Google+ Followers

Τα Χριστούγεννα της εξαθλίωσης



Μονολογώντας


Τα Χριστούγεννα της εξαθλίωσης
Του Άγγελου Πετρουλάκη



Πηχυαίοι οι τίτλοι στις εφημερίδες που προδικάζουν τις μαύρες μέρες. Οι τηλεοπτικές κραυγές, που μετατρέπουν το τίποτα σε πολύ, προκαλούν την αντοχή του νευρικού συστήματος. Η Ελλάδα σέρνεται στον παραλογισμό, χωρίς ίχνος σοβαρότητας απ’ αυτούς που ορίζουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά της. Όλοι, μα όλοι, έχουν επιδοθεί σ’ έναν αγώνα να διατηρήσουν το πλέον προσοδοφόρο των επαγγελμάτων: Πολιτικός.
Ο λόγος πυκνώνει για την επανίδρυση της Κεντροαριστεράς. Από ποιους; Θα  προσδοκούσα πως συζητούν αυτοί που δεν ευθύνονται για τον εκφυλισμό της. Το αντίθετο συμβαίνει. Και πλέον αναρωτιέμαι ποιοι ευθύνονται για τον εκφυλισμό της;
Ο λόγος πυκνώνει επίσης για την οντότητα της αμιγούς Αριστεράς. Ποιες οι προθέσεις της; Ποια η καθαρότητα της στρατηγικής της; Πώς θα πορευτούν στο μελλοντικό πολιτικό σκηνικό και ποια συμφέροντα θα εξυπηρετήσουν;
Αλλά πυκνώνει και ο λόγος για την κυβέρνηση… «εθνικής σωτηρίας», δηλαδή για την ομάδα των πολιτικών, που πριν τις εκλογές ήθελαν διακαώς να μας… σώσουν, ούρλιαζαν για τα λουκέτα της αγοράς, ούρλιαζαν για τη λεηλασία των συντάξεων, ούρλιαζαν για το φούντωμα της ανεργίας, ούρλιαζαν για τα μπαϊράκια των συνδικαλιστών, ούρλιαζαν για το φαγοπότι των ΔΕΚΟ και των άλλων οργανισμών. Θα περίμενε κανείς πως τα λουκέτα δεν θα αυξάνονταν, πως οι συντάξεις δεν θα πετσοκόβονταν άλλο, πως η ανεργία θα μειώνονταν, πως οι συνδικαλιστές θα έπαυαν να είναι εξουσίες, πως οι ΔΕΚΟ και οι άλλοι οργανισμοί θα παρουσίαζαν κερδοφορίες…
Τίποτε απ’ όλα. Όλα στο χειρότερο. Με τη γελοιότητα να παρελαύνει καθημερινά αφού ο λόγος τους έχει μόνο… αντιπολιτευτικά στοιχεία: Να παταχθεί η φοροδιαφυγή, να έχουν όλοι οι Έλληνες υγεία, να τονωθεί η αγορά, να αποκατασταθούν οι αδικίες, να… να… να…
Και γιατί ρε καλόπαιδα δεν τα κάνετε; Με τι περνά η καθημερινότητά σας; Γιατί δεν επανιδρύσατε το κράτος; Γιατί μεγαλώσατε το δράμα ενός λαού για το οποίο εσείς και οι όμοιοί σας εκλεγμένοι είστε υπεύθυνοι. Πού είναι τα μαχαίρια σας που θα έφταναν στο κόκαλο; Πού είναι τα κλεμμένα που θα ξαναγύριζαν στο εθνικό ταμείο; Γιατί εγώ και κάποια ακόμα εκατομμύρια συν-Έλληνες γινόμαστε ολοένα και φτωχότεροι; Εμείς κλέψαμε; Εμείς νομοθετήσαμε; Εμείς υπογράψαμε τα χαριστικά δάνεια; Εμείς διαπραγματευθήκαμε με τις όποιες Siemens και τους τόσους ακόμα διαπλεκόμενους; Εμείς φάγαμε τους ίδιους μεζέδες που φάγατε εσείς και ο προσφιλής σας Πάγκαλος;
Και τι θα γίνει ρε καλόπαιδα όταν αυτή η παθητική σιωπή της μεγάλης μάζας του ελληνικού λαού αρχίσει να κινείται; Όταν γίνει κραυγή και σεισμός, όταν χυθεί αίμα σε πεζοδρόμια; Ποιους θα κατονομάσετε ως υπεύθυνους; Ποιος θα βγάλει τα κάρβουνα από τη φωτιά; Και πώς θα ξαναγυρίσει η ελπίδα στον Έλληνα;
Το κεφάλαιο της εξαθλίωσης της χώρας θα φέρει μια και μόνο υπογραφή: Του πρωθυπουργού. Αυτήν θα καταγράψει η πολιτική ιστορία, αφού θα είναι ο ηγέτης που υπόγραψε όλα τα διατάγματα των υπουργών του και όλες τις διαπραγματεύσεις με την «Τρόικα», δηλαδή με τους εκπροσώπους αυτών που μέχρι τώρα έκλειναν τα μάτια στη διαφθορά, υποδαυλίζοντας τη διαπλοκή, και αφού στάθηκε ανίκανος να εμπνεύσει έναν άλλο αέρα στη χειμαζόμενη κοινωνία.
Δεκέμβριος του 2013 με όλες τις ελπίδες εξόριστες και με ψαλιδισμένα φτερά. Οι πολίτες άφωνοι μπροστά στη λεηλασία της ζωής και των ονείρων τους βλέπουν τις τύχες τους να ορίζονται είτε από μη ευφυείς, είτε από φαύλους, είτε από άνομους, πάντως αδίστακτους εχθρούς των δικαιωμάτων του ανθρώπου να έχει εργασία, περιουσία, μέλλον.
Δεκέμβριος του 2013 και Χριστούγεννα. Τα συσσίτια των πεινασμένων θ’ αυξηθούν, οι έρανοι για τα παιδιά των ανήμπορων θ’ αυξηθούν, τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικάντηδων θ’ αυξηθούν. Το κράτος πρόνοιας διάτρητο θα τουρτουρίζει σε αποδιοργανωμένα νοσοκομεία, στα σκαλιά των εφοριών, στο μηδέν της αξιοπρέπειας.
Δεκέμβριος του 2013 και νιώθω απόλυτα προδομένος και ματαιωμένος μπροστά στη μεγάλη γιορτή. Δεν κατέχω το χώρο της φιλοσοφίας για να οδοιπορήσω στη νύχτα των Χριστουγέννων και, ως οι αγραυλούντες ποιμένες, να στοχαστώ για το απόλυτο της νύχτας που διαρκεί κάποιες χιλιάδες χρόνια… Όμως, τολμώ να πω, ότι έπρεπε να φανεί για μια ακόμα φορά το μεγάλο αστέρι για ν’ αντιληφθούμε ότι μας αξίζει η ελπίδα, μας αξίζει ένας άλλος κόσμος. Είναι ασύλληπτα σύντομο το πέρασμά μας από τη ζωή ώστε να μη μας ταιριάζει αυτός ο κόσμος με τα τόσα του «προπατορικά» αμαρτήματα, αλλά να μας ανήκει ένας άλλος πιο φωτεινός και πιο μελωδικός για να πορευτούμε πέραν του χείλους της αβύσσου…

Κακοί Έλληνες, άδικο κράτος



Μονολογώντας


Κακοί Έλληνες, άδικο κράτος


Το ακούσαμε κι αυτό την εβδομάδα που μας πέρασε, λίγο πριν οι 153 βουλευτές ψηφίσουν θετικά για τον προϋπολογισμό. Από τα χείλη του υπουργού Στουρνάρα. Οι Έλληνες υπο-φορολογούνται!!!
Προφανώς θα ήθελε να το πει ο πρωθυπουργός Σαμαράς, αλλά, αφού εκείνος προεκλογικά άλλα έλεγε, οδυρόμενος υπέρ όσων επλήγησαν από το μνημόνιο, επέλεξε να ειπωθεί από το στόμα του Στουρνάρα. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς. Αν δεν συμφωνούσε, αν ήταν άλλη η πίστη του, θα έπρεπε αστραπιαία να τον αποκαθηλώσει και να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, που η κυβέρνησή του μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να πατάξει τη φοροδιαφυγή και να φορολογήσει την «Εκάλη» ή όποια άλλη κάστα εννοούσε όταν έλεγε την ηλιθιότητά του ο υπουργός Στουρνάρας. Ναι παρουσίασε πλεόνασμα η οικονομία μας, παρουσιάζει όμως και τραγικά νούμερα γύρω από την ανεργία και τις τιναγμένες στον αέρα επιχειρήσεις. Αν η οικονομία πήγαινε καλά δε θα συζητούσαμε για διακοπές ηλεκτροδότησης από τη ΔΕΗ. Δε θα υπήρχαν συσσίτια, δεν θα υπήρχαν τα κοινωνικά παντοπωλεία. Αλλά κανείς Σαμαράς, κανείς Στουρνάρας, κανείς Γεωργιάδης στάθηκε στη ουρά για συσσίτιο. Η τσέπη τους χαμογελά με γοητεία και στο φιλέτο και στη συναγρίδα…
Όχι, δεν είμαι οργισμένος. Αηδιασμένος είμαι. Αηδιασμένος γιατί βλέπω να παίζεται ακόμα μια φορά το έργο του ψεύδους και της ανικανότητας, χωρίς τίποτα να γκρεμίζεται από τις εξουσίες. Αποφασισμένες να προφυλάξουν τα συμφέροντα των μεγάλων φοροφυγάδων, αποφασισμένες να προστατεύσουν τις ανομίες των «οφ σορς» (μάθαμε και αυτόν τον όρο), αποφασισμένες να καλύψουν τους άνομους, έστρεψαν όλο τους το μένος εναντίων των ανίσχυρων, αυτών που απροστάτευτοι προσπαθούσαν να επιζήσουν και να εξασφαλίσουν το ελάχιστο για το μέλλον των παιδιών τους. Και θρασύτατα ομολογούν ότι στο μέλλον θα επιχειρήσουν να πατάξουν τη φοροδιαφυγή που είναι το μέγα καρκίνωμα της ελληνικής οικονομίας. Όλα στο μέλλον, όλα στο κάποτε… Στο τώρα μόνο ο μικρομεσαίος, μόνο ο αδύναμος συνταξιούχος, ο απελπισμένος άνεργος. Και η φτηνή δικαιολογία για το πελατειακό κράτος. Μα ποιος το δημιούργησε αυτό το κράτος; Ποιος είχε τη δυνατότητα να δημιουργήσει πελατειακές σχέσεις; Ο πολίτης ή η εξουσία;
Κρίμα. Άξιζε καλύτερη τύχη αυτή η χώρα. Διαβάζω με απέραντη μελαγχολία μια συνέντευξη του Κώστα Μουρσελά στην Ελένη Γκίκα, στο Έθνος: «Όλα τα τελευταία χρόνια, ποτέ δεν με έπεισαν ούτε οι συνδικαλιστές, οι απεργίες τους, ούτε οι πολιτικοί, κυρίως αυτοί, ανθρωπάκια στην πλειοψηφία τους. Δεν έχω δει περισσότερους Ταρτούφους συγκεντρωμένους στη Βουλή. Προσωπεία χωρίς πρόσωπα. Δεν έχω δει τόσους ψεύτες συγκεντρωμένους σε μια αίθουσα. Άλλα να λένε, άλλα να πιστεύουν, άλλα να κάνουν. Οι πρώτοι φοροφυγάδες, οι πρώτοι παραβάτες, οι πρώτοι παράνομοι».
Το έχουν πει σοφοί οικονομολόγοι, το έχουν πει πολιτικοί που χαρακτηρίστηκαν ως γραφικοί. Αυτός ο τόπος δε χρειάζεται δάνεια, δε χρειάζεται μνημόνια. Μια εξυγίανση της  κρατικής μηχανής θέλει να εφαρμόζει τη νομοθεσία και να εισπράττει μέχρι τελευταίο ευρώ φόρους και εισφορές, έτσι ώστε να εξαλειφθεί η μάστιγα της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής και «λευκούς» πολιτικούς. Δυστυχώς ελάχιστους τέτοιους γνώρισε η πατρίδα. Η συντριπτική τους πλειοψηφία  ήταν κακοί Έλληνες που έστησαν ένα άδικο κράτος.
Σήμερα αυτοί οι κακοί Έλληνες, βολεμένοι σε βάθος αρκετών γενεών, χλευάζουν τον χειμαζόμενο πολίτη και με μεθοδικότητα παραδίνουν τη χώρα στην αναξιοπρέπεια και τον εξευτελισμό, ευαγγελιζόμενοι μια δήθεν κοινωνική ευαισθησία.


Άγγελος Πετρουλάκης

Οι ελεεινοί της ανικανότητας και της ευκολίας



Μονολογώντας

Οι ελεεινοί της ανικανότητας και της ευκολίας
Του Άγγελου Πετρουλάκη

Απέραντη και απερίγραπτη αηδία είναι το μόνο που κυριαρχεί ως συναίσθημα απέναντι σε όσα διαδραματίζονται στην πολιτική σκηνή. Για μια ακόμα φορά η αίθουσα του Κοινοβουλίου άδεια. Πέραν του ομιλητή, κάπου δέκα-δεκαπέντε βουλευτές στα έδρανα. Οι υπόλοιποι;
Οι υπόλοιποι θα γεμίσουν τα έδρανα την τελευταία ημέρα. Για τον πιο δύσκολο προϋπολογισμό των τελευταίων ετών. Αηδία ξανά…
Ανατρέχω στα γυμνασιακά χρόνια, στον απουσιολόγο με το απουσιολόγιο, στις επιπτώσεις των απουσιών. Πιο αυστηρές εκείνες απ’ αυτές που μπορεί να ισχύουν για τη Βουλή των Ελλήνων. Τι στο καλό, παιδιά είναι οι βουλευτές για να είμαστε αυστηροί απέναντι τους;
Δυστυχώς δεν είναι παιδιά, δυστυχώς είναι ενήλικες, άρα διαβρωμένοι μέσα και έξω, άρα άθλιοι σε συμπεριφορές και ήθος. Και πιο πολύ άθλιοι κάποιοι από εμάς, που χρόνια τώρα συνωστίζονταν έξω από βουλευτικά γραφεία, ή περίμεναν υπομονετικά τη χειραψία τους σε τυχαίες συναντήσεις, πιστοί σ’ ένα πολιτικό σύστημα που ισοπέδωνε αξίες και δημιουργούσε κομματικούς μύθους.
Τώρα, βαθειά πληγωμένοι από το ίδιο το σύστημα, απέραντα προδομένοι από τις ίδιες μας τις προσδοκίες, παρακολουθούμε τις τελετές θανάτου που ονομάζονται «συνεδριάσεις της Βουλής» ξέροντας πως μόνο μαύρο διαθέτει πλέον η χρωματική παλέτα του μέλλοντός μας.
Τι κρίμα…
Άξιζε άλλη τύχη τούτος ο τόπος. Δεν την είχε, δεν την έχει, δε θα την έχει…
Αντίθετα, θα έχει πάντα δάκρυα για τους πληβείους τούτης της κοινωνίας, πάντα πόνο για τους ανίσχυρους, πάντα καταφρόνια για τους ασυμβίβαστους. Θα έχει πάντα πολίτες διαφόρων κατηγοριών και πολλών ετερόκλητων ευκαιριών. Και η απόσταση μεταξύ «Εκάλης» και δωματίων με μαγκάλια ολοένα θα μεγαλώνει, και  πάντα όχι με την ευθύνη των απλών πολιτών, αλλά της εξουσίας. Με τον υπουργό Στουρνάρα να συγκρίνει τα φορολογικά βάρη των Ελλήνων μ’ αυτά των Γερμανών.
Άμε στον αγύριστο ανεγκέφαλε της πολιτικής οικονομίας και ανάλγητε της κοινωνικής ηθικής…
Βγάλε το υπουργιλίκι από πάνω σου και την προστασία που απολαμβάνεις εξ αιτίας του κι έλα ίσος με ίσο να κουβεντιάσουμε, που επιχειρείς συγκρίσεις με μια χώρα που σέβεται τον δικό της πολίτη και πιστεύει στην έννοια του νόμου.
Όμως για το ότι είναι αυτός υπουργός και για το θράσος που έχει να νομοθετεί άδικα και να προβαίνει σε δηλώσεις απόλυτα προκλητικές, ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός. Με τη στάση του ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει ότι τα όσα λέγει και όσα πράττει ο κύριος υπουργός χαίρουν της ευλογίας του και μαρτυρούν ότι εκφράζεται για λογαριασμό του. Διαφορετικά έπρεπε ο κύριος υπουργός να είχε αποκαθηλωθεί και να ξαναγύριζε στις παλιές του επαγγελματικές ενασχολήσεις, σε κάποιες τράπεζες του εξωτερικού να μαγειρεύει άλλα οικονομικά σενάρια.
Βέβαια σε δεύτερο βαθμό ευθύνη έχουν όλοι όσοι συνεργάζονται με την κυβερνητική πλειοψηφία ή σιωπούν, ή τον ανέχονται. Ευθύνη έχουν και οι αντιπολιτευόμενοι που δεν κατόρθωσαν να πείσουν για τη σοβαρότητα της άλλης άποψης, αλλά και για την ολοκληρωμένη πολιτική τους σκέψη και το πολιτικό τους ήθος. Η στάση και των μεν και των δε δηλώνει πως πάνω απ’ όλα βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον, το βουλευτιλίκι δηλαδή,



Η αυτοταπείνωση ενός έθνους



Μονολογώντας… 

Η αυτοταπείνωση ενός έθνους

Πάνε κάπου τριάντα χρόνια όταν με τον ίδιο τίτλο στήλης ξεκίνησε μια σειρά καθημερινών χρονογραφημάτων στην τότε «Ελευθερία» της πόλης μας. Στα τριάντα και κάτι αυτά χρόνια πολλά άλλαξαν στη ζωή μας. Είδαμε το «τίποτα» να γίνεται «σημαντικό», το «σημαντικό» να αποδομείται και να καταρρέει, είδαμε το «δήθεν» ν’ αποκτά υπόσταση και να γίνεται διασημότητα, είδαμε τη ματαιοδοξία να κυριαρχεί στις κοινωνικές διαδικασίες, είδαμε πολλά, θαυμαστά και μη, ανεξιχνίαστα και τρομερά…
Όμως το σημαντικότερο που είδαμε και που βιώνουμε είναι η αυτοταπείνωση ενός έθνους, η απαξίωση κάθε ονείρου, ο εκφυλισμός κάθε προσδοκίας. Περίγελως η χώρα, αξιολύπητοι οι πολίτες της. Τουλάχιστον οι πολλοί, αυτοί που ήθελαν να έχουν «το κούτελό τους καθαρό» και ονειρεύονταν ένα ηλιόλουστο μέλλον για τα παιδιά τους.
Αυτοί οι πολλοί υπήρξαν τα θύματα μιας παρανοϊκής πολιτικής μισαλλοδοξίας, ποτισμένης με τον κομματικό εγωισμό και ταγμένης στο να εξυπηρετεί τη διαφθορά και τη διαπλοκή, πρώτα για το δικό της μιαρό συμφέρον. Τώρα αυτά τα θύματα, υποχρεώνονται στην ταπείνωση, απολαμβάνοντας τον χλευασμό των ίδιων εξουσιών, αδύναμα ν’ αντιδράσουν, ανήμπορα να ξαναστήσουν όνειρα και να προσδοκούν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους.
Δυστυχώς βιώνουμε την αυτοταπείνωσή μας. Δε διδαχτήκαμε το ελάχιστο από την ιστορία μας και πληρώνουμε το λάθος. Αποδειχτήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων και πλέον με πολιτικές εξουσίες υποταγμένες στον εγωισμό τους ζούμε το τέλος της αξιοπρέπειάς μας. Συν-υπεύθυνοι γι’ αυτήν την υποταγή παρακολουθούμε αμήχανα την άλωση των δικαιωμάτων μας ως πολίτες, προσβλέποντας στο «τίποτα».
Το 1949 η χώρα βγήκε – όπως βγήκε – από το αίμα και τον θάνατο. Και δεν αγκαλιαστήκαμε για να την ξαναχτίσουμε, δεν κλάψαμε όλοι μαζί για να μην επαναλάβουμε λάθη. Χωρίσαμε τον πόνο σε δεξιό και αριστερό, βάλαμε ετικέτες στους θανάτους. Εκείνους που είχαν σπείρει τον όλεθρο δεν τους πήραμε μετανάστες για να δουλέψουν στα εργοστάσιά μας. Γίναμε εμείς μετανάστες στα δικά τους. Δεν απαιτήσαμε τα ληστεμένα μας, προσκυνήσαμε για την ελεημοσύνη τους. Μας δανειοδότησαν για να στήσουμε το μεγάλο φαγοπότι της διαπλοκής και της διαφθοράς. Κι εμείς με σημαιούλες και συνθήματα στήναμε ένα κράτος μαϊμού, χειροκροτούσαμε μια απάτη, που βόλευε πολλούς, σίγουρα όχι όλους, και προχωρούσαμε στο άγνωστο χωρίς καμιά διάθεση αυτοκριτικής. Τους σκεπτικιστές τους χαρακτηρίσαμε γραφικούς και φροντίσαμε για την απομόνωσή τους. Μας χαλούσαν τη βόλεψη…
Τώρα η βόλεψη πήγε περίπατο για πολλούς. Έμεινε η αμηχανία, οι κουτσουρεμένες συντάξεις, οι μισθοί της πείνας, το πεθαμένο σύστημα υγείας, η ανάπηρη παιδεία, οι εκμηδενισμένες περιουσίες, ο μπαμπούλας της τρόϊκας. Έμεινε ένας Σαμαράς κι ένας Τσίπρας, ένας Στουρνάρας… Και οι πέριξ αυτών. Να αυτοθαυμάζονται καθώς μας οδηγούν σ’ ένα μεταλλαγμένο Ζάλογγο. Στον απόλυτο θάνατο του μέλλοντός μας…