Google+ Followers

Πόσα χρόνια μετά;



                                Κρυφοί έρωτες (απόσπασμα)



 Σηκώνεται και βγαίνει πριν τους τελευταίους διαλόγους. Κατευθύνεται στο φουαγιέ και από κει στο προαύλιο. Βρίσκει ένα σημείο για να παρακολουθεί την έξοδο. Δε θέλει να τη χάσει...
Ακούει τα χειροκροτήματα των θεατών και η αδημονία του μεγαλώνει. Λίγα λεπτά αργότερα οι πρώτοι θεατές εμφανίζονται στην έξοδο. Κάποιοι γνωστοί τον πλησιάζουν. Ανταλλάσσει χειραψίες και κάποια τυπικά λόγια με τα μάτια καρφωμένα στην έξοδο.
Οι θεατές αραιώνουν. Στους τελευταίους ο Αντιδήμαρχος και μετά η Ρένα Κανακάκη, η δασκάλα που ήταν στο πολυσυζητημένο σκάνδαλο. Τυλιγμένη στην πανάκριβη γούνα της και μ’ ένα τσιγάρο στο αριστερό χέρι, τον πλησιάσει, απλώνοντας το ελεύθερο χέρι της. Μιλούν για το έργο. Συμφωνεί με ό,τι του λέει -ναι, η παράσταση ήταν συγκλονιστική- αλλά αρνείται την πρότασή της να πιουν ένα ποτό, λέγοντάς της την αλήθεια: «Περιμένω μια κυρία, που νομίζω πως είναι γνωστή μου από παλιά και θέλω να της μιλήσω, να βεβαιωθώ πως είναι αυτή». Την καληνυχτίζει με την υπόσχεση πως κάποια άλλη βραδιά θα το πιουν το ποτό που του πρότεινε. Εκείνη δεν επιμένει. Του λέει, όμως, πως αν δεν ευδοκιμήσει η συνάντηση και δε θελήσει να πάει νωρίς για ύπνο, θα τη βρει στο «Σαλόνι», μια και τελευταία σταμάτησε να συχνάζει στο «G. GARBO» εξ αιτίας των όσων συζητιούνται εκεί για το σκάνδαλο.
Θα την δει πριν ακόμα απομακρυνθεί η Ρένα Κανακάκη.
Βγαίνει μόνη της... Τελευταία...
Τον βλέπει που περιμένει και κατευθύνεται προς το μέρος του.
Θα σταθεί απέναντί του κοιτάζοντάς τον, όπως στην αίθουσα, κατάματα.
«Γνωριζόμαστε;», θα τον ρωτήσει
«Ίσως... Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση έχω».
«Δεν είμαι από την πόλη σας. Ζω μόνιμα στην Αθήνα».
«Μου θυμίζετε έντονα μια κοπέλα στην Αθήνα... Σε μια διαδήλωση...»
«Στην Πατησίων...»
«Ακριβώς... Πατησίων και Δεριγνί γωνία. Και μετά στο διαμέρισμα του τελευταίου ορόφου. Στο ρετιρέ...»
«Τρεις νύχτες και τρεις μέρες;»
«Μόνο...»
«Και μετά;»
«Έφυγε... Έφυγες... Χωρίς να πεις ούτε το όνομά σου... Μου έλεγες να σε φωνάζω όπως ο Κύκλωπας τον Οδυσσέα: Καμία...»
«Να που δε χρειάστηκε το όνομα μου για να ξαναβρεθούμε Σταμάτη Πανόπουλε...»
«Θυμάσαι το δικό μου;»
«Το θυμάμαι γιατί δεν μπόρεσα να ξεχάσω ούτε τις τρεις μέρες, ούτε τις τρεις νύχτες... Και γιατί έτυχε να κρατήσω και τον κούκλο, που μου χάρισες και τα βιβλία... εκείνα, τα δήθεν δανεικά και αγύριστα...»
Προχωρούν προς την έξοδο της αυλής. Του λέει πως έχει δυο μέρες στην πόλη του. Ένας από τους ηθοποιούς, αυτός που υποδυόταν τον Ουμπέρτο, είναι γιος της. «Είναι ο πρώτος του ρόλος. Έχει λίγους μήνες που τελείωσε τη Δραματική Σχολή και ήρθα για να τον ...χορτάσω», του λέει γελώντας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: