Google+ Followers

Λόγος τρίτος - Δ4



          Οι πέτρες...

Οι πέτρες είναι για να σμιλεύονται
              -να γίνονται ειδώλια.
Οι πέτρες είναι για να μένουν
              -σιωπηλές και ακίνητες.

                   Οι πέτρες είναι για να θυμίζουν...

Οι πέτρες
μπορεί και να μην είναι πέτρες,
μπορεί να είναι ανάσες,
                         κυματισμοί ματιών.

Οι πέτρες
μπορεί και νά  ’ναι Πέτρες ασήκωτες,
να καίνε τα δάχτυλα,
να σχίζουν τα χείλη,
                       να κοκκινίζουν απ’ το αίμα μας...

Μπορεί και νά ’ναι ομολογίες ζωής,
                   νά ’ναι αρχή και τέλος,
                               τα μεγάλα ερωτηματικά
                               τ’ ανερμήνευτα και τα μαγικά,
                               τα σπουδαία ανεξιχνίαστα,
                               τα θανάσιμα λόγια.
Ας μην βεβηλωθούν από αμύητους.
Μου ανήκουν όπως ο θάνατος,
όπως οι έσχατοι λόγοι της εκδημίας μου...




Πώς ντύνεσαι τη σιωπή







Πόνος άναρθρος τ’ απομεσήμερα της απουσίας.

Πώς ντύνεσαι τη σιωπή κατάσαρκα
κι επιχειρείς να χορέψεις
μ’ ένα κονσέρτο για δυο πιάνα του Mendelssohn;

Αποφλοιώνομαι
με φωνή παθητική,
απόλυτα παθητική,
όπως η υπομονή
και όπως οι ταπεινοί πανσέδες,
όπως το δάκρυ του ενός
ή το λευκό χαρτί που φαντάζει απροσπέλαστο.

Το σώμα σου ξωκλήσι του έρωτα...




 
Φωτογραφία: Βάνια Τλούπα


Σώμα...
Το σώμα σου...

Το σώμα σου ξωκλήσι του έρωτα,
εγώ ο προσκυνητής του.
Να σκύψω...
Ν’ αφήσω στο στήθος σου
το αποτύπωμα των χειλιών μου.
Στις ρώγες έναν αναστεναγμό
και στο κοχύλι της ήβης σου
τρεις νότες - ακροκέραμα του πόνου.

Με αστρική ταχύτητα ταξιδεύω
στο συμπαντικό σου πόνο,
φορώντας κατάσαρκα επιθυμίες ανομολόγητες.