιώσει πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Το κακό είναι πως τα σπασμένα και τις αμετροέπειες θα πληρώσει και πάλι ο λαός, εκείνοι δηλαδή που δεν έτρεξαν να βγουν φωτογραφία με τον αυριανό πρωθυπουργό, αλλά μουδιασμένοι παρακολουθούν τα κομματικά μαγειρέματα προκειμένου να χορτάσουν οι προστρέχοντες στο φαγοπότι.
Όμως το απόλυτο κακό εντοπίζεται στην αλαλία των «στελεχών», στη βρόμικη σιωπή των υπόλοιπων «ηγετών». Δεν μπορώ να γνωρίζω αν η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά για το πρόσωπο του Σταύρου Δήμα πάρθηκε μετά από δημοκρατικές συζητήσεις, προβληματισμούς και ανταλλαγές απόψεων με τα στελέχη του κόμματος που εκπροσωπούν τους ψηφοφόρους. Πιθανολογώ πως κι αυτά (τα στελέχη) από τα Μ.Μ.Ε. πληροφορήθηκαν την επιλογή Δήμα. Όπως δεν μπορώ να γνωρίζω αν στο αντίπαλο στρατόπεδο κάποιοι διαφώνησαν με τη γραμμή Τσίπρα και απαίτησαν να μάθουν ποια είναι η ηθική της στρατηγικής «να πέσει η κυβέρνηση» όποιο και να είναι το προτεινόμενο πρόσωπο. Ένα όμως γνωρίζω: Η Δημοκρατία θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει να βιάζεται από τις σκοπιμότητες.
Πριν χρόνια ο Αλέξης Παπαχελάς είχε τιτλοφορήσει ένα βιβλίο του για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου «Ο βιασμός τη Δημοκρατίας». Δεκαετίες τώρα παρακολουθούμε έναν ανηλεή βιασμό της Δημοκρατίας από τους ίδιους που έχουν αναλάβει την καθημερινή εφαρμογή της. Στο όνομα της Δημοκρατίας αναπτύχθηκε η διαφθορά, η διαπλοκή, η αντισυνταγματικότητα κάποιων νόμων, η φτώχευση της αγοράς, οι φοροεπιδρομές, το μπάχαλο στην Παιδεία, η ασυλία των βουλευτών, το ατιμώρητο των ημέτερων και πολλά άλλα. Στο όνομα της Δημοκρατίας αναπτύχθηκε το πολιτικό ήθος που επιτρέπει τις λασπολογίες και τις δημόσιες εξυβρίσεις των πολιτικών από πολιτικούς, όλα όσα παρακολουθούμε να διαδραματίζονται συχνά στη Βουλή με τους πεζοδρομιακούς χαρακτηρισμούς. Στο όνομα της Δημοκρατίας λοιδορούνται εκείνοι που τολμούν να ξεφύγουν από κομματικές γραμμές ή να διεκδικήσουν δημόσιο λόγο χωρίς να υπηρετούν έναν κομματικό μηχανισμό.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά μαθαίνουμε καθημερινά όλες τις νέες έννοιες της Δημοκρατίας, μιας Δημοκρατίας που τρίζει κάτω από τα ανελέητα χτυπήματα των σκοπιμοτήτων, όπως άλλωστε τα βιώσαμε και προχθές, την Τετάρτη…
Άγγελος Πετρουλάκης
 --------------------------------------------------------------------------------- 
Δημοσιεύθηκε στην έντυπη Larissa net της 19-12-2014